SAPPHO. - - 3 114. 85] ^ — à 918 Μὴ κίνη χέραδας. 115. [181 Ὄπταις ἄμμε. : 116. [82.] Ἠμιτύβιον σταλάσσον. ' 317. [891 Τὸν «ὸν παῖδα κάλει. ἘΠΙΓΡΑΜΜΑΤΑ. 118, [137.] Παῖδες ἄφωνος ἐοῖσα τόδ᾽ ἐννέπω, αἴ τις emn φωνὰν ἀκαμάταν κατϑεμένα πρὸ ποδῶν" 914 Αἰϑοπίᾳ μὲ κόρα Πατοῦς ἀνέϑηκεν ᾿Αρίστα μήτε μελίσσας, neque videtur Moschopulus Sapphus locum recte satis memoriae prodidisse. Fr. 114. , Sehol. Apoll. Rhod. I 1123: χέραδος ἡ τῶν βραχέων λίϑων συλλογή. . ἢ χεράδες (L ut videtur χέραδες) λέγονται of μικροὶ σωροὶ τῶν λίϑων: φησὶ “4ημήτριος ὁ Σκήψιος τὴν διάλεκτον Ἀπολλωνιατῶν εἶναι τῶν ἐν Πόντῳ" μνημονεύει καὶ Momo Μὴ κενὴ χεράδος. καὶ Ὅμηρος" ἅλις χεράδος περιχεύας. χέραδος δὲ ὁ τῶν λίϑων σωρός. Et. M. 808, 35: μή κένει χεράδας. ut dubitari possit, utrum χέραδος an χέραδας (i. e. χεράδας) sit legendum. ἘΞ κίνη Ahrens restituit. Fr. 116. Apoll. de pron. 387 A: Ἄμμε Αἰολεῖς" ὀπτᾷς ἄμμε Σαπφὼ πρώτῳ. — ὄπταις Ahrens restituit. Fr. 116. Schol. Aristoph. Plut. 729: Ἡμιτύβιον" ἀντὶ τοῦ σουδά- ριον, ῥάκος ἡμιτριβὲς λινοῦν τι οἷον ἐκμαγεῖον. καὶ Xena: 7M. στα- λάσσων, recte Hemsterhuys σταλάσσον. cf. Suid. v. ἡμιτύβιον. Fr. 177. , Apollon. de pron. 396 B: Αἰολεῖς μετὰ τοῦ .( κατὰ πᾶσαν πτῶσιν καὶ γένος" τὸν tOv π. καλεῖ. Σαπφώ. «ἐὸν Volger, Bekker fsóv scripsit..— κάλει Ahrens, legebatur καλεῖ, Fr. .118. Anthol. Pal, VI 269. A: Ὡς Σαπφοῦς" Corr. εἰς “τὸ ὦντι- βόλιν οὐ κεῖται τοῦ κυροῦ ΜΜιᾶχαηλῖ᾽ πόϑεν οὖν ἐγράφη οὐκ οἶδα. prae- terea in sin. marg. adscripsit notam, ξήτει et IIEPICCON, in d. marg. OAOCOAATON. Dixerunt de hoe epigrammate Keil Anal. Epigr. 1175eq. Meineke Del. Epigr. 226. Hecker Comment. Crit. in Anth. I 150 et II 125. Neque in hoe neque in sequentibus epigrammatis Aeo- lieam revocavi dialectum. — V. 1. παῖδες, Dorville παιδνή, non im- probante laceobsio. — ἐοῖσα, cod. P doíce. — τόδ᾽ scripsi, cod. rec, Dorville τάδ᾽, lacobs ἐοῖσά τ᾽ ἔτ᾽, O. Sehneider ἐοῖσά y ἔτ᾽ ; Meineke τότ᾽, lecker "oic ἅπερ vel ἐοῖσ᾽ ἅτε evvímo. — αἴ τις ἔρηται, cod. P αἰτίσερητα. — V. 3. Αἰθϑοπίᾳ μὲ xóge, cod. αὐθιοπέαι μὲ κόραι. ---