IBYCUS. ' 239
8. [13.]

Τοῦ uiv πετάλοισιν ἐπ᾽ ἀκρυτάτοισι ξανϑοῖσι ποικίλαι
πανέλοπες. αἰολόδειροι λαϑιπορφυρίδες, καὶ ἀλκύονες τανυ-
σίπτεροι.

9. [15.]

-͵ττἶὧν....ὄ «

Uh Lu -.“ὐνσπουντ οὖν.

tis sive aoristi, non indicativus; cf. quae infra ad fr. 9 dixi: neque
vero rhetor iste, qui Herodiani nomen prae se fert, coniunctivum revera
testifieatur, eum seripsit ἀντὶ τοῦ ἐγείρῃ, nam hoc dicit Ibyeum ἐγ εί-
9o. dixisse adiecta o: clausula pro ἐγείρῃ, illum autem coniunctivum
indieativi. vice fungi, quemadmodum schol. Il. E 5 legitur zapgeívgov

διπλῆ ὅτι ἀντὶ τοῦ παμφαίνῃ. πλεονάξει δὲ Ἴβυκος τῷ τοιούτῳ. —
&)mzvog tueor, quamvis speciose Sehneidewin ἀὔπνους correxerit , pro-
bante Vatero ad Eurip. Hhes. p. 211, qui interpretatur luscinias longi
somni non indigentes, cf. Hesiodi fr. 208; at ἀἄπνον ἐγείρειν a lyrici
earminis gravitate abhorret, neque enim verisimile Ibycum eomicorum
more lusisse. Ὄρϑρος, qui avium cantum excitat, vigiliis vel luscinias
superat, itaque ἄϑπνος recte dicitur; idem κλυτὸς i. e. clarus, perpetuo
ut videtur ornatur epitheto, quod respiciunt Plutarch. Symp. Quaest.
VI 8, 5, Et. M. 410, 53, Schol..Hom. Od. ε 864. Sehneidewin prae-
terea coniecit hoc loco lectum olim esse non Gémvog, sed ἄτερπνος,
vid. fr. 51, sed nimis est obscura illius vocabuli origo. — ἀηδόνας,
A ἀειδονάς.

Fr. 8. Athen. IX 388 D: ᾿Πορφυρίές" Καλλίμαχος, ἐν τῷ περὶ ὀρνί-
Sov διεστάναι φησὶν πορφυρίωνα πορφυρέδος, ἰδέᾳ ἑκάτερον καταριϑ-
μούμενος" τὴν τροφήν τε λαμβάνειν τὸν πορφυρίωνα ἐν σκότῳ κατα-
δυόμενον, ἕνα μή τις αὐτὸν ϑεάσηται" ἐχϑραίνει γὰρ τοὺς προσιόντας
αὐτοῦ τῇ τροφῇ. τῆς δὲ πορφυρέδος καὶ ἀριστοφάνης ἐν Ὄρνισι μνημο-
νεύει" Ἴβνκος δέ τινας λαϑιπορφυρέδας (sic Schweighaeuser, libri
λαϑιπόρφυρας) ὀνομάξει διὰ τούτων. τοῦ μὲν m. ἐπ᾽ a. (P ἐπακροτά-
τοισι) ξανϑοῖσι (B ξανϑίαι) αδοιπορφυρέδες (sic ABP, nisi quod B ἀδ.)
καὶ di. τ. Recte videtur Sehweighaeuser λαϑιπορφυρίδες restituisse,
nam seeundum Callimachum videtur Ibycus hoc nomine eam avem
dixisse, quae alias πορφυρέων vocabatur. Sehneidewin, cum olim con-
lecisset: πανέλοπες παμποικίλοι αἰολόδειροι ἀλκυόνες rd ἁλιπορφυρέδες
τε τανύπτεροι, ostea probavit Hermanni coni.: ξανϑαὶ ποικίλαι αἰολό-
δεῖροι πανέλοπὲς 9" ἁλιπορφυρίδες τε καὶ ἁλκυόνες τανυσίπτεροι. Con-
ieci ξὺν ἀκανϑίσι ποικίλαις (vel ξὺν ἀκανϑέδι πουκίλᾳ) πανέλο-
πές τ᾽ αἰολόδειροι λαϑιπορφυρίδες τὸ καὶ ἀλκυόνες τανυσί-
πτεροι. Quamquam fort. aliud quid latet, nescioque an Hesychii et
Photii glossa Xev$oww: ὀρνέοις huc pertineat. Hartung: Τοῦ μὲν
πετάλοισιν ἐπ᾽ ἀκροτάτοις | σὺν ξανϑοῖσιν ποικιλέδες | πανέλοπες καὶ
αἰολόδειροι λαθιπορφυρίδες | καἀλκύονες τανυσιπτέρυγοι. — Denique huc
spectat Schol. Arist. Av. 1302: ὃ πηνέλοψ γνήττῃ μέν ἐστιν 6 ὅμοιον, περι-
στερᾶς δὲ μέγεθος" μέμνηται δὲ αὐτοῦ Στησίχορος καὶ Ἴβυκος. ut con-
jieiat aliquis haec ex ambiguo carmine petita esse, sed pertinent ut
videtur ad carmen in Gorgiam (fr. 80).

Fr. 9. Herodian. περὶ σχημ. 60, 81: Καλεῖται δὲ Ἰβύκειον, οὐχ ὅτι
Ἴβυκος πρῶτος ἐχρήσατο, EID M ἐπεὶ πολὺ καὶ κατακορὲς παρ᾽ αὐτῷ"
καὶ γὰρ Γλαυκώπιδα κτλ. — καὶ γὰρ, quod grammatici est, poetae
dn Sehneidewin, quem certe κατὰ γὰρ lbyco reddere decebat. At