180 . POETAE MELICI.

93. [611

(Ταντάλῳ)
κεῖσϑαι περ κεφάλας μέγας, ὦ Αἰσιμίδα., AíSog.

v

94. [703 55 c ον
"Ho! ἔτι, Διννομένη, τῷ Τυρραδήῳ
τἄρμενα λάμπρα κέαντ᾽ ἐν Μυρσιλήῳ;

seripsi, nisi forte medii verbi speeies δάμναι praeoptanda, οἵ. Lobeek
Elem. II 123 et 308; nam δάμνης ut antea edidi abhorret ab Aeolici
sermonis consuetudine, δάμνασαι, quod aliquis fortasse coniiciat, aeata-
lectum hexametrum reddit, quo Ibyeus usus est, Aeolicos poetas usos
esse non constat, libri δάμνησι, Giese δάμνη, Ahrens δάμναι. Meineke
servavit ἃ μέγαν δάμνησι (metro non recte discripto, nam rettulit ad
v.2): versus quidem numerus commodus, nam Archilochium erit metrum,
sed offendit insolens Aeolensibus verbi clausula, multoque magis eor-
reptio antepaenultimae syllabae. Aliquando conieci ἃ μέγα δάμαις,
ut Aleaeus usus sit versu, quem μεέουρον metrici appellant, quod genus
metri tragici poetae passim adhibent, seriores frequentavisse videntur.
Blass ut versus exaequaret priorem voce μέγα terminat, ut ἀργάλεον
trisyllabum. fiai, quod improbandum. — V. 2. ἀμαχανίᾳ, libri ἀμη-
χανίᾳ. — ἀδελφέᾳ, ἀδελφέα Vind., ἀδελφεᾷ vulgo, ἀδελφίᾳ Ahrens.

Tr. 93. Schol Pind. Ol. I 97: Koi Ἀλκαῖος δὲ καὶ VICE λέϑον
φασὶν ἐπαιωρεῖσϑαι τῷ Ταντάλῳ πεῖσϑαι παρκεφαλᾶς (Vrat. DVat2
παρὰ κεφ.) μέγας ὦας (Vrat. D μέγας ..... ) σιμίδα λέϑος " ὁ δ᾽ Alxpav
ὅπως ἀνὴρ κτλ. ita Schneider edidit. Aleaei fragmentum in his latere
manifestum, itaque Boeckh scripsit: ἐπαιωρεῖσϑαι τῷ Ταντάλῳ" ὃ μὲν
᾿Δλκαῖος" κεῖσϑαι «rA. sed plura videntur excidisse, haud dubie ver-
sus integer, propter repetitum nomen Tantali; hoc igitur. Aleaeo resti-
tui (fortasse poeta dixerat ἐν λέμνᾳ δ᾽ ἐνέρων, λέγεται στάδι Ταντάλῳ),
et deinde cum Ahrensio πὲρ κπεφάλας h. l. ὑπὲρ κ. et ὦ Αἰσιμέδα
serjpsi, quod plane confirmavit VaH2, in quo extat ὠαισιμέδα. Ger-
hard coni. κεῖται παρ κεφαλὰν μέγας ὦρεος (Ahrens ὄρεος) Σιπύλω
λέϑος, Hartung κεῖσϑαι ὑπὲρ κεφάλας μέγας ὦρεϊ | ἐν Σιπύλῳ λέίϑος.
Blass ad idem carmen refert, unde fr. 25 est petitum.

Fr. 94. Hephaest. 90: Τὸ ἐγκωμιολογικὸν καλούμενον, ὅπερ ἐστὶν
ἐκ δακτυλικοῦ πενϑημιμεροῦς͵ καὶ ἐαμβικοῦ τοῦ ἴσου, ᾧ κέχρηται μὲν
καὶ ᾿Δλκαῖος ἐν ᾷἄσματι, οὗ ἡ ἀρχή᾽ "He" ἔτι Δινομένει (0wvwo-
μένη FIBHCPSEA) τῷ Τυρρακήῳ (và τυρρακήω CPSE, τῷ τυράκκῳ
FIBI τἄρμενα λαμπρὰ χέατ᾽ ἐν μυρσινήῳ (ἃ... civ, P μυρ-

σήννω, DES μυρσίννω, FICB μυρσίνῳ). Loci restitutio prorsus incerta,
ne illud quidem certum, utrum zfwvouévy vocandi an dandi sit casus,
equidem illud praeoptavi Proximum nomen, quamquam haud dubie
Pittaeus notatur, non minus ambiguum est: scripsi τῷ Τυρραδήωῳ, of.
Ahrens Dial. Aeol. 157 (qui quidem infra 252 Seidleri coniecturam se-
quitur), sed ambigi potest, an forte τῷ Fuvgeaórjo praestet, quemad-
modum Schneidewin edidit. Seidler “ιννομένει τῷ T Ὑρραδήῳ, Neuc
zhwop£vet τῷ τ᾽ Ὑρρακήῳ, Hermann “ιννομένῃ τε Τυρρακήῳ. - v. 2.
κέαντ᾽ scripsi, cum ante κρέμαντ᾽ edidissem, Seidler κέοντ᾽, libri κέατ᾽.

Κέανται principalis est forma, unde littera nasali extrita ortum κέαται,
atque eadem ubique clausulae verbalis «ze: origo. Incorruptam anti-