180 - POETAE MELICI.

ἄδουσα καλλιεπής ἐστι καὶ ἡδεῖα, καὶ περὶ ἐρώτων δὲ καὶ ἔαρος
(sie Gale, v. ἀέρος) καὶ περὶ ἁλκυόνος. καὶ ὅπαν καλὸν ὄνομα
ἐνύφανται αὐτῆς τῇ ποιήσει, τὰ δὲ καὶ αὐτὴ εἰργάσατο. Fortasse
verba καὶ περὶ ἐρώτων ... ἁλκυόνος statim post verba περὶ μὲν
κάλλους collocanda suni. i à

125. [91.]

Maxim. Tyr. XXIV 9: Διοτίμα λέγει. ὅτι ϑάλλει μὲν Ἔρως
εὐπορῶν, ἀποθνήσκει δὲ ἀπορῶν᾽ τοῦτο Σαπφὼ ξυλλαβοῦσα εἶπε
γλυκύπικρον (vide fr. 90) xol ἀλγεσίδωρον᾽ τὸν Ἔρωτα Zo-
πράτης σοφιστὴν λέγει, Σαπφὼ μυϑοπλόκον. Vocabuli ἀλγεσί-
δῶρος satis insolens figura; ἀλγεσίϑυμος, quod in Orphicis ear-
minibus legitur, specie quidem simile, reapse dispar: nam hoc a
verbo descendit, Sapphicum a nomine, i.e. ἄλγεσι δωρούμενος.

126. [105.]
Iulian. Epist. XVIII: "Ive σέ, τὸ μέλημα τοὐμόν, ὥς φησιν
ἡ Σαπφώ, περιπτύξωμαι. Cf. Theodorus Hyrtacenus in Epist.
15, 40 (Codd, Bibl. Reg. Paris. T. V): καὶ καταπαῦσαι πρὸς σέ,
τὸ ἐμὸν μέλημα, Σαπφώ φησιν ἡ σοφή. Sappho τὸ μέλημα ὦμον
dixerat.

121.

Aristid. I 495: Τὸ ὑπὲρ πάσης τῆς πόλεως ἑστηκὸς γάνος.
οὐ διαφϑεῖρον τὰς ὄψεις, ὡς ἔφη Σαπφώ, ἀλλ᾽ αὖξον καὶ
στέφον καὶ ἄρδον ἅμα εὐθυμίᾳ" ὑακινϑίνῳ μὲν ἄνϑει οὐδαμῶς 916
ὅμοιον. ἀλλ᾽ οἷον οὐδὲν πώποτε γῆ καὶ ἥλιος ἀνθρώποις ἔφηναν.
Non recte Nauck haee refert ad Sapph. 2, 11.

128. [119.]

Pollux "VI 107: ᾿ἀνακρέων ... στερανοῦσϑαί φησιν καὶ ἀνήτ-
TO, ὡς καὶ Σαπφὼ (fr. 18 v. 2) καὶ ᾿Δλκαῖος᾽ οὗτοι δὲ ἄρα καὶ
δελένοις.

129. [120]

Philostr. Imagg. Il 1: Τοσοῦτον ἁμιλλῶνται (af παρϑένοι),
ῥοδοπήχεις (hoc legitur fr. 65) καὶ ἑλικώπιδες xol καλλι-
πάρῃοι καὶ μελίφωνοι; Σαπφοῦς τοῦτο δὴ τὸ ἡδὺ πρύόσφϑεγμα.
Paulo aliter Aristaenetus I 10: Πρὸ τῆς παστάδος τὸν ὑμέναιον
δον αἱ μουσικώτεραι τῶν παρϑένων καὶ μειλεχόφωνοι (Sappho,
Si hoe vocabulo usa est, μελλεχόφωνοει dixit), τοῦτο δὴ Σαπφοῦς