NX. : : 1011
ANACRE O N.

EIZ APTEMIN.

1. [19)
Γουνοῦμαι σ᾽, ἐλαφηβόλε.
 Éevé παῖ 4g, ἀγρίων
δέσποιν᾽ "ἄρτεμι uod:
ἥ xov νῦν ἐπὶ “ηϑαίου

Anacreon. De Anacreontis carminibus vid. Schneidewin in An-
nalibus Antiquit. 1835 p. 508 seqq. et Weleker Opusc. 1201. — Fr. 1.
Hephaestio 195: Κοινὸν δέ ἐστι κατὰ σχέσιν τὸ δύο συστήμασιν
ὑποπεπτωπός, καϑάπερ τὸ πρῶτον νακρέοντος ἄσμα" Γουνοῦ-
μαι... ϑηφῶν. καὶ τὰ ἑξῆς" κατὰ μὲν γὰρ τὴν νῦν ἔκδοσιν ὁ ὀκτά-
κωλός ἔστιν ἡ στροφή, καὶ τὸ oue ἐστι μονοστροφικόν. vet
δὲ καὶ ἑτέφως διαιρεῖσθαι εἴς τε τριάδα καὶ πεντάδα 5 στροφή"
ὥστε Φερεκράτειον εἶναι τὸ τελευταῖον τοῦ συστήματος, τοῦ ἐκ τῶν
τριῶν χώλων ἢ τῶν πέντε. lgitur in vulgaribus quidem editionibus
(τὴν νῦν ἔκδοσιν Aristarcheam esse olim suspicatus sum) hi octo versus
una perpetuitate decurrebant, legebatur enim v. 3 ϑηρέων, non ut
nunc est ap. Heph. ϑηρῶν, quam lectionem qui probaverunt gram-
matiei in duas strophas disposuerunt, Non tamen integrum est carmen,
id quod sententia imperfecta arguit: igitur fortasse etiam in proximis,
quae intercepta sunt, similes lectionis diversitates erant, ut idem ver-
sus aliis glyconeus, aliis pherecrateus esse videretur. Ceterum non recte
schol. Hephaestionis v. 4 tamquam antistrophicum censet versui 1 ex-
sequatum esse. Seholiasta ad illum locum integrum carmen servavit,
et v. 8 et 8 repetit. V. 1—8 affert s. poet. nom. gramm. ap. Keil Anal.
Gramm. 10, 26 (ubi cod. ut videtur v. 1 γοῦν ἄνασσ᾽ et v. 8 ϑηρέω νὴ)
et Apostol. V 59a. V. 1 et 2 schol. Heph. 8 (ubi ξανϑάν. Adde prae-
terea loaun. Sicel. ed. Walz. VI 128: καὶ ἡ ἡ μὲν στάσις ἐπωδοὺς ἄδει
τελείους, ἡ δὲ περικύκλησις. περίοδον, ἥτις ἐστὶ τοῦ τελειοτέρου μέλους
ἀπηρτισμένη σύνοδος, ὡς ὁ ᾿νακρέων' Γουνοῦμαι.... ϑρασυ-
καρδίέων. τοῦτο στροφή᾽ εἶτα ἡ ἀντιστροφὴ πρὸς τὸ εἴδωλον" Οὐγὰρ
ἐς ἀνημ. m. πολιήτας. Ληϑαῖος δὲ ὄνομα ποταμοῦ δὶ αγνησίας. --
V. 1 affert. Attil. Fortunat. 356, 357, 358 ed. Gaisf. — V. 3 legitur apud
Schol. Hom. Il. φ 470 et Eust. 1247, 9, qui omnes ϑηρῶν. -- V. 4. Locum

*) Numeri ndiecti sunt editionis mene.