ANACREON. 261

A1. [39.]
Ὁ Μεγίστης δ᾽ ὁ φιλόφρων δέκα δὴ μῆνες, ἐπεί τε
στεφανοῦταί τε λύγῳ καὶ τρύγα πίνει μελιηδέα.

42. [40.] - !
Ka9agf, δ᾽ ἐν κελέβῃ πέντε τε καὶ τρεῖς ἀναχείσθωνὶ

43. [411 πσ'.
Πολιοὶ μὲν ἡμὶν ἤδη κρόταφοι κάρη τε λευαόν,
χαρίεσσα δ᾽ οὐκέϑ᾽ ἥβη πάρα, γηράλεοι δ᾽ ὀδόντες. 1023

γλυκεροῦ δ᾽ οὐκέτι πολλὸς βιότου χρόνος λέλειπται"
διὰ ταῦτ᾽ ἀνασταλύξω ϑαμὰ Τάρταρον δεδοικώς.

Herodianus, vid. Ion. Alex. de acc. 21 φησί, ὅπερ πάλιν ἀποκοπὲν ὀξύ-
νεται" τὸ γὰρ φή ἀντὶ τοῦ φησί, Quod olim dixi, posse haec ad gly-
coneorum numerum revocari:
Σὲ ydo
φὴ Ταργήλιος ἐμμελέως
δισκεῖν

lam retracto, siquidem breviatae formae solent novissimum versus locum
obtimmere: líesiodus tamen medio versu collocavit Op. 529 δεικνυ et 771
v5 (ubi nune ve legitur), quae formae si paradosis integra est apo-
eopen ostentant, neque possunt componi eum Aeolicis γέλαι, δίέδοι,
δοκέμοι, quorum diversa est origo. — Ceterum Heeker ἐμμενέως, Cobet
διοσκεῖν coniecerunt: Hartung, qui g7 dieit nihil aliud quam ἔφη esse,
δικεῖν scripsit.

Fr. 41. Athen. XV 671E: Διὰ τέ παρὰ τῷ αὐτῷ ποιητῇ (4»a-
κρέοντι) λύγῳ τινὲς στεφανοῦνται; φησὶ γὰρ ἐν τῷ δευτέρῳ τῶν
μελῶν Μεγίσϑης κτλ. Ὁ γὰρ τῆς Avyov. στέφανος ἄτοπος xrÀ. et
eosdem versus repetit ib. p. 673 D. — V. 1. ὁ Διεγίστης Gaisford, vulgo
ΜΙΕεγέίσϑης, sed B Μεγίστης. — ἐπεί τε AB, ἐπείτ᾽ B, vulgo ἐπειδή. —
V. 9. τε λύγῳ P, vulgo τῇ λύγῳ (B λόγῳ). Praeterea priore 1. P στε-
φανοῦνται, B. ἐστεφανοῦνται, et deinde ΑΒΡ πίνουσι. Resp. huc Athen.
XV 674 A et Poll. VI 107.

Fr. 42. Athen. X 430D: Ὁ δ᾽ Avaxo£ov ἔτι ξωρότερον, ἐν οἷς
get: Καϑαρὴ κτλ. — πέντε τε Dindorf, vulgo πέντε. — τρεῖς, A τρίς.
— ἀναχείσϑων scripsi, vulgo ἀναχείσϑω, ac fortasse librorum seriptura
non sollicitanda; certe in "Doriensimm titulis διδόσϑω alia passim plu-
ralis numeri vice funguntur, vid. Ahrens D. Dor. 296, et Hom. us
IX 170 ἐπέσϑω nonnulli pro ἐπέσθων legobant (γράφεται δὲ καὶ χωρὶς
τοῦ y), item in vetusto titulo Tegeatico, quem Kirchhoff in Annal. Ac.
Berol. 1870, δ1 868. non recte Spartae vindicare conatus est, pluralis
ἀνελόσϑω eandem clausulam, quam singularis ἀνελέσϑω ostentat.

Fr. 48. Stob. Floril. CXVIII 13: ἀνακρέοντος. Miro iudicio Bern-.
hardy Hist. Litt. Graec. II 500 et 503 (p. 614 ed. 2) hoc carmen a monacho
Anacreonti subditum esae censet. — V. 1. ἡμὶν Stephanus, nisi ἦμιν
malis, vulgo ἡμῖν. — nden A Viud,, vulgo κάρα. — V. 2. οὐκέθ᾽, o9-
xét' Schneidewin. — V. 4. ἀνασταλύξω, Arsen. ἀνασταλίξω, Scaliger