IBYCUS. : 231

5 ὥστε φερέξυγος ἵππος ἀεϑλοφύρος ποτὶ γήραϊ ἀέκων
σὺν ὕχεσφι ϑοοῖς ἐς ἅμιλλαν ἔβα.

3. . 999
MZ — Mu Ew» οοὧοτ ων - ὦ

Φλεγέϑων, ἅπερ διὰ νύκτα μακρὰν σείρια παμφανόωντα.

4. [3]

Ξ- -“ Ἧ᾽,ψὖνν.ν.9-ὦὦν-ψ νψ. σν -ἰ νυ

Aíqu', ὦ φίλε ϑυμέ, τανύπτερος ὡς ὅκα πορφυρίς.

τρομέω νιν, Darmst. τρομέων ἵν᾽, Procl. τρομέω ἐπερχόμενος. — V.

ὥστε, Procl. Gori. — γήραϊ, Melhorn γήρᾳ, hoc verbo versum ie
nans. Hartung excidisse putat verbum, velut ποτὶ γήραϊ πιλνάμενος.
— ἀέκων, Darmst. Procl. ἀσκῶν. --- V. 6. ὄχεσφι, Ursin. ὄχεσι. — ϑοοῖς,
Darmst. a. m. pr. Procl. ϑεοὶς. — ἔβα, ἔβαν cod. B Procli et Vat. Ursin.

Fr.. ἃ. Theon Smyrn. p. 146: Κοινῶς τε γάρ, «φησὶν ὁ ᾿ἥδραστος,
πάντας τοὺς ἀστέρας οἵ ποιηταὶ “σειρίους καλοῦσιν, ὡς Ἴβυκος" φλεγέ-
ϑὼν κτλ. — ἅπερ Martin, cod. ἅπερ vel ἅπερ. — Huc pertinet Hesych.:
Σείριος" ὁ ἥλιος .. . Ἴβυκος δὲ πάντα τὰ ἄστρα. Similiter Suid. v.
Σείριον et Phot. 513, 10: "IBvxog δὲ πάντα τὰ ἄστρα σείρια λέγει.

Fr. 4, Athen. IX 388 E: Ἐν ἄλλοις δὲ φησιν (Ἴβυκος, v. fr. 8)"
Αἰεί μ᾽ ὦ qe κτλ. Mendum latere animadvertit Valekenaer, sed quod
proposuit αἴρεις μ᾽ non satis facit. Poterat commodius e/gsó μοι,
φίλε ϑυμὲέ scribi, pronomine, ut in familiari sermone fit, addito, quem-
admodum ἥβα μοι, εἰπεῖν μοι, alia dicuntur. Equidem correxi δέημι
(i. e. πτώσσω, producta littera 7, nam Ibyeum Aeolensium more etiam
iambum dactyh loco admisisse non est verisimile. Productio rationem
habet, quamquam Orpheus Lith. 335 devéusv parum locuples est auctor,
neque magnopere copfido Hesychiano δειομένη, ap. Aesch. Pers. 101. 2
δείομαι plane vitiosum. Tres huius verbi formas grammatici testantur,
velut, ut uno exemplo defungar, schol. Hom. Od. o 398 δίεσθαι' προ-
παροξυτόνως ἀπὸ τοῦ δίημι" οἷδε δὲ τὸ δίω καὶ διῶ καὶ δίέημι. De
forma διῶ coniecturam tantum fecerunt ex δίέημι et διῶμαι, quem-
admodum nonnulh pro ó/euer scribere soliti erant: neque ratione
destituta est haec prosodia, nam eodem modo τιϑῶμαι et τύϑωμαι
variantur. Item alias variae verborum formae exstant, velut λέω et
Au», vid. Theogn. 146: λέω καὶ αὐτὸ διφορεῖται γεγονὸς ἀπὸ τοῦ id
λιῶ τοῦ δηλοῦντος τὸ ϑέλω. (Inde λελέηκα, quam formam Kt. M. 560, 1
testatur, et λελιημένος, quod et veteres et nostri grammatici male ex
λελιλημένος ortum existimant.) Hae formg usus est Epicharmus Athen.
VI 235 F καὶ τῷ ye μὴ λεῶντι, quod perperam eonieeturis tentatum,
item Hesychius: λέωμι" ϑέλοιμι ἄν, ubi omnino λεῶμε scribendum:
nam /, quod in voce λῶ prorsus evanuit, hic cessit litterae E. Alteram .
formam λέω sappeditat non solum Et. M. 812, 31 Aio τὸ προϑυμοῦμαν
(ubi Cram, An. Ox. 1 401 λεὼ), sed etiam Arcad. 164: τὰ εἰς ὦ καϑα-
ρὸν ἔχοντα τ ἐκτεταμένον βαρύνεται, εἰ μὴ ὄνομα ἔχοι, ψίω (τὸ ἐμβρω:
ματίξω) λέω, δηρέω, ubi nolim ἀλίω restituere ex Herodiano zr. δεχρ. 298,
ubi ὠλέω inter trisyllaba recensetur, Areadius fortasse utrumque (Meo
et ἀλίω) attulit, ae si recte memini, Quam Apollonius. λέω adhibet. —
ϑυμέ Valekenaer emendavit, codd. οὔ us. — ὅκα, D ὁκηπορφυρίς.