ANACREON,. ' 911

D8. [57.]
"mo δ᾽ ἐξείλετο ϑεσμὸν μέγαν * *

59. [58 Ὑ Ἐ o -. 1026

᾿Εχδῦσα χιτῶνα δωριάζξειν.

60. [59.]

Καί μ᾽’ ἐπίβωτον κατὰ γείτονας ποιήσεις.

61. [60.]
Παρὰ δηὖτε Πυϑόμανδρον
κατέδυν Ἔρωτα φεύγων.

69. [61.]
Φέρ᾽ ὕδωρ, φέρ᾽ οἶνον, ὦ παῖ,
φέρε δ᾽ ἀνϑεμεῦντας ἡμίν
στεφάνους, ἔνεικον, ὡς δή
πρὸς Ἔρωτα πυκταλίξω.

Fr. 58. Apollon. Sophist. 87, 21: Θέσϑαι.... καὶ γὰρ ὁ θησαυρὸς
ϑεσμὸς “λέγεται, καϑάπερ καὶ ᾿ναχρέων λέγει' ἀπὸ δ᾽ κτλ. — cod. ϑυμὸς
et ϑυμὸν. Mesp. Et. M. 448, 15, cf. Mingar Codd. Nan. 495. — "xo
δ᾽ ἐξείλετο leckero suspectum, sed iniuria: quod vulgo dicit solet
ἐξαφαιρεῖσϑαι, poeta inverso ordine protulit, quemadmodum et apud
Eurip. Iph. Taur. 1278: ἀπὸ δὲ λαϑοσύναν νυκτωπὸν ἐξεῖλεν βροτῶν.

Fr. 59. Schol, Eurip. Hec. 984: καὶ δωριάξειν τὸ yvuvovuévag
φαίνεσθαι τὰς yvveiuag Avoxgíov: Ἐκχδῦσα κτλ. Cf. Eustath. ll.
973, 30: Alios γοῦν “Ππιονύσιος δωριάξειν, φησί, τὸ παραφαίνειν καὶ
παραγυμνοῦν πολύ τι τοῦ σώματος. αἴ de κατὰ Πελοπόννησόν φησι
κόραι διημέρευον ἄξωστοι καὶ ἀχίτωνες, ἱμάτιον μόνον ἐπὶ θάτερα ἐπι-
πεπορπημέναι, κτλ,

Fr. 60. Ammon. 43 Valek. “γσ καὶ ἐπιβόητος διαφέρει" δια-
βόητος μὲν γάρ ἔστιν ὁ ἐπ᾽ ἀρετῇ γνωσμένος" ἐπιβόητος δ᾽ ὁ μοχϑη-
ρὰν ἔχων φήμην" Ἀνακρέων iv δευτέρῳ" Καί μ᾽ κτλ. vulgo ἐπι-
βόητον et sic Et. Gud. 142, 45 et 199, 3 (ubi praeterea γείτονω), sed
Anacreontem dixisse ἐπίβωτον testatur Eust. 1856, 12.

Fr. 61. Hephaest. 70: To δὲ (δέμετρον τὸ nddidit Mehlhorn) dxa-
τάληκτον κατὰ τὸν ἀνακλώμενον χαρακτῆρα πολὺ παρὰ τῷ νακρέ-
οντί iow Παρὰ κτλ. V. 1. δηὗτε seripsi, vulgo à ηὗτε, A δηῦτε.
— Πυϑόμανδρον AVFIE yo., ivbdpevipor CP in marg., Πυϑόμαν δὲ
Turn. EP. — V. 2. κατέδυν Ἔρωτα scripsi, legebatur κατέδυν᾽ ἔρωτα.

Fr. 62. Athen. XI p. 782 A: ἀνακρέων' bio ὕδωρ κτλ. — V. 1.
affert Demetr. de eloeut, c. 5. — V. 2. ἡμέν, vulgo ἡμῖν. -- V. 8 extr.
et v. 4 affert Eust. ll. 1322, 53: Παράγωγον. ῥῆμα to πυχταλέξριν, οὗ
χρῆσις παρὰ ἀνακρέοντι,»ὡς μὴ πρὸς τὸν "E. m. et Orion p. 62,