112 , POETAE MELICI.

5T. [81]
Oivos, ὦ φίλε παῖ, καὶ ἀλάϑεα.

58. [43] ^: A
e... Οὐκέτ᾽ ἔγω Δύκον
ἐν Μοίσαις ἀλέγω.

T ik o^ 59, [69.]

"Eue δείλαν, ἔμε πασᾶν κακοτάτων πεδέχοισαν.

60.
Ἔπετον Κυπρογενήας παλάμαισιν.

Apostol. V 98d. — κωμάξοντα libri, κωμάσδοντα Blomfield. Deinde A
λίσσομαι" σὲ λίσσομαι.

Fr. 57. Schol. Plat. p. 811 Bekker: Oivos καὶ ἀλ ἤϑεια ἐπὶ
τῶν ἐν μέθῃ τὴν ἀλήϑειαν λεγόντων" ἔστι δὲ ἄσματος Ἀλκαίου ἀρχή"
Οἶνος κτλ. καὶ Θεόκριτος. Cf. Ath. I 381 E. — ἀλάϑεα Matthiae, vulgo
ἀλήϑεια, nisi forte praestat ἀλάϑεια, ub plana sit sententia. Apud
Theocr. XXIX 1 pariter seriptura librorum fluctuat.

Fr. 58. Schol. Pind. Ol. X 15: λέγων" ὑμνῶν. καὶ Δλκαῖος"
Οὐκ ἐγὼ λύκον. ἐν "Μούσαις ἀλ. παρὰ τὸ ἀλέγειν καὶ φροντίδα
ποιεῖν. Seripsi οὐκέτ᾽ ἔγω Αὐύκον iv Μιοίσαις, conferas Horat. I
32, 9: ,,Liberum et. Musas Veneremque et illi Semper haerentem puerum
canebat, Et Lyewm nigris oculis nigroque Crine decorum. et Ciceron.
Nat. Deor. I 38: ,,Naevus in articulo pueri (fort.: im articulo Lyci ἡ
pueri) delectat Aleaewm. |. At est. corporis macula naevus: illi tamen hoc
lumen, videbatur.^ Aleaeo Blass Alemamis nomen substituit, ut gram-
maticus Laconici poetae versum Fr. 23, 2 (οὐκ ἐγὼν) Δύκαισον ἐν καμοῦ-
σιν ἀλέγω adhibuerit, quae speciosa magis quam vera est coniectura.

Fr. 89. Hephaest. 66: Καὶ ὅλα uiv οὖν ἄσματα γέγραπται ἰωνικά.

. Ἀλκαίῳ δὲ molla, ὥσπερ καὶ τόδε" Ἐμὲ κτὶ. -- πασᾶν ''urneb.,
πᾶσαν AF], παισᾶν Ahrens, — κακοτάτων, Ursinus S κακοτάταν, FIBH
mede. — πεδέχοισαν Bentley, πέδ᾽ fyowev C, παῖδ᾽ iy. FIBH,

nio" ἔχοισαν A, unde P παῖε δ᾽ ἔχοισαν, πόδ᾽ ἔχ. Turneb. Legitur
versus etiam ap. " Gramm. ined. ap. Hermann El. Metr. 472 et Gramm.
Harlei. p. 882 ed. Heph. Gaisf. 2 (ubi recte bis Zue scriptum, ib. παὶδ᾽
ἔχουσαν). Et rursus Hephaesi. 120, ubi docet hoc carmen ex strophis
denorum pedum compositum fuisse: κατὰ σχέσιν, ὡς ἐν τῷ παρ᾽ "Alxeío
ἄοσματι, 09 ἡ ἀρχή" ἐμὲ κτλ. (ubi codd. et edd, similes ut supra cor-
ruptelas exhibent): “ἄπειρος μὲν γὰρ ἂν τις ὧν φήσειεν αὐτὸ ἐξ ὁμοίων
εἶναι, ἐξ ἐωνικῆς ἀπ᾽ ἐλάσσονος συξυγίας καταμετρούμενον, ἡμεῖς, δὲ
ἐπειδὴ κατὰ δέκα ὁρῶμεν αὐτὸ συξυγίας͵ καταμετρούμενον, κατὰ σχέσιν
αὐτὸ γεγράφϑαι φαμέν. “Ζιόπερ καὶ τὰ μονοστροφικὰ ἄσματα, δέκα
ὄντα συξυγιῶν, οὕτω πεποιῆσϑαι νομίζομεν. "οὗ rursus versum repetit
p. 121. Cf. Bentley ad Hor. Od. IIT 12.
Fr. 60. Cramer An. Ox. I 144, 6: Τοῦ πέτω ὃ ἀόριστος ὦφειλεν
εἶναι ἔπετον᾽ ᾿Δλκαῖος κέχρηται" Ἔπετον Κυπρογν' παλαμέῃσιν.
Cf. ib. 179, 3. Etym. M. 666, 51: Ὁ δεύτερος ἀύριστος ἔπετον, oiov:
Enttov Κυπρογενῆας (e. Flor. Κυπρογένηας) et Favorin. 354, ubi