ALCAEUS.' ' 171

IV. EP9.TIK A.

55. [41. 42.]
᾿Ιόπλοκ᾽ &yve μελλιχόμειδε Σάπφοι,
ϑέλω τι Feímqv, ἀλλά μὲ κωλύει αἴδως.

56. [40.]
“έξαι ue κωμάξοντα, δέξαι. λίσσομαί σε, λίσσομαι.

Fr. 55. V. 1. Hephaestio p. 80: Τρέμετρον δὲ ἀκατάληκτον τὸ
τούτου περιττεῦον συλλαβῇ τῇ, τελευταίᾳ, καλούμενον δὲ ᾿Δλκαϊκὸν δω-
δεκασύλλαβον, olov: Ἰόπλοχ᾽ κτλ. ᾿ἰόπλοκ’ &yv& APE (nisi quod
ἀγνα), ἰόπλοκ᾽ ἁγνά S, ἰόπλοχ᾽ ἁγνά valgo, p silosim iam Sehneidewin
restituit. — μελλιχόμειδε APES, ut mn restituit, μελιχόμειδε Fl,
μελιχόμειδες CO, vulgo μειλιχόμειδε. Formam μειλιχομείδης, quam sup-
peditat Hesychius (interpretatur πραὔγελως, ἡδύγελως, ἡδεῖα, πραῦνοος)
respuit numeri lex. — V. 2. adiunxi ex Aristotele Rhet. I 9: Τὰ γὰρ
αἰσχρὰ αἰσχύνονται καὶ λέγοντες καὶ μέλλοντες, ὥσπερ καὶ Σαπφὼ πε-
ποίηκεν εἰπόντος τοῦ ᾿λκαίου" Θέλω κτλ. Αὲ δ᾽ ἦχες κτλ. (Sappho
fr. 99). Cf. etiam Cram. An. Paris. I 266, 96. — .sí/mgv Hermann,
τ᾽ εἰπῆν Ac, τ᾽ εἰπεῖν QYbZb. — ἀλλὰ et seqq. om. Zb. Affert haec
Auna Comm. Alex. XV 486 sed errore Sapphica. dicens: ἠβουλόμην δὲ
καὶ πᾶσαν τὴν τῶν Βογομίλων διηγήσασθαι αἴρεσιν, ἀλλά μὲ κωλύει
καὶ αἰδώς, ὥς πού φησιν ἡ καλὴ Σαπφώ. Hartung κωλύει τις | αἴδως
scripsit. Recte me hos duos γθυβίσ]08 copulavisse praeter alios etium
Weleker largitur Kl. Schriften I 111, quamvis olim dubitanter loentus
de Aleaei amore erga poetriam aequalem, De iis, quibus haec temere,
ficta videntur, qui Aleaeo hoc carmen abiudicant, dixi ad Sapph. fr. 29.
Superest, ut de numero v. 2, qui Aleaicus hendecasyllabus videbatur
Θέλω τι Fiímqv, ἀλλά με κωλύει | 4ἰδώς, menm diseriptionem tuear.
Ego addidi αἴδως hendecasyllabo, ut iam v. 2 plane congruat cum v. 1.
Existimabam κωλύει et αἴδως coalescere, ut est in Sapphico vereu 1,
11: πύκνα δινεῦντες πτέρ᾽ ἀπ᾿ ὠράνω MW ρος διὰ μέσσω. Quod si
synaloephae asperitas offendat, videndum an forte Aeolenses poetae
passim in his versibus dactylum geminaverint, quandoquidem dactylus
hie est trium temporum, ut commode in locum trochaei potuerit suc-
cedere. Vicissim Aleman et Corinna in logaoedicis carminibus interserunt
versus, in quibus dactylus plane non comparet. Accedit, quod Seneea
in tragoediis eandem licentiam admisit in Sapphicis versibus, nisi quod
secundum et tertium locum occupant dactyli, ut

Si qua Parrhasiae glacialis Ursae
Troia qua iaceat regione monstrans
Sumere innumeras solitum figuras.

Tragieum latinum, quamquam rhythmicae artis non satis gnarum et
saepius magistrorum praeceptis male obsequentem, haec nullo auctore
novasse non credibile: videntur Graeci metrici hanc ipsam licentiam
agnovisse in Aeolensium poetarum versibus. Neque apud tragicos
poetas eiusdem licentiae exempla desunt, quamvis à nostris magistris
non sint animadversa.

Fr. 56. Hepbhaest. 30: Τετράμετρα δέ, οἷον τὸ τοῦ ᾿ἡλκαίου"
Δέξαι κτλ. Eadem Schol. Heph. 168 et Schol. Aristoph. Plut. 302 et