196 ] ' , POETAE MEDICI. mine epigrammatographo cogitandum, qui unde fuerit oriundus, in medio relinquo, nam quod Mitylenaeus vocatur, fortasse libra- riorum commentum: item aetas incerta, nisi quod Romanis do- minantibus vixit. Antea Vespasiani et Titi saeculo adseripsi, eundem accentum prae se ferat, Addaeus poeta Mitylenaeus nullus omnino videtur fuisse: unum epigr. VII 305, quod ^408cíov Μειτυληναίου inseribitur (nova collatione hic careo) .Alcaeé Mitylenaei esse puto: ex iis quae simpliciter “δδαίου inscripba sunt, quae vulgo ad Adaeum Macedonem referri solent, duo (IX 544. X 20) elegantis ingenii poeta indigna, fortasse item Alcaei Mitylenaei sunt. — lunioris Aleaei epi- grammaía esse videntur VI 218, quod celebrem chriam tractat, in- scriptum εἰς τὸ αὐτὸ ἀλκαίου, corr. addidit μιτυλιναέου, item VII 429 eorr. ἀλκαέου μιτυλημαίου, quibus a corr. et C alia subiecta sunt, quae vide apud lacobsium. De epigrammate in Hesiodi honorem condito VII 55 εἰς τὸν αὐτὸν ἀλκαίου, corr. ποιητοῦ μιτυληναίου ἢ μησση- víov haesito, utrum iuniori Alcaeo an Messenio sit tribuendum: car- men haud inelegans, sed non prodit ingentem spiritum, quem in ger- manis Messenii epigrammatis fere deprehendimus, etiam in epigr. in Homerum Anth. Pal VII 1, quod A simpliciter 4Axeíov nomine ex- hibet, sed corr. ποιητοῦ μεσσηνίου addidit, idem subiecit οὗτος ὃ ἀλκαῖος οὐκ ἦν ὁ μιτυληναῖος ὃς ἦν iv τοῖς χρόνοις πιττακοῦ. ltem Messenii haud dubie est aliud in Homerum poematium VII 5, quam- quam Mitylenaeo adscribitur, nam A εἰς τὸν αὐτὸν ἄδηλον, corr. of δέ φασιν Aixwoíov Μυτιληναίου. Denique iure Messenio tribuitur VII 4129 ᾿Δλκαίου Mecconvíov εἰς Πυλάδην, sed male ad pantomimum Augusti aetate clarum refertur, intelligendus est Pylades citharoedus, Philo- poemenis et Aleaei Messenii aequalis, de quo vide ad Timoth. fr. 8. — Praeterea Messenio alia epigrammata adespota vindicaverim, velut Anthol. Plan. I.6: Κοίρανος Εὐρώπας, ὃ καὶ εἶν ἁλὶ καὶ κατὰ χέρσον τόσσον ἄναξ ϑνατῶν, Ζεὺς ὅσον ἀϑανάτων, Εἰνοδίᾳ τὰ λάφυρα κατὰ ϑρασέος Κιροάδα καὶ τέκνων καὶ ὅλας γᾶς ἔϑετ᾽ Ὀδρυσίδος, υἱὸς ἐνμμελία “αματρέου" ἃ δὲ Φιλίππου δόξα πάλαι ϑείων ἄγχι βέβακε ϑρόνων. hi enim versus prorsus Messenii poetae ingenium referunt, cf. ΑἸοδοὶ earmen Anth. IX 518 (de hoc epigr. ab interpretibus male habito dixi Philol. XXXI 678seq.), ubi Philippus rex plane ad eundem modum laudibus effertur. Sed ambigo, ad quodnam tempus epigramma hoc Planudeum referendum sit: Philippum novissimis imperi annis cum Odrysis bellum gessisse constat: sed tamen huic tempori istud quidem praeconium non satis convenit, neque tunc ab Aleaeo poterant haec scribi, quamquam poetae animus minime constans fuit: videtur igitur Philippus iam antea expeditionem adversus Odrysas suscepisse, seripsit- que haec Aleaeus eo tempore, quo Philippi partes sequebatur. Eius- dem Aleaei haud dubie sunt duo poematia, quae Plutarchus vit. Flamin. c. 12 servavit, id quod etiam Heocker existimavit. Denique Alcaeo vindi- eaverim epigramma ἄδηλον Anth. Pal. VI 171, quod videtur adolescens condidisse, antequam Rhodiorum colossus terrae motu eversus est, item aliud ἀδέσποτον Anth. VII 723 et VII 2338, quod .Adaeí nomen prae se fert.