118 : POETAE MELICI.

84. [53.] 954
Ὄρνιϑες τίνες οἵδ᾽ : ὠκεάνω γᾶς τ᾽ ἀπὺ περράτων
ἦλθον πανέλοπες M τανυσίπτεροι.

8ῦ, [68.]
Νύμφαις, ταὶς “΄ίος ἐξ αἰγιόχω φαῖσι τετυγμέναις.

86. [94e.]
Al γὰρ κἄλλοθϑεν ἔλϑῃ τόδε, qoi κήνοϑεν ἔμμεναι.

81. [15.]
. Σὺ δὲ σαύτῳ τομίας ἔσῃ.

Meineke seripsit ἦ ἢ xev ἀκούσαις, τά κεν οὐ ϑέλοις, contra Ahrens: ἀκού-
σειάς κεν, τὰ καὶ οὐ ϑέλεις, Hartung ἀκούσαις κεν τοῖα, τά κ᾽ οὐ ϑέλοις.

Fr. 84. Sehol. Arist. Av. 1410: Τινὲς παρὰ τὸ 4dAxe(ov: 'Ogvi-
ϑες τίνες οἵδ᾽ (Rav. haec tria verba om.) xvà. Schol. , Thesmoph.
162: Ἐν δὲ τῷ πρὸ τούτου δράματι. τοῖς Ὄρνισι παρῴδηται τό" Ὄ. τίνες
δὲ ὠκεανῶ τὰ σὰ πτερὰ τοῦ 9'. — V. 1 post οἵδ᾽ stigmen inter-
posui, Blomfield post ὠκεάνω, vulgo omnia usque ad finem v. 2 con-
linuantur. — γᾶς τ᾽ Heker, γᾶς Blomfield, vulgo γάρ. — ἀπὺ Rav.,
vulgo ἀπὸ. — περράτων Beidler, v. mégdraw. — V. 2. Rav. ut vid.
ἦνθον eb deinde παναίλοπες. ἦνθον fortasse aliquis praeoptet, in Bal-
billae carmine (Kaibel Ep. Gr. 988) v. 3 novum Bailii apographum
ἦνϑον ὕμοι praebuit, itaque etiam in alio eiusdem poematio 989 v. 4
ἐ(υγϑοίσᾳ scribendum; sed ap. Ale. fr. 33 et 86, item ap. Sapph. fr. 1
v. 5. 8, 25 vulgaris forma tradita, quam Blomfield ubique suo periculo
removit. Loerenses quidem ἐνθεῖν dixerunt, et ad eandem stirpem
etiam Homerieum ἀνήνοθεν alia referenda sunt, cuius vocabuli vim et
. originem interpretes non sunt assecuti. — ποικιλόδειροι, Sehneidewin
ποικιλόδερροι.

Fr. 85. Hephaest. 60: To δὲ ἀκατάληκτον καλεῖται Σαπφικὸν
ἐκκαιδεκασύλλαβον, ᾧ τὸ τρίτον ὅλον Σαπφοῦς γέγραπται, πολλὰ δὲ καὶ
Δλκαΐίου ἄοματα' Νύμφαις κτλ. Eadem corrupte Attil. Fortun. 360.
— ταὶς, legebatur ταῖς, Hermann τοῦ. — αἰγιόχω, FlA αἰγιόχου. —
qoia A, ut Blomfield scripsit, vulgo φασι. — τετυγμέναις, H τετυσ-
μέναις, BF τετιχμέναις, E in marg. τετιημί.

Fr. 86. Herodian. περὶ pov. λέξ. 97, 1: Ὁ γοῦν ᾿Δλκαῖος κεένο-
Qev ἐστὶν ὅπου ἀπεφήνατο αὐτὸ (ἐκεῖθεν): Ai γάρ x! ἄλλοθεν ἔλϑῃ
δὲ φοικήνοθεν £. — Scripsi κἄλλοϑεν ἔλϑη τόδε, ge, quamquam
aliae coniecturae in promptu sunt, ὁ δέ φη Seidler, ὁ δὲ φῇ Ahrens,
coniunetivum modum agnoscens, qui ab ἃ. 1. alienus, τί δὲ φὴ Lehrs.
— κήνοϑεν resp. gramm. Cram. An. Par. IV 56, 5 et 69, 8 coll, Et.
Gud. 309, 28; huc*adde Et. Flor. Miller Misc. 181.

Fr. 87 Apoll. de pron. 863B: Kel ἔτι ὁμοίως παρὰ τῷ αὐτῷ AÀ-
καίῳ ἐν ἑβδόμῳ" σὺ δὲ σαυτω τομαισεσὴ (recte Bast τομίας ἔσῃ,
Ahrens ἔσσῃ requirit) αλλα σαυτῶ μετεχων αβὰς προσποσιν. Apparet
duo fragmenta in unum cealuisse; ultima verba πρὸς πόσιν antea hue
iraiicienda existimavi τομέας ἔσῃ πρὸς πόσιν.

-