168 ' ; POETAE MELICI.

^ | 49. [50.]

"Oc γὰρ δήποτ᾽ ᾿Αριστόδαμόν φαισ᾽ οὐκ ἀπάλαμνον ἐν
Σπάρτᾳ λόγον

εἴπην᾽ χρήματ᾽ ἄνηρ, πένιχρος δ᾽ οὐδεὶς πέλετ᾽. ἔσλος
οὐδὲ τίμιος.

* 50.

es... Ζοκέμοι δ᾽ ἄριστος ἔμμεναι

πώνων᾽ «i δὲ x' ὀνῆσι F&Ovs περὶ φρένας οἶνος, αὖ δὶς
ἄϑλιοο.

εἶναι τοῦτον Api £e παρὼ Σκύϑαις βασιλέα τῶν τόπων, ὃς ἠράσϑη τε τῆς
Ἰφιγενείας πεμφϑείσης ἐκεῖ καὶ ἔμεινεν ἐπιδιώκων, ἐξ οὗ τόπος ᾿Αχίλ-
λειον. οἵ δὲ τοῦτο λέγοντες παραφέρουσι μάρτυρα τὸν ᾿Δλκαῖον λέγοντα᾽
Ἀχιλλεῦ (Αχιλλεὺς MbKm var. lect, R) ὃς τᾶς Σκυϑικᾶς (Km σκυ-
ϑικὰς, τοῖς Σκυϑικοῖς M var. lect. R) μεδέεις. Eadem Eudoe. 86, —
ὃ seripsi, Seidler ὁ, legebatur ὃς, ef. ad fr. 1. — μέδεις Seidler, libri
μεδέεις. — γᾶς scripsi, legebatur τᾶς. Pariter in App. Anth. 107 legen-
dum οἵδε xol ᾿Ελλάδι γᾷ δουλοσύναν ἔπορον, ubi τὰν scriptum.

Fr. 49.  Sehol. Pind. Isthm, Hl 11: Χρήματα, χρήματ᾽ ἀνήρ᾽'
τοῦτο ἀναγράφεται μὲν εἰς τὰς παροιμίας bm ἐνίων, ἀπόφϑεγμα δέ
ἐστιν ᾿ἀριστοδήμου, καϑάπερ φησὶ Χρύσιππος ἐν τῷ περὶ παροιμιῶν᾽
τοῦτον δὲ τὸν ᾿ἀριστόδημον Πίνδαρος μὲν οὐ τίθησιν ἐξ ὀνόματος, ὡς
δήλου ὄντος, ὅς ἐστιν ὁ τοῦτο εἰπών, μόνον δὲ ἐσημειώσατο τὴν πα-
τρέδα, ὅτι Aoysiog: ᾿Δλκαῖος δὲ καὶ τὸ ὄνομα καὶ τὴν πατρίδα τίϑησιν,
οὐκ Ἄργος, ἀλλὰ Σπάρτην' Ὡς γὰρ δήποτε φασὶν ᾿ἀριστόδημον ἐν Σπ.
λόγον οὐκ ἀπάλαμνον εἰπεῖν κτλ. Eadem Diog. Laert. I 31, ubi ὡς y.
ὃ. 4g. ὅν φασιν οὐκ dm. iv X. λόγον εἰπεῖν... ἐσϑλὸς (cod. Mon.
ἐσλός) verbis οὐδὲ τίμιος omissis. Cf. Suidas v. χρήματα, χρήματ᾽ ἀνήρ,
πενιχρὸς δ᾽ οὐδέποτ᾽ ἐσθλὸς... καὶ Alwelog' ὡς γὰρ δήποτ᾽ ᾿ἀριστό-
δημόν φασιν iv 2. οὐκ ἀ. À. εἰπεῖν χρήματα καὶ τὰ finc. Respicit hue
Zenob. VI 43 ibique interpr. Arsen. 476. Apostol. XVIII 32. Paroemiogr.
T. II p. 129. Fortasse autem hoc fr. sicut fr. 51 rectius adseripseris
Stasioticis. Correxi haec iustis versuum numeris restitutis. — V. 1.
φαισ᾽ et v. 2 εἴπην (εἰπὴῆν) Sehneidewin, legebatur φασὶν et εἰπεῖν. ---
V. 2. ἐσλὸς schol. Pind. et cod. Monac. Diog., ἐσθλὸς Diog. et Suidas.

Fr. 50. .Aleaeí haud dubie sunt versus (ut iam olim monui, ubi
fragmentis adespotis inserui), quos adhibet Demetrius περὶ ποιημάτων
Vol. Hercul. Ox. I 122: ieu | — và. sver.. vo | .. üeuevn — om |
..-.Q&v&g oivOG OrÓLGTOLOG wc γὰρ κεφαλαν κατισχοτον (ον | depo
Quuov αἰτιαμενοι  πεδαπετομενας  τακετητοδουκετι | ...... ἐν πρ.. αὖ

| τῶκαι  λυτὰ καιρυ. Eadem nuper repetita sunt Vol. Hercul. coll.
alt. T. V. 19 non sine scripturae varietate ! «oig | — ν μὲν ΝῚ — v. |
— δεκονη — σπε | — vog duos οτδι | V — og «to γὰρ κεφαΐλαν κατιοχ
— v — yov ϑα μαϑυμον αἰτιαμεῖνος πε. evovopsveg | τακει --- ητοδουκετι |
— ἐνπὶ — αἰ τωκαιτλυτα καιρν. Quae in hoc chartae frusto legun-
tur, omnia poetae attribuenda sunt, praeter novissima verba, ita ut
opinor corrigenda: καὶ τὰ αὐτὰ καὶ Ἴβυ(κος). Praeterea respicit De-
metrius hos versus p. 192 ed. Oxon., p. 20 ed. Neapol, ubi iustus
chartarum ordo servatus esse videtur, sed quae hac pagina leguntur
aegre expedias, v. 9 ver qot qoe — v. 5. v» — ογαρουδιώπων | αντι
τουμη φευγομὲν — λὴτ — αἰ — τοτεφη | — oig Aeyovow μετα | —