140 Tu POETAE MELICI.

Fuerunt, qui Erinnae tribuerent epigramma, quod in Anthol. Pal.
VII 190 inscribitur: ᾿ἀνύτης, of δὲ Λεωνίδου, εἰς ἀκρίδα καὶ τέττιγα
ἐπιτάφιον, propterea quod Plinius dieit XXXIV 19,57: ,Fecisse (Myro-
nem artificem) et eicadae monumentum et locustae carminibus suis
Erinna significat." At Plinii error manifestus; nam in illo epigram-
mate non Myro statuarius, sed virgo Μυρώ memoratur: 4xoíót vg “κατ᾽
ἄρουραν ἀηδόνι καὶ δρυοκοίτᾳ Τέττιγι ξυνὸν τύμβον ἔτεύξε Μυρώ, Παρ-
ϑένιον στάξασα κόρα δάκρυ" δισσὰ γὰρ αὐτᾶς Παίγνι᾽ ὁ δυσπειϑὴς
ὦχετ᾽ ἔχων idee. et idem prorsus nomen exhibet Marcus Argentarius,
qui idem argumentum tractavit Anth. P. VII 364: ᾿ἀκρέδε καὶ τέττιγι
Mo τόδε ϑήκατο σῆμα Λιτὴν ἀμφοτέροις χερσὶ βαλοῦσα κόνιν, Ἤμερα
δακρύσασα πυρῆς ἔπι τὸν γὰρ ἀοιδὸν Ἅιδης, τὴν δ᾽ ἑτέρην ἥρπασε
Περσεφόνη. neque vero, quod Myro artifex nullum iam negotium fa-
cessit, epigramma illud Erinnae adseribendum: nam nom esse antiqui-
iate commendabile apparet: neque minoris alicuius Erinnae esse veri-
simile, cuius nullae omnino carminum reliquiae supersunt: neque enim
Plinii in tam gravi errore est tanta auctoritas, ut Anytae abiudicemus.
Atque alias quoque Erinnae nomen temere substitutum, velut apud
Stob. Flor. VII 13, ubi A lemma exhibet Meiiwvobc Λεσβίας εἰς Ῥώμην;
Schow ex suis libris uf videtur praeeunte Gesnero edidit ΜΜελυννὼ ἢ
μᾶλλον Ἠρίννη Δεσβία sig τὴν ῥώμην. — Denique addo Hartungum
suspieari, aenigmata, quae Cleobuli et Cleobulinae nomine ferebantur,
ab Erinna scripta esse, sed non video, quibus argumentis ea coniectura
Stabiliri queat. W