232 τς POETAE MELICI.

92.

Cram. An. Ox. I 192, 1: Ὁ γοῦν Στησίχορος φησὶ ποταύδη:
ὃ λέγει ὃ ποιητὴς προσηύδα.

93. [82.]

Eust. 772, 8: Ἢ δὲ παροιμία τοὺς φϑονεροὺς καὶ ψογεροὺς
τελχῖνας. ὡς ἐκ τῶν εἰρημένων. καλεῖ. Στησίχορος δέ, φασί, τὰς
κῆρας καὶ τὰς σκοτώσεις τελχῖνας προσηγόρευσε. Quae Eustath.
illo loco copiose de Telehinibus exponit, ex Aristophane Byzantio
et Suetonio petita sunt, cf. Miller Mise. 417, ubi pro Παρμενίδης
δ᾽ ἐκ τῶν ᾿Ακταίωνος κυνῶν γενέσϑαι μεταμορῳφωϑέντων ὑπὸ Διὸς
εἰς ἀνθρώπους, non cum Nauckio ᾿Εἰπιμενίδης, sed ᾿“ρμενέδας seri-
bendum, quemadmodum apud Photium et Suidam v. Μακάρων
νῆσον eadem nominum permutatio deprehenditur.

. 94. [89.]
Schol. Pind. OL IX 128: Χάρμα, νῦν ἀντὶ τοῦ χαρά. Ὅμηρος

δὲ ἐπὶ τῆς μάχης of δὲ περὶ Ἴβυκον καὶ Σριαίχορον χάρμην τὴν
ἐπιδορατίδα φασίν.

95. [81.]:

Eust. Od. p. 1441, 16: Στησίχορος δέ, ὑπερϑυμέστατον
ἀνδρῶν.

Paeanem Stesichori commemorat Athen. VI 250 B. De IIymno
in Minervam, quem nonnulli Stesichoro tribuunt, vid. ad Lamproel.
fr. 1. Minervae quidem natales poeta videtur in carmine aliquo
celebravisse, vid. fr. 62 (ad idem carmen possis etiam fr. 60 re-
ferre), quapropter fortasse nonnull etiam illud earmen, quod
Lamproelis nomen prae se ferebat, Stesichoro vindicaverunt. — De
Elegüs similibusque carminibus, quae Stesichoro tribuuntur in
epistolis Phalarideis 19 seqq., nihil addam, eum omnia haec com-
menticia esse satis constet. — Miller Mise. 283 οἷον λύσω, λυσί-
ἕωνος.» λυσίπονος, Στησίχορος grammaticus non utitur Stesichori
auetoritate ad illustrandum vocabulum λυσίπονος (quod potuit
' sane Stesichorus adhibere, quemadmodum usus est Pindarus), sed
nomen Στησιχόρου eodem modo fictum esse tradit, quo Avaízovog. —
Stesichori nomen saepius ex errore ortum, veluti in Append. Phot.
676, 7 scribitur Στησίχορος pro Φιλόχορος, et in Et. M. 465, 33 V
male Στησίχορος ἐν τῷ περὶ τελετῶν pro Στησίμβροτος. Sed for-
asse alibi Stesichori potius nomen oblitteratum, velut ap. Schol.