ALCAEUS. . 157

24. [13.] 958

Schol. Aesehyl. Sept. 398: Οὐδ᾽ ἑλκοποιὰ γίνεται τὰ σήματα᾽
ταῦτα παρ᾽ ixoíov' οὐ τιτρώσκει τὰ ἐπίσημα ὅπλα, οὐδὲ αὐτὰ καϑ᾽
, 2» 7 - 3
ἑαυτὰ δύναμιν ἔχει, εἰ μὴ ἄρα ὁ φέρων αὐτά, ἐὰν γενναῖος ἢ.

τεῖχος ἄρειον Homerus dixit Il. 4 407. O 180. Huc adde Schol. Soph.
Oed. KR. 56: "ixaiog: Ἄνδρες πόλεως πύργοι ἀρήϊοι, eademque Suid.
v. ἡρήϊος. Antea Aristide usus (vide infra) locum in: hunc modum
supplevi:
οὐ λίθοι
τείχεων εὖ δεδομάμενοι,
ἀλλ᾽ ἄνδρες πόλιος πύργος ἀρηῖοι.

nec poenitet me illius coniecturae: nam hanc fere sententiam videtur
poeta pronuntiasse, neque cod. Med. lectionis πόληος tanta est aucto-
ritas, ut supplementum (ἀλλ:ὴ ἄνδρες πόλιος πύργος ἀρεύϊοι sit sper-
nendum. Sed quae praegressa sunt, non licet certo restituere, quando-
quidem Aristides poetae sensa, non verba expressit: nam vocabulo
δεδομημένοι, quod recentiores Graeculi frequentant (cf. Lobeck Phry-
nieh. $87), Aleaeum usum esse non est verisimile. — Respicit hunc
locum Aristid. 1 821: δι᾽ ἃ πάντα χρὴ καὶ τὸ συμβεβηκὸς ἐνεγκεῖν
ὡς πραύτατα καὶ τῶν δευτέρων ἐρρωμένως ἀντέχεσϑαι καὶ τὸν λόγον
βεβαιῶσαι, ὅτι οὐκ οἰκίαι καλῶς ἐστεγασμέναι οὐδὲ λίϑοι τει-

ὧν εὖ δεδομημένοι οὐδὲ στενωποί ve καὶ νεώρια ἡ πόλις,
ἀλλ᾽ ἄνδρες χρῆσϑαι τοῖς ἀεὶ παροῦσι δυνάμενοι. Alcaei hanc
6888 sententiam indicat idem II 273 (Phot. Bibl. p. 480 À) Τὸν λόγον
ὃν πάλαι μὲν λκαῖος ὁ ποιητὴς εἶπεν, ὕστερον δὲ οἵ πολλοὶ παρα-
λαβόντες ἐχρήσαντο ὡς ἄρα οὐ λέϑοι οὐδὲ ξύλα οὐδὲ τέχνη τεκ-
τόνων αἷ πόλεις εἶεν, ἀλλ᾽ ὅπου ποτ᾽ ἂν ὦσιν ἄνδρες αὑτοὺς
σώξειν εἰδότες, ἐνταῦϑα καὶ τείχη xel πόλεις. Cf. etiam 1 191:
ἐὰν. τοῦ ϑαυμάξειν τοὺς λίϑους ἀνῆτε μικρόν τι καὶ νομίσητε πλεί-
ονος ἀξίους ὑμᾶς αὐτοὺς τῶν οἰκοδομημάτων καὶ πιστεύσητε ἀληϑὲς
εἶναι τὸ πάλαι τοῦτο, ὡς ἄρα οὐ τείχη οὐδὲ φδεῖα οὐδὲ στοαὶ
οὐδὲ ὁ τῶν ἀψύχων κόσμος αἷ πόλεις εἶεν, ἀλλ᾽ ἄνδρες αὖ-
τοῖς εἰδότες θαρρεῖν. Ad idem hoc carmen, fort. referendum quod
dicit Plato de Leg. VI 718 D: περὶ δὲ τειχῶν, e Μέγιλλε, ἔγωγ᾽ ἂν τῇ
Σπάρτῃ ξυμφεροίμην τὸ καϑεύδειν ἐᾶν ἐν τῇ γῇ κατακείμενα τὰ τείχη
καὶ μὴ ἐπανιστάναι, τῶνδε εἵνεκα" καλῶς μὲν καὶ ὃ ποιητικὸς ὑπὲρ
αὐτῶν “λόγος ὑμνεῖται τὸ χαλκᾶ καὶ σιδηρᾶ δεῖν εἶναι τὰ τείχη
μᾶλλον ἢ γήϊνα. Nisi forte Tyrtaeus eandem sententiam carmine illu-
Stravit, quorsum referre possis quod est ap. Hephaest. p. 3:

Τίρυνς, οὐδέ τι τεῖχος ἐπήρκεσε.

Hue adde Nicolaum Progymn. 1277 Walz: πρὸς ἃ δὴ βλέπων ᾿Αλκαῖος
ὁ ποιητὴς οὐ ξύλα καὶ λίϑους, ἀλλ᾽ ἄνδρας ἐφιλοσόφησε πόλεως
σύστασιν. et Philotheum ap. Mingarelli Codd. Nan. 533. Sed sive
Aleaeus primus sive iam ante Lacon aliquis poeta Spartanorum vir-
tntem eximio hoc praeconio decoravit, postera aetate, cum fraudulen-
torum hominum industria elarorum virorum nominibus abusa litteras
eom pentieias studiose propagaret, hoe dietum ad Lycurgum translatum,

, Plut. Lye. 19: φέρονται δ᾽ αὐτοῦ xol δι᾽ ἐπιστολῶν ἀποκρίσεις τοι-
αὗται πρὸς τοὺς πολίτας... . καὶ πάλιν περὶ τῶν τειχῶν" οὐκ ἂν εἴη
ἀτείχιστος πόλις, ἅτις ἀνδρείοις (corrigae ἀνδράσιν ἀρείοις), καὶ οὐ
πλίνϑοις ἐστεφάνωται.