VII. ML ἀν
' ERINN A.

De Erinnae aetate satis difficilis est lis: nam Suidas et
Eustathius Sapphus amicam et aequalem fuisse tradunt, quae
memoria nulli iam dubitationi foret obnoxia, si certum esset Erin-
nam à Sapphone esse commemoratam, vide quae dixi ad Sapph.
fr. 77. At Eusebius poetriam cirea Ol. CVII 1 inelaruisse auctor
est; haec igitur nullo pacto inter se possunt conciliari. Iam Tatianus
adv. Gr. 51 auctor est ἃ Naucyde poetriae statuam esse factam, qui
quidem seeundum Plinium cirea Ol. XCV clarus fuit, aetate ille qui-
dem tunc iam provectior, ut, videtur: igitur hie fictor non potuit vir-
ginis, quae L fere annis post vixit, signum facere; id quod iam Welcker
(Opuse. II 149) reetissimo iudicio usus intellexit: tamen Benn-
dorf (de Anthol. gr. epigr. p. 8) ea qua solet temeritate adver-
satur, qui levissimis usus argumentis Erinnam claram poetriam
Alexandri magni aetate (Philippi Macedonis certe dicere debebat)
vixisse contendit; velut ex Propertio II 2, 21, qui post Corin-
nam creditur Erinnam nominavisse, colligit, Erinnam Corinna
fuisse natu minorem, ut mirer Benndorfium non usum esse Me-
leagri disticho, ut Erinnam Rhiani aequalem fuisse argueret:
atque Propertianus ille versus tam foede corruptus est, ut om-
nino sit dubium, an recte Erinnae nomen ibi sit restitutum.
Quare eum constet iam cirea Ol, XCV Erinnam statuae honore
decoratam fuisse, si Eusebio fides est habenda, necesse est sia-
tuamus duas eiusdem nominis poetrias fuisse, claram maiorem,
quam Eusebius prorsus silentio praetermisit, alteram ignobilem,
quam solus chronographus memorat, cuius memoria penitus est
extincta; nam reliquorum testimonia omnia spectant eam Erin-
nam, quae musicae artis laude inclaruit, neque possunt ad di-
versas poetrias revocari. Eam autem, quae nobile nomen nacta

. est, maiorem fuisse Naucydis statua testificatur. Haec Erinna,

eum praematura morte extincta sit, unum tantum poematium
versuum CCC, quod 4Aexére fuit inscriptum, reliquit, quod et