ALCAEUS. 191

. παρύ μοιον δὲ καὶ τὸ Ὁμηρικὸν ... καὶ παρ᾽ ᾿“λκαίῳ᾽ παρα-
βάλλεταί σε. Comico tribuit Meineke: ego nihil decernere audeo;
Aeolenses eiiam διαβάλλειν eodem modo usurpasse testatur He-
sychius: ξαβάλλειν᾽ ἐξαπατᾶν.

141. [110]

Cram. An. Ox. I 866, 22: Ἢ ἀπὸ τοῦ πέφυγα ἡ “μετοχὴ
πεφυγώς" ὃ γοῦν ᾿Δλκαῖος μετατιϑεὶς τὸ σῖγμα εἰς τὸ ν «et πλεο-
νασμὸν ἑτέρου y φησὶ πεφύγγων. Eust. Od. 1596, 5 ex Alcaeo
profert πεφύγγω: Σικελοὶ x9" Ἡρακλείδην τὸ ἃ τῶν περισπω-
μένων iig ὦ μετατιϑέασιν., οἷον πεποίηκα. πεποιήκω᾽ οὕτω δὲ καὶ
πέφυγα, πεφύγω καὶ κατὰ ᾿Αλκαῖον πεφύγγω. Of. Favor. 357.
Αὐ πεφύγγων etiam Cram. An. Ox. I 325, 30 tuetur: ac Lesbiis
sola illa participii forma usitata fuisse videtur, quemadmodum
est in titulo ap. Conze Iter Lesb. tab. VIII 2: κατεληλύϑοντος,
atque hue referenda Homericum κεκλήγοντες, Pindarica πεφρίκον-
τὲς et κεχλάδοντες. Non recte L. Hirzel de dial. Aeol. p. 50
praesentis temporis participium πεφύγγων esse iudicat.

148.

Herodian. περὶ μον. Aé&. 44, 10: Πιέξω ... προσέϑηκα δὲ
καὶ τὰς διαλέκτους, ἐπεὶ παρ᾽ ᾿Δλκαίῳ διχῶς λέγεται, παρὰ δὲ
᾿ἀλκμᾶνι διὰ τοῦ ἃ. taque Aleaeus et πεέξω et midfo dixit.

149. [119.]

Trypho Mus. Cant. I 34: Προστίϑεται δὲ τὸ δίγαμμα παρά
τε Ἴωσι καὶ Αἰολεῦσι καὶ “Ιωριεῦσι καὶ “άκωσι καὶ Βοιωτοῖς. otov
ἄναξ «ἄναξ, 'EAéva «Ἐέλενα᾽ προστιϑέασι καὶ (Ahrens δὲ) τοῖς ἀπὸ
φωνηέντων ἀρχομένοις, ἅπαξ δὲ παρ᾽ ᾿“λκαίῳ τὸ ῥῆξις Γρῆξες 964
εἴρηται. unde Lasearis repetiit fol. 133.

150.

Eust. Od. 1571, 43: Τῶν τις δὲ us9' Ὅμηρον τὸ uiv μῆλον
δωρίσας εἰς μᾶλον, τὴν δὲ Owuv εἰς εἶδος μεταλαβὼν xoi μεταϑεὶς
τὰς λέξεις, ᾿“λκαῖος δ᾽ ἐκεῖνος ἦν ὁ κωμικός, εἰδομαλίδην ἔφη
σχωπτικῶς τινα, διὰ τὸ καλλωπίξεσϑαι τὰ μῆλα τῆς ὄψεως, ἐρευ-
ϑόμενον δηλαδὴ κορικώτερον. Cf. p. 1412, 32 οἱ Sueton. ap.
Miller Mise. 415. Sine controversia Eust. comieum eum lyrieo
confudit, conf. Schol. Il. y 08: «Αἰολεῖς δὲ τὸ πρόσωπον (φέϑος),