ALCAEUS. ΄΄ 113

61.
Τερένας ἄνϑος ὀπώρας.

*62. [124.] 950

EAUX -ww-wv-

Κόλπῳ σ᾽ ἐδέξαντ᾽ ἄγναι Χάριτες, Κρίνοι.

*63. [95.]
"Anudov ἄμμι τὰν ἰόκολπον.

V. ΕΞ ΑΔΗΛΩΝ ΕἸΔΩ͂Ν.

64.
Kol πλείστοις ἐάνασσε λάοις.

Κυπρογενήτη. — παλάμαισιν Schneidewin, praeterea Ahrens ἄνπρο-
γενήας requirit. -

Fr. 61. Cram. An. Ox. I 418, 23: Ζητεῖται παρὰ τῷ λκαέῳ ϑη-
Avwóv: Τερένας wr. πῶς ἡ τέρενα εἴρηκεν: καὶ ἔστιν εἰπεῖν ὅτι ἀπὸ
τοῦ τέρην ἡ γενικὴ τέρενος᾽ καὶ μετάγεται ἡ γενικὴ εἰς εὐθεῖαν ὁ τέρε-
voc" ἀπὸ τούτου ϑηλυκὸν τερένη καὶ Αἰολικῶς" τερένας ἄ. ὁ. Crina-
goras Mitylenaeus, qui quidem alias non solet Aeolensium poetarum
vestigia sequi, Anth. Pal. IX 430 v. 7: βληχὴ δ᾽ ἀσσοτάτω τερένης
μυκήμασι uócyov. Ad eundem modum Rose (Inscr, II 190) voluit in
titulo Patmio legere: ἡ δὲ τιϑήνη £x (r)s(o)v)ne ἥβης ἔκτροφός ἐστι
- sed hoc nimis incertum, "Weleker ἐκ γενεῆς, Franz ἐκ γενετῆς
praefert.

Fr. 62. Hephaest. 59: Τὸ δὲ μέσην μὲν ἔχον τὴν ἀντισπαστικήν,
τρεπομένην κατὰ τὸν πρότερον πόδα εἰς τὰ τέσσαρα τοῦ δισυλλάβου
σχήματα, ἑκατέρωθεν δὲ τὰς ἰαμβικάς, ὧν ἡ πρώτη καὶ ἀπὸ σπονδείου
ἄρχεται, ᾿λκμαϊκὸν (Ca pr. m. N ἀλχαϊκὸν, C corr. PE ᾿Δλκαϊκὸν)
καλεῖται δωδεκασύλλαβον, olov: Κόλπῳ σ᾽ κτλ. ubi Fl κόλπος ἐδέξαϑ'..
— ἐδέξαντ᾽ scripsi, legebatur ἐδέξανθ᾽. — Κρένοι, ut poeta puellam,
eui Κρινώ nomen, alloquatur, scripsi, legebatur Κρόνῳ, 1n cuius locum
Hartung χρόνῳ substituit. Est exordium carminis haud dubie amatorii;
nam: puellam a Gratiis nutritam et educatam fingit, eodem fere prae-
eonio ornans, quo Theoer. XVII 36: Τὰς uiv Κύπρον ἔχοισα Διώνας
πότνια κούρα κόλπον ἐς εὐώδη ῥαδινὰς ἐσεμάξατο χεῖρας. Non recte
haec interpretatus est G. Wolff, vide ad fr. 6.

Fr. 68. Apollon. de pron. 384B: τὰ γὰρ Δἰολεῦσιν ἕνεκα τῆς ovv-
τάξεως πολλάκις ἀποβάλλει τὸ 9 Oud εὐφωνίαν᾽ ἄεισον wvà. Αἱ δέ
κ᾿ κτλ, (fr. 17) ᾿ἡλκαῖος. nisi forte hoe prius fragmentum Sapphus
est. — Ἰόκολπον, coríiciat aliquis ἐόπλοκον, pro τὰν M. Schmidt
τᾶλιν, quod si probaveris, correctio /ómioxov iam necessaria, ae prae-
terea malim và viv, cum aphoniae gratia ἄμμι pro ἄμμιν sit adscitum.,

Fr. 64. Etym. Gud. 162, 81: Ἤνασσεν, ἐάνασσεν. Καὶ κτλ. ᾿41-
καῖος. Eadem Cram. Án. Ox. I 169, 3 ubi ἔνασσε λεοῖς, sed supra
adser. à. Christ ἐξάνασσε, qua coniectura nihil opus, nam iam multis