116 '" ^ '' POETAE MELICI.

80. [45]
'O πλοῦτος ἄνευ σεῦ γ᾽ ἀρέτα ᾽στ᾽ οὐκ ἀσίνης πάροικος.
81. [54.]
Καμ μέν τε τύλαν κασπολέω.
82. [12]
Aviva δὲ σὺ Καλλιόπα.
83. [86.] EE 904

Ζαύοις ἀπάλας ἐτάρας
ἐν στήϑεσιν.. ..

οἰκεῖα τῆς ἀρετῆς. Sapphus locum om. C. — V. 1. ἀβροσύναν B, lege-

batur- ἁβροσύναν, praeterea b φίλημμι, Α φίημμι, Cant. 1, φιλήμμια
ροσύναν. --- V. ἃ. ἔρος ἀελίω A, ἔρο σαελίω B. ἔρις ἀελίω Cant. L.
acunas indicavi, videtur scribendum καί μοι ὕμως (vel opor) τὸ Adp-
προν Ἔρος δοκίμοιμ᾽ ἀελίω wrÀ. Sententiam loci explanat Athenaeus.
Ad hoc carmen fort. referendum fr. 80. Ahrens . . ἀβροσύναν "—
ἔγω δὲ φίλημ᾽, ἔστε κέ μοι τὸ λάμπρον Πρὸς ἀελίω καὶ τὸ κάλον
λελόγχῃ, Hartung καί μοι ἔρως τὸ λάμπρον φάος ποτόρην ἀελίω, ἃς τὸ
κάλον λέλογχεν. Blass post ἀβροσύναν lacunam statuens καὶ μοι Ι τὸ
λάμπρον ἔρως ἀελίω κεῖ.

Fr. 80. Sehol. Pind. 0l. II 96: Καὶ ἡ ἧ Zeno: πλοῦτος ἄνευ ἀρε-
τῆς οὐκ ἀσινὴς πάροικος" ἡ δ᾽ ἐξ ἀμφοτέρων “πρᾶσις εὐδαιμονίας ἔχει
τὸ ἄκρον᾽ τοῦτο προσεῖναι τῷ Θήρωνι μαρτυρεῖ. quae . descripsit Schol.
rec. ad v. 93: Καὶ Xemqo: ὃ πλοῦτος d. d. οὐκ ἀγαϑὸς σύνοικος. ἡ δ᾽

. ἄπρον κτλ. et Pseudoplut. de nobil. c. 5. Denique Schol. Pyth. Υ 1:
δ᾽ πᾶ. ὧν ἀρετᾶς οὐκ ἀσινὴς πάροικος. -- ἄνευ σεῦ γ᾽ ἀρέτα 'ór' emen-
davi traditam lectionem ἄνεν ἀρετᾶς, antea ἄνευϑ᾽ ἔων ἀρέτας scripsi,
Neue ἄνευ τᾶς. Non recte homines doeti in illis ἡ δ᾽ ἐξ ἀμφοτέρων
«t4. quae scholiastae sunt, Sapphus verba sibi visi sunt deprehendisse,
id quod etiam Ahrens animadvertit. Hermann ἄνευϑ᾽ ἀρετᾶς οὐκ ἀσι-
νὴς πάροικος | ἃ δ᾽ ἀμφοτέρων κρᾶσις ἔχησι τἄκρον | εὐδαιμονίας.

Fr. 81. Herodian. περὶ μον. λέξ. 89, 21: τύλη. . μέμνηται Σαπφὼ
ἐν δευτέρῳ" ἐγὼ δ᾽ ἐπὶ μαλϑακὰν τύλαν σπολέω μέλεα (fr. 80): κἂν
μέν τὲ τύλαγκας ἀσπόλεα. οὐ γὰρ ὃ τὲ σύνδεσμος. quae emendavi et
separavi a fr. 50. Conf. Hesych.: Κασπολέω, ὑποστρέφω, ubi Hermann
ἐπιστορέσω correxit (leg. ὑποστορέσω). Miv τε i. 8. μέντοι secundum
epieorum consuetudinem etiam Lesbii poetae adhibent, cf. Fr. adesp.
55 A 2. Adde Hellad. ap. Phot. Bibl. 532 (quamquam is, ubi para-
pleromatica sit, τὸ in usu fuisse tradit). Antea suspicatus sum formam
reduplicatione auctam μὲν τετύλαν restituendam esse, quam suspicio-
nem iam abieci Seidler, qui coniunxit eum fr. 50, καί μέν τε τύλᾳ
καταϊσπολέαι, Lehrs scripsit, ἀσάμενον τύλᾳ κασπολέω, quod alios sie
intellexisse credit, ac si v' ὕλᾳ ,Scriptum fuerit. Ahrens καὶ ἐν α΄" ἐν
τὲ τύλᾳ κασπολέοισα, Hartung ἄν vs τύλαν κασπολέῃ.

Fr. 82. Hephaest. 85: “ύναται δὲ καὶ εἰς τρίτον ἀνάπαιστον διαι-
ρεῖσϑαι, εἰ ἀπὸ σπονδείων ἄρχοιτο, οἷον τὸ Σαπφοῦς" Αὐτὰ δὲ σὺ K.
τοῦ προσοδιακοῦ ἕν καὶ τοῦτο εἶδος, τὸ ἐξ ἑωνικοῦ wol χοριαμβικοῦ
συγκείμενον. Repetit Schol.

Fr. 83. Et. M. 2560, 10: Φαύω, τὸ κοιμῶμαι" Σαπφώ' Δαύοις