110 ' POETAE MELICI.

51. [59.]

Πέτρας καὶ πολίας ϑαλάσσας τέκνον ....
eo ἐκ δὲ παίδων χαύνοις φρένας, & ϑαλασσία λέπας.

52. [601]
Ἔκ δὲ ποτηρίων πώνης Διννομένῃ παρίσδων.

δ8. [36.] - - 948

Oivog γὰρ ἀνθοώποις δίοπτρον.

*54 A.B.

Χαῖρε xal πῶ τάνδε.
Ζεῦρο σύμπωϑι.

ὠνοματοπόησεν. Sed apographa huius libri tam mendosa sunt, ut re-
stituendi labor fere irritus sit, nisi planissime investigaveris, qua de
re Demetrius verba faciat, velut p. 121A (p. 11), qui locus. haud dubie
ad νόμον Πυϑικὸν eiusque partes spectat: καὶ ἡ μετὰ τοῦτο “σπονδή,
ὅτε τῷ ϑεῷ νευκήσαντι σπουδὰς ἐπιτελοῦσιν οἵ περιοικοῦντες τὸν τόπον
ἐκεῖνον. εἴτα μέρος ἐπόησεν τὸ λεγόμενον κπαταχόρευσιν᾽ (Ox. κατα-
κορησν, Neap. etiam vitiosius κατα. ὁπον), ἐν ᾧ μετὰ τὴν νείκην ὃ
ϑεὸς χορεύει. ἔτι δ᾽ ἐπὶ πᾶσιν τὸ συριγμὸν ἔχον τοῦ δράκοντος ἐν τῷ
ἐσχάτῳ sive ἐν τ. doy. ἀγῶνι.

Fr. 51. Athen. III 85F: Μνημονεύων δ᾽ αὐτῆς (τελλένης) Ἄρφιστο-
φάνης ὁ γραμματικὸς ἐν τῷ περὶ τῆς ἀχνυμένης σκυτάλης ὁμοίας φησὶν
εἶναι τὰς λεπάδας ταῖς καλουμέναις τελλίναις. Καλλίας δ᾽ ὁ ΜΙιιτυλη-
vetog ἐν τῷ περὶ τῆς παρ᾽ ᾿Δλκαίῳ λεπάδος παρὰ τῷ Δλκαέῳ

φησὶν εἶναι φὠδήν, ἧς ἡ ἀρχή; Πέτρας xtA. ἧς ἐπὶ τέλει γεγράφϑαι'
"Ew λεπάδων χαύνοις ge. x: ὁ δ᾽ ᾿ἠφιστοφάνης γράφει ἀντὶ τοῦ
λεπὰς χέλυς καί φήσιν οὐκ εὖ “Δικαίαρχον͵ ἐκδεξάμενον λέγειν τὰς λ1ε-
πάδας᾽ τὰ πειδάρια δὲ ped ἂν εἰς τὸ στόμα λάβωσιν, αὐλεῖν iv ταύ-
ταις καὶ παίξειν. — V. ἃ, ἐκ δὲ παίδων Ahrens, libri éx λεπάδων.

Fr. 52. Athen. XI dS Ge ᾿λκαῖος" Ἐκ δὲ ποτ. πώνης διννο-
μένη παρίσδων (sic PV, παρίσδωνι Δ, παρίσδον 1). — ποτηρίων,
Suspicor ποτήριον seribendum esse. — πώνης 1. e. πένεις, antea
Scripsi πῶ, νέοις Ζιννομένη, Ahrens πώνεις, idem dativum Ζιννομένῃ
restituit. ,

Fr. 58. Tzetz. Lycophr. v. 212: Of οἰνωθέντες τὰ τοῦ λογισμοῦ
ἀπόρρητα ἐκφαίνουσιν' ὅϑεν καὶ ᾿Δλκαῖος φησίν᾽ Οἶνος κτλ.

Fr. 54 A. B. Et. M. 689, 51 (Favor. 395): Ἔστι καὶ ῥῆμα προστακτι-
κὸν παρὰ Αἰολεῦσιν, οἷον" χαῖρε καὶ πῶ, ὅπερ λέγεται ἐν ἑτέρῳ"
σύμπωϑι, ubi V ἀντὶ τοῦ σύμποϑι ἢ ἐκ τοῦ πῶ τὸ πῶϑι.  Redinte-
grat Et. Flor. Miller Misc. 268 χαῖρε καὶ mot τάνδε eb δεῦρο σύμποϑι.
Ad eundem modum in vasculis pictis Atticae officinae legitur χαῖρε
καὶ πίει τήνδε, et in alio τὶν τάνδε λατάσσω.