940 : POETAE MELICI.

Γλαυκώπιδα Κασσάνδραν, 1001
ἐρασιπλόκαμον κούραν Πριάμον φᾶμις ἔχησι βροτῶν.

grammaticus non integrum adscripsit poetae locum, sed quemadmodum
ex Homero adhibet λαμπρὸν παμφαένῃσι λελουμένος Sxsavolo omissis
quae praecedunt ἀστέρ᾽ ὀπωρινῷ ἐναλίγκιον, ὅστε μάλιστα, ita hic
nonnulla praetermisit, velut εἴτ᾽ ἔτυμ᾽ εἴτε μάταν γλαυκώπιδα Kac-
σάνδραν ἐρικ. m. φᾶμις ἔχησι βροτῶν: nam ἔχησι haud dubie sub-
iunetivus est. Grammatici vulgo ad σχῆμα Ἰβύκειον referunt eos locos
ubi coniunctivus praesentis temporis in locum indicativi successisse
videbatur: nam λάβῃσι, τάμῃσ᾽, alia id. genus (i. e. αὐϑυπότακτα) ubi-
que eoniunctivorum vicibus fungi non fugit veteres magistros. De hac
modorum permutatione, quam lbyeus frequentavisse, sed passim iam
Homerus admisisse videbatur, Heraclides aliquanto prudentius dispu-
tavit, qui Ibycum secundum Rheginorum sermonem τὰ τρίτα τῶν ὃὄρι-
στικῶν verborum et quae in ἕω cadunt et quae barytona dieuntur
per o: extulisse auctor est, velut φίλησι, vonot, item λέγησι, φέρησι
(vid. Eustath. Od. 1576, 56 seq.). Itaque secundum Heraclidem etiam
Homericum παμφαΐένησι indicativus est: quem poetam cum dixit semel
(ἄπαξ) usum esse hae Rheginorum proprietate, tamen alia quoque
exempla videtur attulisse, velut ἦσι, quod videtur ad Od. & 163 refe-
rendum, poteratque inprimis loeo gravissimo Od. τ 111 seq. uti. Ibyeus
igitur in verbis, quorum stirps vocali & terminatur, antiquam deolina-
tionis consuetudinem secutus integram servare solitus est indicativi
clausulam φίλησι, νόησι, aec fortasse passim etiam verba, quae vulgo
barytona sunt, ad eundem modum conformavit, certe ϑάλπησι apud
Bacehyl. fr. 27, 2 nihil habet offensionis, siquidem ϑαλπείω grammatici
testificantur, sed ἐγείρησι et ἔχησι coniunctivi sunt, item λέγησι et
φέφησι, quos indicativos esse perperam existimavit Heraclides. Iota
furtivum, quod vulgo his formis addi solet, detrahendum: nam prin-
eipales sunt formae ἔχητι, ἐγείρητι, unde molliores ἔχησι, ἐγείρησι
descendunt: atque vetera lbyci carminum apographa videntur iota
littera caruisse, si Hevaclidi fides habenda est: nam quod in Et. M.
650, 7 sive Herodianus sive alius quis praecipit in Homero παμφαίνῃσι
Seribendum esse, et deinde Rheginis tribuitur φιλῇσι, νοῆσε, certum
est, breviatorem indiligenter de Heraclidis placitis exposuisse, Quae
apud Homerum leguntur eiusmodi formae ad coniunctivum, omnes
sunt referendae, quamquam Bekker Homer. Blütter I 218 seq. passim
indieativum agnoscit et σχῆμα Ἰβύκειον sibi deprehendere videtur,
velut ll. e 5 παμφαίνῃσι vel παμφαΐένησι, et ὅπως ἐθέλῃσι vel ἐθέλησι
Od. e 349. £ 189 indieativos esse censet, at in lliadis versu εὖτε pro
ὅστε corrigo, ut.et sententiae institutae et sermonis legi satisfiat. In
Odysseae versibus ὅπως ἐθέλησι coniunctivus non est propterea remo-
vendus, quoniam alibi ὅπως ἐθέλεις, ὅττε μάλιστ᾽ ἐθέλεις, ὧν ἐθέλει
legitur: quod si omnia haee ad eandem normam forent exigenda,
potius illis loeis ἐθέλῃς et ἐθέλῃ scribendum: ut ἐθέλεες, ἐθέλει veteris
seripturae reliquiae sint, velut apud Herodotum I 216 vulgo legitur
τῆς γὰρ ἐπιϑυμήσει γυναικός, sed duo libri verissime ἐπιϑυμήσῃ. Ab
Homero igitur istae indicativi formae alienae. Alexandrinos poetas
magis credibile est hunc errorem commisisse, sed apud Bionem I 93
recte Hermanu of δὲ λέβητι χρυσεέῳ φορέοισιν ὕδωρ pro 0g... φορέη-
σιν restituit; in 'T'heoerito XXV 46 non magis certum est κρίνησι, nec
tamen debebat Hermann lectionem κρίνουσι probare, videtur Ahrens
recte κρένεε σφι emendavisse. Disputaverunt de hoc schemate, quod
Ibycium diei solet, post Ahrensium Dial. Dor. 302 nuper Corssen Ausspr.