ALCAEUS. 181

τἀκχριβοῦς ἀνέγνωσαν τῶν δεῶν, ἵν᾽ ἡ τῶν δεῖν (leg. δεῖνα,
L. Dindorf δεέίνων). οὐκ εἰσὶν οὖν μέρη λόγου, ἀλλὰ λέξεως, ὡς
τὸ κάδδε. Lobeck. Pathol ΕἸ. II 244 corrigit ἀνέγνωσαν τῶν-
δενων, ἵν᾽ ἡ τῶν δείνων, sed si illi critici δεῖνα, oi δεῖνες sibi
reperisse visi sunt, quod ego quoque conieci, haud dubie divisim
τῶν Óévov scripserunt: de hoe pron. cf. fr. 76. "Enormem pros-
odiam τὥνδεων tuetur tralaticium τοῖςδεσσε, quod nuno τοίσδεσσε
scribi solet.,

121. [112.]

Eust. Od. 1759, 27: “Ζέγει δὲ (Ἡρακλείδης) καὶ χρῆσιν εἶναι
τοῦ ἔον παρὰ ᾿ἡλκαίῳ. Cf. Favor. 222.

128.

Hesych.: '"Ezeívovg' τὰς κρίσεις καὶ τὰς συμβουλίας καὶ
τὰς ἀρχαιρεσίας. Σοφοκλῆς Θυέστῃ Σικυωνίῳ καὶ "Aixeiog ταῖς
ἐπαινήτεσιν. ΑἸοαοὶ nomen restituerunt Maussaeus et Vossius,

€
eonira lleinsius ᾿Δλκμαίωνι. Cod. xol ἀλκέοι ταῖς ἐπαινηταισιν.
Aleaei nomen si recte restitutuni est, poetae recuperamus laciniam:

ταῖς ἐπαινέταισιν.

Sed fortasse haec Sophoclis verba in Thyeste fuerunt: ὃς ἀλκάϑοι
τοῖς ἐπαινέταισιν. Nisi forte nonnulli doctius quam verius ita inter-
pretati sunt Aleaei illud μέγ᾽ ἐπαινέοντες fr. 81 A, ut sit scri-
bendum Σοφοκλῆς Θυέστῃ Σικυωνίῳ" toic ἐπαινέταισιν: καὶ ᾿Δλκαῖος.

129, [102.]
Eust. Od. 1687, 52: Τὸν ἐφιάλτην ἐπιάλτην κατὰ παλαιὰν
παρασημείωσιν 0 ᾿Δλκαῖος λέγει, Et. M. 434, 12: ὁ δὲ ᾿ἡλκαῖος
ἐπίαλον αὐτὸν λέγει. "

180. [101.]

Et. M. 377, 19: 'Egosvtl παρὰ ᾿Αλκαίῳ ἀπὸ τοῦ ἔρρω ἢ
ἐρρῶ περισπωμένου, ἡ μετοχὴ ἐρρεὶς ἐρρέντος, καὶ ὡς παρὰ τοῦ
ἐθέλοντος ἐϑελοντί, οὕτω καὶ παρὰ τὸ ἐρρέντος ἐρρεντέ. Cf. Miller
Misc. 127. :

131.

Et. M. 385, 9: Ἐσυνῆκεν᾽ ixaiog ἐσυνῆκε καὶ va-
κρέων ἐξυνῆκε πλεονασμῷ. In Alcaeo grammatieos verisimile est
ἐσύνηκεν, ui σύνοιδα, scripsisse, vid. Et. M. 484, 4. (617, 52.)