148 . POETAE MELICI. -

μέσον αὐτό, ὅτε ἐξ Ὑπερβορέων ᾿Αλκαῖος ἄγει τὸν "Amóllove, ὅϑεν
δὴ ϑέρους ἐκλάμποντος καὶ ἐπιδημοῦντος ᾿Ζπόλλωνος ϑερινόν τι 981
καὶ ἡ λύρα περὶ τὸν ϑεὸν ἁβρύνεται" ἄδουσι μὲν ἀηδόνες αὐτῷ, ὑποῖον
εἰκὸς e Got παρ᾽ ᾿Δλκαίῳ τὰς ὄφνιϑας" ἄδουσι δὲ καὶ χελιδόνες καὶ
τέττιγες, οὐ τὴν ἑαυτῶν τύχην τὴν ἐν ὀνθρώποις ἀγγέλλουσαι, ἀλλὰ
πάντα τὰ μέλη κατὰ ϑεοῦ φϑεγγόμεναι᾽ δεῖ καὶ ἀργυροῖς ἡ Καστα-.
Ae κατὰ ποίησιν νάμασι καὶ Κηφισσὸς μέγας αἴρεται πορφύρων
τοῖς κύμασι, τὸν Ἐνιπέα τοῦ Ὁμήρου μιμούμενος. βιάξεται μὲν γὰρ
᾿Δλκαῖος ὁμοίως Ὁμήρῳ καὶ ὕδωρ ϑεῶν ἐπιδημίαν αἰσϑέσϑαι δυνά-
μενον. — (8) Idem hoe carmen respicere videtur Plutarch. de
mus. c. 14: οὐ μόνη δὲ κιϑάρα "AnólÀevog, ἀλλὰ καὶ αὐλητικῆς
καὶ κιϑαριστικῆς εὑρετὴς ὁ ϑεός. 4ῆλον δὲ ἐκ τῶν χορῶν καὶ
τῶν ϑυσιῶν, ἃς προσῆγον μετ᾽ αὐλῶν τῷ ϑεῷ, καϑάπερ ἄλλοι τε
xol |4ixoiog ἔν τινι τῶν Ὕμνων ἱστορεῖ. — (4) Porro Pausan.
X 8, 9: ἤκουσα δὲ καὶ ἄλλο voióvós τὸ ὕδωρ τῇ Κασταλίᾳ ποτα-
μοῦ δῶρον εἶναι τοῦ Κηφισσοῦ᾽ τοῦτο ἐποίησε καὶ ᾿Δλκαῖος ἐν
προοιμίῳ τῷ εἰς ᾿4πόλλωνα. E

5. [32]
ΕἸΣ EPMHN.
Χαῖρε Κυλλάνας ὃ μέδεις, σὲ γάρ μοι

Fr. 5. Hephaest. 79: ἔστι δὲ καὶ παρ᾽ ᾿Δλκαίω, καὶ ἄδηλον ómo-
τέρου ἐστὶν εὕρημα, εἰ καὶ Σαπφικὸν καλεῖται, οἷον" χαῖρε... μοι.
Stropham redintegrat 8, qui addit καὶ ϑυμὸς ὑμνεῖν τὸν κορυφῶσιν
αὐγαῖς. καὶ μαία γέννα τῶ κπρονίδη μαιεία. Est autem hoc secundum
earmen, vid. Schol. Hephaest. 121. — V. 1. μέδεις libri, μεδέεις ΕἾ, μέ-
o» S Turnebus, i in schol. vulgo μέδων, sed E μέδεις. cf. Apoll. Synt. 92:
Kol παρὰ Ἀλκαίῳ οἵ περὶ ᾿πίωνα τὸν μόχϑον τὸ Κυλλάνας ὁ μέ-
δεις ἐν ῥήματος συντάξει. ἤκουον, οὐ παραδεχόμενοι μετοχὴν τοιαύτην
ἐκ βαρυτόνου ῥήματος, εἴγε τῆς τοιαύτης λήξεως οὐκ ἔχονται [ot] κατὰ
τὸ κοινὸν ἐκ βαρυτόνων οὖσαι ῥημάτων, ἀλλὰ καὶ πρὸς τὸ τοιοῦτον
, ἐδείκνυτο, ὡς καὶ περισπώμενον εἴη ῥῆμα τὸ μεδῶ, ἔνϑεν καὶ τὸ ΄ω-
δώνης μεδέων, ἀφ᾽ οὗ τὸ μέδημι, ὡς οἴκημι, καὶ ἔτι ἡ μεδέουσα
συνοῦσα (fort. kJ μέδεις ὡς οἴκεις scribendum) μετοχὴ κατὰ τὸ ἀκό-
λουϑον. κἀκ τῆς γραφῆς συνηλέγχοντο, οὐκ οὔσης ποτὲ διὰ τοῦ H (εὴ
κατὰ πᾶν δεύτερον πρόσωπον παρ᾽ Αἰολεῦσιν. Apollonius igitur ὁ p£-
δεις participium esse censuit, οὐ apud Heph. vulgo o legitur, sed A ex-
hibet 6 péósig , Fl ὃς μεδέεις. Seripsi igitur ὃ μέδεις, quod Apion
recto iudicio usus vidit secundam esse verbi personam; nam si legimus
ὁ μέδεις ἱ. 6. ὁ μέδων articulus, omnino alienus: eandemque medicinam
adhibui infra fr. 49: ᾿ἡχέλλευ, ὃ τᾶς Σκυϑίκας μέδεις. Apollonius
vidit hoe pugnare cum usu Aeolici sermonis, qui μέδης requirere vide-
batur, sed qua fuit religione, non ausus est hanc formam contra libro-
rum auctoritatem restituere, sed statuit participium esse; at Aeolenses
forma μέδημι usos esse non poterat exemplo idoneo probare, itaque
satis habuit Homericum μεδέων comparare. Quare tuebimur secundam
personam, quam sermonis lex flagitat: neque vero gravissimo Apollo-