STESICHORUS. 233

Apoll. Rhod. I 1304: Στησίμβροτος δέ (φησιν), ὅτε διαφορὰν ἔσχον
(of Βορεάδαι) πρὸς τὸν "Ἡρακλέα περὶ τῶν δεδομένων δώρων ὑπὸ
Ἰάσονος τοῖς ἀριστεῦσιν. Poterat hoe Stesichorus in ἄϑλοις ἐπὶ
Πελίᾳ commemorare. — Porro fortasse ap. Phot. et Suidam v.
Τυφλότερος σπάλακος (cf. Paroemiogr. I 309) ... τοῦτο τὸ ξῶον
οὐκ ἔχει ὀφθαλμούς" φησὶ δ᾽ αὐτὸ Στησίμβροτος ὑπὸ τῆς Γῆς rv- 996
φλωϑῆναι, διὰ τὸ φϑείρειν τοὺς καρπούς" scribendum Στησέχορος.
-- Quod est ap. Arist. Rhet. II 21: ἁομόττει δ᾽ ἐν τοῖς τοιούτοις
καὶ τὰ “ακωνικὰ &mop9iyuove καὶ τὰ αἰνιγματώδη. oiov εἴ τις
λέγοι, ὅπερ Στησίχορος ἐν “οκροῖς εἶπεν, ὅτι οὐ δεῖ ὑβριστὰς εἶναι,
ὅπως μὴ οἵ τέττιγες χαμόϑεν ἄδωσιν. aperte apophthegma est, quod
magis etiam confirmat Aristot. Rhet. IIT 11 ubi hoe dictum repe-
tit. (Cf. etiam Demetr. de eloeut. 99 et 234 et Rhett. Gr. ed.
Walz VII 1145.) Secus tamen videtur Hartungo, qui et haec
eb quae in Aristot. Rhet. (vid. infra) leguntur, ex carminibus
pelita censet, et verbis ἐν “οκροῖς ipsam carminis inscriptionem
significari existimat. — Item carminum reliquiis eximendum est,
quod adhibet Aristot. Rhet. Π 20: λόγος δέ, οἷος ὃ Στησιχύρου
περὶ Φάλαριν καὶ Αἰσώπου περὶ τοῦ δημαγωγοῦ. Στησίχορος μὲν
γὰρ ἑλομένων στρατηγὸν αὐτοκράτορα τῶν “Ἱμεραίων Φάλαριν καὶ
μελλόντων φυλακὴν διδόναι τοῦ σώματος τἄλλα διαλεχϑεὶς εἶπεν -
αὐτοῖς λόγον, ὡς ἵππος κατεῖχε λειμῶνα μόνος" ἐλθόντος δὲ ἐλώφου
καὶ διαφϑείροντος τὴν νομήν, βουλόμενος τιμωρήσασϑαι τὸν ἔλαφον,
ἠρώτα τὸν ἄνθρωπον, εἰ δύναιτο μετ᾽ αὐτοῦ κολάσαι τὸν ἔλαφον.
ὁ δὲ ἔφησεν, ἐὰν λάβῃ χαλινόν, καὶ αὐτὸς ἀναβῇ ἐπ᾽ αὐτὸν ἔχων
ἀκόντια᾽ συνομολογήσαντος δὲ καὶ ἀναβώντος, ἀντὶ τοῦ τιμωρήσασϑαι
αὐτὸς ἐδούλευσεν ἤδη τῷ ἀνθρώπῳ" οὕτω δὲ καὶ ὑμεῖς, ἔφη, ὁρᾶτε,
μὴ τοὺς πολεμίους βουλόμενοι τιμωρήσασϑαι ταὐτὸ πάϑητε τῷ Une
τὸν μὲν γὰρ χαλινὸν ἔχετε ἤδη, ἑλόμενοι στρατηγὸν αὐτοκράτορα᾽
ἐὰν δὲ φυλακὴν δῶτε καὶ ἀναβῆναι ἐάσητε, δουλεύσετε ἤδη Φαλά-
ριδι. Similia refert Conon Narr. XLII; ef. etiam Rhett. Walz.
I 424. Narratiunculae huius primus ut videtur auctor Philistus
in libris. Σικελικῶν, vid. Theo Progymn. p. 66 Speng.: μύϑου δὲ
ὑποῖός ἐστε παρὰ Ἡροδότῳ τοῦ αὐλητοῦ, καὶ παρὰ Φιλίστῳ τοῦ
ἵππου καὶ τῶν ἐν ἑκατέρῳ ἐν τῇ πρώτῃ καὶ ἐν τῇ δευτέρᾳ, qui locus
manifestum vitium contraxit, conieci τοῦ ἵππον καὶ τῶν (Ἷμε-
ραίων᾽ παρ᾽) ἑκατέρῳ, sed verisimilius bina exempla ex Philisto
allata esse, qui fabulam de Himeraeis et equo libro I, apologum
τῶν T ἐνεκατέρων libro II inseruit. Philisto usus est non solum
Aristoteles, sed etiam Cato in Originibus l. III, vid, fr. ap. Festum
p. 182: Equos respondit, oreas (s. aureas) mihi inde, tibi cape