ANACREON, - 251

9: [9.]
ες Τί λίην πέτεαι
συρίγγων κοϊλώτερα
στήϑεα χρισάώμενος uvgo;
10. Π90}-- - — ' * - 1015
Ὁ δ᾽ ὑψηλὰ νενωμένος..

11. [14.]
Πολλὰ δ᾽ ἐρίβρομον
“εύνυσον.
18 A.

Obr ἐμὴν ἁπαλὴν κάσιν.

mio CC. De Cinyra et Aegimio hihil dixisse videtur Anacreon, et
nisi ipse Plinius negligenter ut solet haec.seripsit, librariorum subest
error, Ipse Plinius deinde: ,Sed ut ad confessa transeamus, Argan-
thonium Gaditanum octoginta annis regnasse prope certum est, putant
quadragesimo coepisse" (i. e. Herodot. 1 163). Cf. Lucian. Macrob. c. 10.
Phlegon. 'l'rall. Maerob. e. 4. Adde schol. ad Dionys. Per. 332: Κατὰ
δέ τινας Aon, παρ᾽ ἡ καὶ Ταρτησσός, ἣν καὶ ὁ ᾿ἀνακρέων φησὶ πανευ-
δαίμονα" αὕτη γὰρ βασιλεύει. τοὶ videtur legendum ταύτης γὰρ 4o-
γανϑώνιον βασιλεύειν. — V. 1. ἐγὼ δ᾽ οὔτ᾽ ἂν Casaubonus, ἔγωγ᾽ οὔτ᾽
ἂν Mehlhorn, libri ἐγώ τ᾽ ἂν οὔτ᾽. Blass qui (vid. Mus. Rhen. XXIX
153) solo spondeo Anacreontem in hac sede usum esse putat, κἀγὼ
scripsit, οὐ ad eundem modum iambum vel trochaeum proscripsit. — V. 2.
οὔτ᾽ ἔτεα Tyrwhitt, libri οὔτε τά. -- V. 3. ve καὶ, B τ᾽ ἔτη καί.

Fr. 9. Athen. XV 687E: Καὶ ὁ σοφὸς δ᾽ ᾿ἀνακρέων λέγει zov: Τί
μὴν πέτεαι κτλ. τὰ στήϑη παρακελευόμενος μυροῦν, ἐν οἷς ἐστιν ἡ καρ-
δία, ὡς καὶ ταύτης δηλονότι παρηγορουμένης τοῖς εὐώδεσι. — V. 1. τί
λέην scripsi, τέ μὴ Casaubonus, libri τέ μήν. — V. 2. συρίγγων, Hecker
σηράγγων, fortasse vere, cf. Hesych. σηράγγων᾽ σπηλαίων, ἐπιϑυμιῶν.
Hermes Trismeg. Poemand. c. 6: τές ὁ τὸν πνεύμονα σηραγγώσας; —
κοϊλώτερα scripsi, vulgo κοιλότερα. Neque vero κόϊλος revocandum in
Homericis carminibus, quamquam plurimis locis per versus numerum
licet, nam contractam formam satis testifieatur Od. z 386: κοῖλον ἐς
αἰγιαλόν, et Stasinus in Cypriis ΖΔεινοῖς ὀφθαλμοῖσιν ἔσω δρυὸς ἄμφω
κοίλης, quamquam. hie poeta ἔσω xo/Ang δρυὸς ἄμφω scripsisse videtur.

Fr. 10. Et. M. 601, 20: Νένωται ... καὶ παρ᾽ ᾿ἀνακρέοντι ἡ μετοχή᾽
ὁ δ᾽ ὑψ. v. cf. Favorin. 298. Blass οὐδ᾽ requirit, ut iambus remo-
veatur.

Fr. 11. Et. M. 259, 28: zfsóvvcog: ὁ “ιόνυσος. ᾿ἀνακρέων- Πολλὰ
δὲ ig. 4. τοῦ i τραπέντος εἰς E γίνεται tóvocog, οὕτω γὰρ Σάμιοι
προφέρουσιν, καὶ συναιρέσει ε]εύνυσος, ὡς Θεόδοτος Θεύδοτος. Quod in
nummis Abderitarum legitur J/EO, videtur ἐπονυσίου nomen esse,

Fr. 12A. Schol. Kur. Hec. 361: τὴν κάσιν, ὡς ᾿νακρέων λέγει
(ita A, ceteri "4vexoécv)' οὔτε μὲν (M, τότε μ᾽ A) & κι, σεσημείωται δὲ

PoxrAm Lyzm. IIL ὃ 11