SAPPHO. . Ε ' 395
141. 142. [131] |

Pausan. VIII 18, 5: Καίτοι καϑαρεύειν γε τὸν χρυσὸν ὑπὸ
τοῦ ἰοῦ ἥ re ποιήτρια μάρτυς ἐστὶν ἡ “Δεσβία, καὶ αὐτὸς ὃ χρυσὸς
ἐπιδείκνυσιν. Schol. Pind. Pyth. IV 407: ὃ δὲ χρυσὸς ἄφϑαρτος᾽"
καὶ ἡ Σαπφώ, ὕτι Διὸς παῖς ὁ χρυσός. κεῖνον οὐ σῆς οὐδὲ κὶς
δάπτει, βροτέαν φρένα. κράτιστον φρενῶν. Sapphus versus inter-
eiderunt, nam quod continuo subiicitur, Pindari est fragmentum 207.

143.

Gelius XX 7: »Nam Homerus pueros puellasque eius
(Niobae) bis senos dieit fuisse, Euripides bis septenos, Sappho
bis novenos, Bacechylides et Pindarus bis denos. Haud dubie
in eo carmine, ex quo est fr. 31.

144, [129.]

Serv, Virgil. Aen. VI 21: ,Quidam septem pueros et septem
puellas aecipi volunt, quod et Plato dicit in Phaedone et Sappho
in Lyrieis et Bacchylides in dithyrambis et Euripides in Hercule,
quos liberavit secum "Theseus."

z 145. [130.]

Serv. Virgil. Ecl. VI 42: ,Prometheus lapeti et Clymenes
filius post factos ἃ se homines dicitf&r auxilio Minervae coelum
ascendisse, et adhibita faeula (fort. ferula) ad rotam solis ignem
furatus, quem hominibus indieavit (fort. quem cwm hominibus
communicavit). Ob quam eausam irati dii duo mala immiserunt
terris, febres et morbos (hoe aperte corruptum, aut feminas et
morbos, aut febres et mulieres scribendum), sicut et Sappho et
Hesiodus memorant."

146. [132.]
Philostr. Epist. 71: Ἢ Σαπφὼ τοῦ 000v ἐρᾷ, καὶ στεφανοῖ
αὐτὸ ἀεί τινι ἐγκωμίῳ, τὰς καλὰς τῶν παρϑένων ἐκείνῳ ὁμοιοῦσα.

Cf. ad fr. 65.
147. [134.]

Himer. Or. XIII 7: Τὰ δὲ σὰ νῦν δέον καὶ αὐτῷ Μου-
σηγέτῃ εἰκάξεσϑαι. οἷον αὐτὸν καὶ Σαπφὼ καὶ Πίνδαρος iv dij
κύμῃ τε χρυσῇ καὶ λύραις κοσμήσαντες, κύκνοις ἔποχον εἰς λι-
κῶνα πέμπουσιν, Μούσαις Χάρισί τε ὁμοῦ συγχορεύσαντα, ἢ οἷον
3 ΄ La JJ $ EN F , - M 4
τὸν Βακχειώτην (οὕτω y&Q αὐτὸν ἡ λύρα καλεῖ, vov Διόνυσον λέ-

920

921