ALCAEUS. ; 149

ϑῦμος ὕμνην, τὸν κορύφαις ἐν αὕταις 932
Μαῖα γέννατο Κρονίδα μίγεισα.

nii testimonio fidem denegabimus, secundam personam apud Lesbios
ubique in ἧς cadere, id quod Ahrens fecit: liurorum antiquorum fides
hane formam tuebatur, paucis tantum locis velut hic et infra fr. 49,
ubi ambigua interpretatio, scriptura εἰς erat propagata. In his quidem
reliquiis pauea vestigia formae 7j$ supersunt, λύπης fr. adesp. 56A, 4,
ἔχης Sappho fr. 90, 2, πώνης Ale. fr. 52, contra scribitur ἀτιμάσεις
Sappho fr. 44, πεδέχεις et φοιτάσεις 68, 9 et 4, φέρεις fr. 95 bis, item
semel φέρες, quae correptio haud infrequens apud Dorienses, nec Aeo-
lensibus abiudicanda, ut ἄμμες et ὕμμες arguunt. Porro ἔχεισϑα Sapph.
fr. 22, θέλεις Ale. fr. 82, sed haud dubie Alexandrini critici his omni-
bus loeis formam 7$ exhibuerunt, quam librarii oblitteraverunt. Apol-
lonius de verbis barytonis loquitur, sed ex hac argumentatione con-
fieias etiam verborum quae cadunt in zu: (so) eandem clausulam ἧς
fuisse: nam eum grammaticus illud O ME4ELZ ad verbum μέδημι re-
voeat et partieipium agnoscit, apparet pers. 9 fuisse μέδης, et sic
Sappho fr. 92 φίλησθα. lam utra forma sit praeoptanda, non facile
dixeris: scriptum erat antiquo more omnibus locis EZ, hoc qui primi
Lesbiorum poetarum carmina ionicis litteris accomodaverunt, τς esse
arbitrati sunt, secuti ut consentaneum est consuetudinem Aeolici ser-
monis, qualis tune fuit: neque abhorret haec forma a lege Aeolensium
sermonis aut omnino improbanda est: antiquissima forma cum esset
EXI, littera iota non traiecta est, ut nostri homines existimant, sed
abiecta; hine Dorienses ἐς dicere solebant, lones autem, ut damnum
resarcirent, diphthongo £i usi sunt, Aeolensibus igitur productione ad-
missa ad eundem modum 7$ dicere licuit: at poterant illi antiquiore
tempore, ut diphthongos inprimis adamaverunt, &ig, postea ἧς usur-
pare: fortasse iam Aleaei et Sapphus saeculo usus fluctuabat. Recen-
tior Aeolis, cuius consuetudinem Theocritus sequitur, videtur omnino
ἧς probavisse, velut apud Theocritum ϑέλης, ἐθέλης, ἔχης, item ἐννό-
χλης, μάτης, ἐπόης, igitur pro vitioso φόροις potius φόρης quam φόρεις
seribendum, δοκέεις etiam alio nomine suspectum (conieci δοκέμοις) ;
adversantur futura ἐκτελέσεις et οἰκήσεις, sed his scripturis non mul-
tum tribuendum esse docet ἐπαινέσης. At in tertia persona con-
stanter (si diseesseris ab ἀδικήη, quod Sapph. I 20 est traditum)
seribitur zi, velut φεύγει, διώξει, δώσει, φιλήσει, ἵξάνει, ὑπακούει,
εἴκει, ἔχει saepius, κατϑνάσκει, ϑέλγει, μαρμαέρει, στείχει, ει,
ἄξει, κωλύει, ἀέρρει, φύει, παρορένει, item κακχέει, et ad eundem
modum ἐπικρέτει, ἄχει, κάλει, κατάρρει, δόνει, κελάδει, φίλει, ἄγρει,
similiterque ut titulos recentiores praetermittam, in Balbillae epigram-
mute est πνήει et κατέχει. Nec mirum, nam hic a principio ΕΠ seribi
solebat. Item apud Theocritum leguntur ἔχει, πρέπει, ἔρπε(), ἀλλάσ-
σει, μέλει, ἐσθίει, φιλέει, ἔρει (Égei), duobus tantum locis, id quod
animadversione dignum, H deprehendimus, XXIX 29 φόρη (ali libri
φορεῖ) et XXX 92 ὄρη. — V. 9. ὕμνην et κορύφαις ἐν αὔταις
seripsi Meinekium secutus, qui quidem etiam ἄκραις proposuit: mihi
neutrum satis fecit, itaque proposui κορύφας ἑἰαύγαις i e. xogu
φᾶς ἰωγαῖς: nam ἐν αὔγαις nimis ambiguum, quamvis ὠγὴ gemina-
lione abiecta dici poterat, ef. κυματωγή, fortasse etiam Hesychii glossa
ὠγή᾽ ἄκρον huc revocanda. — V. 3. γέννατο scripsi, Meineke γεννᾷ
τῷ. — Κρονίδᾳ Meineke, legebatur κρονέδη. — μίγεισα scripsi, quam-
vis Meineke hoc improbaverit, Μαλειάτᾳ βασιλῆϊ vel ΜΜαλειάταν βασι-
λῆα proponens (Cf. Hoerschelmann, lhein. Mus. XXXVI 464).