ERINNA. - 145

6.

Νύμφας Βαυκίδος εἰμί" πολυκλαύταν δὲ παρέρπων
στάλαν, τῷ κατὰ γᾶς τοῦτο λέγοις dida

,Béoxevog ἔσσ᾽, Aide τὰ δὲ ποικίλα σάμαϑ᾽ δρῶντι 929
ὠμοτάταν Βαυκοῦς ἀγγελέοντι τύχαν,

50g τὰν παῖδ᾽ Ὑμέναιος ὑφ᾽ ἃς εἰσάγετο πεύκας,

τὰδ᾽ ἐπὶ καδεστὰς ἔφλεγε πυρκαϊάν'

καὶ σὺ μέν, ὦ Ὑμέναιε, γάμων μολπαῖον ἀοιδάν
ἐς ϑρηνῶν γοερὸν φϑέγμα μεϑαρμόδαο.

alios Τηλέα legisse, quod praeoptat Welcker Opusc. II 146. Stepba-
nus Byz. v. Τῆνος Erinnam Tenmam dicit, h. e. ex insula Teno non
Laeonieae oppido oriundam, ut Welcker censet; T'eliam vel Teiam Sui-
das et Eustathius cum tradunt, lectionis varietatem satis testantur.
Optio difficilis: quod Erinna doriea usa est dialecto nullum facit mo-
mentum, praesertim cum in Teno insula passim vestigia dorici moris
deprehendantur. Sed quod alii sec. Suidam et Eust. Rhodiam fuisse
Erimnam perhibebaut, sane commendat scripturam T'4£ce: quod si hoc
sepulerum Rhodi fuit, facile poterant nonnulli Rhodo insulae adscribere
poetriam. Sed Lesbiam qui tradiderunt, velut Tatianus, hariolati sunt,
velut in huius epigrammatis lemmate Mitylenaea et infra VII 711
Ascig ποιήτρια, item Baucis Mitylenaea appellatur, quod seriptoris
autoschediasma est. — ib. cod. P ἁσυνεταρὶρ, idemque in marg. re-
petitum.

Fr. 6. Anth. Pal. VII 712. Ο Εἰς Βαυκίδα τινὰ νύμφην iv
τῷ ϑαλάμῳ τελευτήσασαν, corr. Ἠρίννης. Huie quoque lemmati

P

ut supra praemissae sunt notae ὕω. Erinnae esse hoc epigramma
testificatur Leonidas vel Meleager in epigr. in Erinnam Anth. Pal. VII
13:'H ῥα τόδ᾽ ἔμφρων Εἶπ᾽ ἐτύμως ἁ παῖς" Βάσκανος ἔσσ᾽, ἴδα.
— V. 1. εἰμὶ cod. P, legebatur ἐμμί, erat fort. ἡμί, — παρέρπων, eed
P παρέρπῶν (sed v addit m. 8.). V. 8. ᾿Αἴδᾳ, cod. P ἀΐδα. — V.

cod. P βάσκανός ἐσσ᾽ (ἃ pr. m. se). — τὰ δὲ ποικίλα σάμαϑ᾽ —-
cf. Pittaci dietum ap. Diog. L. I 77: ὑπὸ Κροίσου (ἐρωτηϑεὶς) τίς ἀρχὴ
μεγίστη, ἡ τοῦ ποικίλου, ἔφη, ξύλου, σημαίνων τὸν νόμον. lacobs τὰ
δέ τοι καλὰ a" vel ᾿ποικῆα γράμμαϑ᾽ proposuit, cod. P τὰ δέ ror
καλὰ τὰ usd". V. 4. ὠμοτάταν εὖ τύχαν Salmasius et Brunck, cod.
p ὄμματατᾶι (sed üt ἃ m. 8. in rasura) et τύχαι, Hecker τὰ δέ τοι
καλὰ xeu ἐφορῶντι γράμματα τὰν B. & τύχαν. — V. δ. cod. Pal.
& m. pr. in marg. novam inscriptionem addit Εἰς τὴν αὐτὴν βαυκ'
at continuatur epigramma, quod kotidem versibus constat, quot prius.
— ὡς Brunek, cod. P üg. — ὑφ᾽ ἃς εἰσάγετο πεύκας scripsi, cod. P
ἐφ᾽ aig ἤδετο πεύκαις eb v. 6 τᾷ δ᾽... πυρκαΐϊαν seripsi, Brunckium
fere secutus: significat nuptiis continuo funus successisse; cod. P τὰν

δ᾽ ... πυρκαϊᾶς. — καδεστάς, Cod. P "d ut videtur, non xeósv-
τάς. Alii aliter difficilem hune locum conformarunt, velut Brunck coni.
ὑφ᾽ r^ δόμον ἄγετο πεύκας τᾷδ᾽ .. πυρκαϊᾷ, lacobs ἐφ᾽ αἷς καλὸς
ἤδετο πεύκαις, ταῖσδ᾽ ... πυρκαϊᾷ, Sehneidewin ἐφ᾽ αἷς ἀείδετο. ---
V. 1. μολπαῖον scripsi, P ἃ m. s. μολπαῖαν, à m. pr. μολπαίαν. — V. 8.
γοερὸν Brunck, cod. P γοερῶν. — μεϑαρμόσαο, legebatur μεϑηρμόσαο.
— Ceterum ef. de hoc epigr. Welcker Syll. Epigr. Praef. XXX seq.

PozTAx Lvm,. 117. 10