SAPPHO. — ^ — ^ 119

EI GAAAMIA.

91. [73.]
"Iioc δὴ vo μέλαϑρον
Ὑμήναον

Westphal ἐπὶ τὴς τοῦ ἑβδόμου ἀρχῆς. Corrgendum ἐπὶ τέλους τοῦ
ἑβδόμου, compendii ambiguitas peperit errorem.  Legebantur igitur
haee carmina in calce libri VII, qui quam polissimum metrorum spe-
ciem. complexus sit; ignoramus, V. d affert Et. Gud, 316, 35, ubi καὶ
οὔτι, οὐ Et. M. 506, 1 (ubi οὔτι, τὸν om. V, γλυκείου ot κέρκειν habet
D Call.), et sine pon Zonar. 1190 (οὔτι). — V. 1. γλύκεια, P. γλυκῆα,

C γλυκυα. -- κρέκην CPA. vulgo κρέκειν. --- ἴστον, ἰαστὸν Dorv. SFI.
-- V. 2, πόϑῳ, πύϑῳ Fl. Dorv. fort. recte. — βραδέναν, conieci βρα-
δένω.

Fr. 91. Hephaest. 199: Ὅταν δὲ τὸ ἐφύμνιον μὴ μετὰ στροφήν,
ἀλλὰ μετὰ στίχον κέηται, παραλαμβανόμενον ἄλλῳ στίχῳ, μεσύμνιον"
καλεῖται τὸ ποίημα (haee duo v. delenda), οἷόν ἐστι τὸ παρὰ Σαπφοῖ"
"Ty ... i60g "Agit (unde deseripseruut Apost. XVII 76a, Armen. 460,
ubi ὑψοῖ) οὐ auctius Demetr, de Eloe. CLXVIIL: Ἔστι δέ τις ἰδίως
χάρις Σαπφικὴ ἐκ “μεταβολῆς, ὅταν τε εἰποῦσα μεταβάλληται καὶ ὥσπερ
μετανοήσῃ᾽ οἷον" Ty: δή, φησί, τὸ μ. ἀείρατε, τέκτονες" γαμ-
βοὸς εἰσέρχεται ἴσος Agni, ἀν δρὸς μεγάλου πολλῷ μείξων'"
ὥσπερ ἐπιλαμβανομένη ἑαυτῆς, ὅτι ἀδυνάτῳ ἐχρήσατο ὑπερβολῇ καὶ ὅτι
οὐδεὶς τῷ Ἄρηϊ ἴσος ἐστί. In proecdosi haec Bentleium secutus in hexa-
metros redegi, corrigens γαμβρὸς ἐσέρχεται ἴσος "Aon, μεγάλω πόλυ
μείξων, οὐ coniunxi cum fr. 92. Hartung rursus ad hexametros revo-
cavit "Toi δὴ τὸ Ule oov ,ἀέρρφετε τ. &. | ὦ ὑμέναιον, ὁ γάμβρος ἐσ-
ἔρχεται i. "Aent | ὕμην ὦ ὑμέναι᾽, ἀνδρὸς p. v. p. | πέρροχος (fr. 99) κτλ.
item Westphal, qui ephymnium post v. 1 sustulit. Sed potius sunt
versus daetylici breviusculi, quales in popularibus cantilenis usurpari
solebant (paroemiacos dixeris), anaerusi modo addita modo omissa, ne-
que obstat Hephaestio, is euim abusive cr/gov dixit, ut eri solet, quem
κῶλον vel κόμμα diei oportebat. Est autem v. 3 γάμβρος priore syl-
laba correpta dictum, vel potius γάβρος scribendum; nam alias quo-
que, ubi vocalis tribus consonantibus insequentibus corripi videtur, una
de tribus fere sublata est (velut ἀπλακών, ἐσλός), extrita autem hic est
secundaria, non principalis littera. Eodem modo Homero subvenien-
dum, nam quod legitur ,ἀνδροτῆτα καὶ ἤβην, ubi Bekker audacissime
novavit ἀρετῆτα, sane ἁδροτῆτα improbandum, sed sublevandus est
numerus scribendo ἀδροτῆτα καὶ iiim quam formam non abhorrere
à Graeci sermonis proprietate ostendit Hesychius: ἀδρί, ἀνδρί" Παμ-
φύλιοι, idque tituli Pamphylorum confirmant, in quibus AAPIIONA
i. e. ἀνδρεῶνα comparet, conspiratque Cypriorum sermo. nam arctam
necessitudinem, quae inter utramque intercedit diuleetum, etiam haec
affectio testificatur; ac similiter in vasculis pietis TIMAAPA alia legun-
tur. — V. 1. ἔψοι scripsi, à ap. Heph. ὕψι (FICPSA voi, E Rhed. ὑψοῖ",
ap. Dem. ὕψι Vict, νέψω Ald. Par. Farn. Vind. — δὴ, ap. Heph. ΕἸ
NHhed. et Arsen. δὲ, — Ὑμήναον, bis Arsen. 5, Ὑμέναιον Heph., sed libri
Ὑμήναιον. Forma Ὑμήναον legitur etiam in epigrammate Cyrenaieo
ap. Weleker Sylloge 50, 7: οἱ ϑρήνοισι βοητὸν ὑμήναον, οἱ προκελεύ-
ὅους λαμπάδας ὑστατίου καὶ κενεοῖο λέχους. Westphal requirit comma
anapaesticum Ὑμέναι᾽ à, ego, si quid mutandum, malim "Tue»' Ὑμή-
»eov, ut versus hymenaicus restituatur, vid. fr. 107, sed nihil muto.