138 D. POETAE MELICI,

162. [121.] ^. -— 'wwgpg
Ioann. Alex. p. 4: Ἢ ὀξεῖα ἢ ἐν τέλει τίϑεται ἢ πρὸ μιᾶς
τοῦ τέλους ἢ πρὸ δύο; πρὸ τριῶν δ᾽ οὐκέτι" τὸ γὰρ Μήδεϊα παρὰ
Σαπφοῖ πεπονθὸς παραιτούμεϑα, ὅτι τὴν εἰ δίφϑογγον διεῖλεν.

168. [18.]
Antiatt. Bekk. An. I 108, 22: Μύρραν τὴν σμύρναν, Σαπ-
(90 δευτέρῷ. :

164.

Cram. An. Ox. I 278, 17: Kol ἡ γενικὴ τῶν πληϑυντικῶν
“Μωσάων παρὰ “άκωσι, παρὰ δὲ Σαπφοῖ Μοισάων.

165. [1041 Ἢ
.. Phrynich. 305: Νίέτρον᾽ τοῦτο «ἰολεὺς μὲν ἂν εἴποι, ὥσπερ
οὖν καὶ ἡ Σαπφὼ διὰ τοῦ v, ᾿4ϑηναῖος δὲ διὰ τοῦ à, λέτρον.

166. [111.]

Sch. Hom, Il y 219: “Ὥστε ix τοῦ ἐναντίου ἁμάρτημα τὸ
παρὰ τῇ Xempoi τὸ πολυΐδριδιε, εἰ μὴ ἄρα ὁμοίως τοῖς ᾿Δττικοῖς
ἐκλίϑη. Cf. Et. M. 42, 40. Eust. 407, 38.

161. [108.]

Phot. 81, 12: Ocwog' ξύλον, ᾧ ξανϑίζουσι τὰ ἔρια καὶ τὰς
τρίχας. ὃ Σαπφὼ Σκυϑικὸν ξύλον λέγει. Cf. Hesych.: Σκυ-
ϑικὸν ξύλον᾽ τὴν διάπυρον. ἔνιοι τὴν ϑαψίαν. idem: Ochpiwov:
τὸ ξανϑόν, ἀπὸ τοῦ ξύλου, τῆς ϑάψου, à ξανϑίζουσι τὰ ἔρια καὶ
τὰς κεφαλάς᾽ τοῦτό τινες Σκυϑικὸν λέγουσι" καὶ ὃ ποταμός, παρ᾽
ᾧ φύεται τὸ ξύλον, Θάψος καλεῖται" ἔστε δὲ καὶ δίξα ϑαψία κα-
λουμένη. Adde Schol. Theoeriti II 88: ϑάψος γάρ ἐστι ξύλον
τις ὃ καλεῖται καὶ σκυϑάριον ἢ Σκυϑικὸν ξύλον, ὥς φησι καὶ
Σαπφώ (9 σαμφώ, EP παμφώ)" τούτῳ δὲ τὰ ἔρια βάπτουσι καὶ
ποιοῦσι μήλινα (μήλλινα 4! δ᾽, μάλλινα 4? 5? Gen. b, μάλινα P),
καὶ τὰς τρίχας ξανϑίζουσιν᾽ ἔστι δὲ τὸ παρ᾽ ἡμῖν λεγόμενον χρυσό-
ξυλον. ἃ quibus recedit Ambr. ϑάψος δέ ἐστιν εἶδος ξύλου, ὃ
καλεῖται σκυϑάριον; xj φησι Σαπφώ" τούτῳ δὲ τὰ ἔρια βάπτουσι.
τινὲς τὸ Σπυϑικὸν ξύλον. Ahrens hie perperam Sapphus versus
Sibi deprehendisse videtur, quos in addendis ita conformavit:
τὺ. Σκύϑικον ξύλον, | τῷ βάπτοισί τε τἤρια | ποΐεισι δὲ μάλενα;
 ξανϑίσδοισί τε τὰς τρίχας.