218 . POETAE MELICI.

οὐδ᾽ ἔβας iv ναυσὶν εὐσέλμοις, 981
3 412 κν , ,
οὐδ᾽ ἵκεο πέργαμα Τροίας.

δέ. τῶν γὰρ ὀμμάτων στερηϑεὶς διὰ τὴν Ἑλένης κακηγορίαν, οὐκ
ἠγνόησεν, ὥσπερ Ὅμηρος, ἀλλ᾽ ἅτε μουσικὸς ὧν ἔγνω τὴν αἰτίαν καὶ
ποιεὶ εὐθύς" Οὐκ κτλ. καὶ ποιήσας δὴ πᾶσαν τὴν καλουμένην παλιν-
ῳδίαν παραχρῆμα ἀνέβλεψεν. — V. 1. οὐκ ἔστ᾽, DN οὐκέτ᾽. — λόγος
libri, vulgo ὁ λόγος. Hune v. afferunt Athen. XI 505 B. Maxim. Tyr.
XXVII init. Dionys. Hal. Ep. I ad Ammaeum oc. 3. Philostr. vit. Apoll.
VI 11 p. 246 ubi ἔστιν et ὁ λόγος legitur, denique Cie. δὰ Att. IX 12,

ubi οὗτος om. — V. 2. 9( οὐδὲ βὰς, T κυσὶν, N εὐσεάμοις, Σ ἐὐσέλμοις.
— ναυσὶν Naeke, libri νηυσὶν, — εὐσέλμοις, Rossbach εὐσέλμοισιν. —
V. 8. ἔκεο, Γ' fxov ex corr. — Hi ires versus legebantur in exordio

carminis nobilissimi, quod vulgo Παλινωδία vocabatur: sed consenta-
neum est, nonnulla praegressa esse. Poeta videtur orsus esse: dicunt
Helenam amore Alexandri captam Troiamque abductam. csse: haec re-
iractaturus subiecit οὐκ ἔστ᾽ ἔτυμος λόγος οὗτος. Deinde Stesichorus
spreta pervagata fama narravit Troes Helenae tantum 1 imaginem secum
abduxisse, vid. Aristid. II 72: ἀλλ᾽ δύτως ὥσπερ, εἴδωλον ῥητορικῆς
ἀπειληφὼς ἐπὶ τούτῳ σπουδάξειν, αὐτῆς δ᾽ οὐδ᾽ ἄπτεσϑαι, ὥσπερ οἵ
Στησιχόρου Τρῶες, οἵ τὸ τῆς Ἑλένης εἴδωλον ἔχοντες ὡς αὐτήν, unde
versum Stesichoreum finxit Tzetzes Lycophr, 113 (id quod etiam Geel
recte vidit: λέγουσιν γὰρ ὅτι διερχομένῳ ᾿Δλεξάνδρῳ δι᾽ Αἰγύπτου ὁ
Πρωτεὺς Ἑλένην ἀφελόμενος εἴδωλον Ἑλένης αὐτῷ δέδωκε καὶ οὕτως
ἔπλευσεν ἐς Τροίαν, ὥς φησι Στησέχορος" Τρῶες (Par. € Vit. 1 Ciz.
udd. γὰρ) οἱ τότ᾽ ἴσαν (sic Par. C Vit. 1 et Ciz, ἦσαν Par. D, ἔσαν
vulgo) Ἑλένης εἴδωλον ἔχοντες. eadem repetit in Homericis p. 1
ed. Morelli. Aristide gravior suctor Plato Rep. IX 586 C: Ὥσπερ τὸ
τῆς ἜἘλένης εἴδωλον ὑπὸ τῶν ἐν Τροίᾳ Στησίχορός φησι γενέσθαι
περιμάχητον ἀγνοίᾳ τοῦ ἀληϑοῦς. Adde Dio Chrys. Or. XI 182: Καὶ
τὸν μὲν Στησέχορον ἐν τῇ ὕστερον ὠδῇ λέγειν, ὅτι τὸ παράπαν
οὐδὲ πλεύσειεν ἡ Ἑλένη οὐδαμόσε, ἄλλοι δέ τινες, ὡς ἀρπασϑείη μὲν
Ἑλένη ὑπὸ ᾿ἀλεξάνδρον, δεῦρο δὲ παρ᾽ ἡμᾶς εἰς Αἴγυπτον ἀφίκετο.
Sed quomodo poeta novam hane fabulam exornaverit, incompertum;
vera Helena ubi terrarum fuerit, dum Graeci et Troiani propter simu-
laerum per decem annos pugnant, nescimus: neque enim fide dignus
Schol, Aristid. II 150: εἰς Στησίχορον αἰνίττεται" λέγει γὰρ ἐκεῖνος,
ὅτι ἐλϑὼν ὁ ᾿ἡλέξανδρος ἐπὶ ταύτης τῆς νήσου τῆς Φάρου ἀφῃρέϑη
παρὰ τοῦ Πρωτέως τὴν Ἑλένην καὶ εἴδωλον αὐτῆς ἐδέξατο (sic BC,
similia AC); eadem refert Eudocia 85 οὐ 329. Aristides autem nihil
aliud dixit I 212 nisi: ἀλλ᾽ ὥσπερ τῶν ποιητῶν φασί τινὲς τὸν ᾿4λέ-
ξανδρον τῆς Ἑλένης τὸ εἴδωλον λαβεῖν, αὐτὴν δὲ οὐ δυνηϑῆναι.
Faeile apparet ea, quae schol. Arist. refert, adversa fronte pu-
gnare cum Stesichori versibus. Poeta, postquam Helenae memo-
riam a gravissimis probris liberavit, videtur Castoris et Pollucis
pacem imploravisse; hinc Horat. Epod. 17, 49: Infamis Helenae
Castor offensus vicem, F'raterque magni Castoris , vici prece Adem-
pta vati reddidere lumina. Helenae igitur fratres ferebantur poe-
nas & poeta repelivisse, qui eum Castorum iram placavisseb, visum
recuperaverit. Fortasse ex Palinodia praeterea depromptum fr. 46 ut
conieci. Ipse poeta utrum in hoe carmine oculorum aegritudinis memi-
norit necne, in medio relinquendum. Memorant grave hoc discrimen
antiquissimi testes Plato et Isocrates, Postea res, quo magis mira
videretur, fabulis exornata, vid. Pausan. ΠΠ 19, 11: ὃν δὲ οἶδα λέγοντας
Κροτωνιάτας περὶ Ἑλένης λόγον, ὁμολογοῦντας δέ σφισι καὶ Ἱμεραίους,