214 à POETAE MELICI.

γράφει περὶ τῶν καταλεύειν αὐτὴν μελλόντων᾽ φησὶ γὰρ ἅμα τῷ
4 » 2 m, 3 , o mee D Ne -
τὴν ὕψιν αὐτῆς ἰδεῖν αὐτούς, ἀφεῖναι τοὺς λέϑους ἐπὶ τὴν yiv.

X. EAENA. HAAINSQS4,AIA.

* 26. [14.} 984
ZU lwuuUo-
-Φ AMA .--.υν - -- νυ ME.
“διω-.- ς-ΖἦἜ ωο.νεν..

ς

δ.ἷῶἷν- ν ν..νωυν.ὕὦὉν..Ὁ
i4

5

d

X. EAENA. IIAAIN94 41A. Constat Stesichorum, eum in earmine
quaedam de Helena dixisset, quae heroinae probro viderentur esse,
postea alio carmine haec retraetavisse, unde παλενῳδία dici solitum.
Sed in quo carmine ista ignominia facta sit Helenae, "on est memoriae
proditum: plerique ad Il excidium revocant, in quo carmine Helenae
nomen silentio praetermittere non lieuit, et fr. 25 plane testatur: Geel,
quem ego antea secutus sum, Orestiae exordium offensioni fuisse cem-
suit: at peculiare fuisse carmen, quod Helenae iram excitavisse eredi-
tum est, arguit lsoer. in Helenae encomio 64: ἐνεδείξατο δὲ (Ἑλένη)
καὶ Στησιχόρῳ τῷ ποιητῇ τὴν ἑαυτῆς δύναμιν. ὅτε μὲν γὰρ ἀρχόμενος
τῆς (hoe add. 4f, vulgo deest) diis ἐβλασφήμησέ τι περὶ αὐτῆς, ὧν-
ἔστη τῶν ὀφθαλμῶν ἐστερημένος, ἐπειδὴ δὲ γνοὺς τὴν αἰτίαν τῆς συμ-
φορᾶς τὴν καλουμένην παλινῳδίαν ἐποίησε, πάλιν αὐτὸν εἰς τὴν αὐτὴν
φύσιν κατέστησε. Welcker verbis ἀρχόμενος τῆς ὠδῆς prima rudi-
menta artis Stesichoreae notari ratus omnino non audiendus, neque si
Stesichorus in Orestia vel in Ilii excidio vel alio quo carmine heroinam
laesisset, conveniens foret τῆς ὠῳδῆς, quibus verbis carmen Helenae me-
moriae destinatum significatur, i. e. Helena, ut Bakhuizen van den
Brink (Symb. litt. V 140) quamvis dubitanter suspicatus est, cui alii
assensi sunt. Hoc carmen quod Athenaeus et schol. Theocriti nomi-
natim adhibent, licuit Isocrati in encomio Helenae nude τὴν ὠδὴν di-
cere, .quemadmodum Pausan. (vid. fr. 22) seripsit κατὰ τοῦ ᾿Ιμεραίου
τὴν ᾿φδὴν. i. e. Ἰλέου πέρσιν, praesertim cum tunc omnibus esset notum,
quo carmine poeta Helenam laesisset. Atque etiam nune supersunt Ste-
sichorea, quae potissimum ad Helenae ignominiam pertinere visa sunt,
servata a schol. Eurip. Orest. 249, quae cum antea propter numerorum
similitudinem Orestiae adseripsissem, nunc ad Helenam refero, a cuius
carminis numeris, ut fr. 29 arguit, hi versus haudquaquam abhorrent:
facile autem apparet haec verba, quae gravi opprobrio obruunt Hele-
nam (τρίγαμον et λιπεσάνορα dixerat poeta), ad carminis primordium
pertinere itaque plane convenit, quod Isocrates scripsit ἀρχόμενος τῆς
ὠδῆς ἐβλασφήμησέ τι περὶ αὐτῆς. Secutus est Stesichorus ut solet He-
Siodum (vid. versus Hesiod. ap. Schol. Eurip.), sed ille satis habuit tres
Tyndarei filias pariter διγάμους appellare, auxit Stesichorus contume-
liam, Helenae tertium matrimonium exprobrans: itaque non dubitavi
huc revocare fr. 27, ubi Theseus virginem Helenam Aphidnas deduxisse
dieitur. Deinde poeta Helenae et Menelai nuptias copiose, ut videtur
enarravit, denique eandem narravit Paridis amore captam maritum
deseruisse, unde belli Troiani incendium sit exortum: neque enim pot-
erat hoc silentio praetermitti, cum in exordio carminis mulier trium
virorum dicta esset heroina: quare hue rettuli fr. 28. Itaque Stesichori
hoc carmen nuptias Helenae enarrabat.