14 |. * POETAE MELICI.

16. [42.]
Εὐμορφοτέρα Μνασιδίκα τᾶς ἀπάλας Γυρίννως.
11. [42.

᾿Αδσαροτέρας οὔδαμ᾽ ἐπ᾽, ὦ ἤραννα, σέθεν τύχοισα.᾿

— γεραιτέρα, Vind. γερατέρα, Ursinus γεραιτέρῳ et supra νεώτερος. —
Olim conieci singulos versus ex inis glyconeis constare, "itaque v. 1
ἄμμεσιν et v. 2 ξυνοίκην νέῳ εὖσα seripsi, contra Ahrens ἄρνησο et
Évvolxnv (Schneidewin, auctore Hermanno ξυν.Εοὔκην), quod postea ipse
improbavit, scribens: ἄλλ᾽ ἐ. g. ἄμμεσιν | A. ἄ. v. | οὗ γὰρ τλάσομ᾽ ἔγω
ψέῳ | ξυνοίκειτα yeg., unde Hartung ἔγω σοίγε συνοίκεισα γερ.

Fr. 76. Hephaest. 64: Καὶ τετράμετρα δὲ (ἀπὸ μείξονος ἐἰωνικὰ)
ἀκατάληκτα διαφόρως συνέϑεσαν" καὶ γὰρ τρισὶν ἐωνικαῖς μέαν τροχαῖ-
κὴν τὴν τελευταίαν ἐπήγαγον" καλεῖται δ᾽ Αἰολικών, ὅτι Σαπφὼ πολλῷ
αὐτῷ ἐχρήσατο, οἷον" ΕΛμ. κτλ. ἤσαροτ. κτλ. vulgo haec in unum
coniungunt, mibi Hephaestio duorum carminum initia attulisse videtur.
— Μνασιδίκα om. Fl. et ut videtur pars codd., sed exhibet A, item
Longinus, qui in Prolegom. ad Heph. p. 189 affert hune versum (ubi
S ἀσσαρομέτρα Μνασιδικαά). — Γυρίννως AP, ut Toup emendaverat,
γυρίννω HS Long., γηρύννω E, yveívo Fl, γυρήνῳ Turu., doyvo/vro N,
γηρίνως καὶ C, qui si revera καὶ exhibet, hoc quoque argumento
est, versus separandos esse. De hoc nomine cf. Etym. M. 243, 51:
Γυριννώ (M hie et infra. γυρινώ). ὄνομα κύριον “εσβίας κόρης. E
ται παρωνύμως παρὰ τὸ γυρῖνος, ὃ δηλοὶ τὸν βάτραχον, Γυριννώ, ὡς
ἔρατος Ἐρατώ, καὶ κλέος Κλεὼ καὶ Κλειώ. Maximus Tyrius XXIV 8
Τύρινναν vocat, quemadmodum Σαπφώ etiam Ψάπφα dicitur. Denique
hune versum cum insigni scripturae varietate exhibet Cornu Copiae
Aldi p. 268 B: Καὶ πάλιν" ᾿μορφότερον Μναΐδος, καὶ EL ἁπλῶς
πυρινῶς. ἔστιν ἡ Μναὶς αὕτη καὶ ἡ Πυρινὼ ὀνόματα κύρια. Nomen
Mvecióíxe, quamquam non insolens, tamen non comparet, ubi Sapphus
sodales enumerantur: at Μναΐς, quod nomen Aldi grammaticus suppe-
ditat, non minus dubium: hanc puellam ab Ovidio memoratam esse
eredunt Heroid, XV 15, verum ibi hoc nemen ex manifesta inter-
polatione ortum: vel sic tamen suspieor legendum esse Εὐμορφοτέρα,
Mvà (vel ,Mv&e), δόκεις τᾶς ἀπάλας Γυρίννως. Ahrens Más,
Δίια, τὰς &. Γ΄ coniecit.

Fr. 11. Hephaestio ib.: ἀσαροτέρας οὔδαμ᾽ ἐπ᾽, ὦ ἤραννα, σέϑεν
τύχοισα scripsi Hermannum secutus, id quod fere firmat scholiasta, qui
dicit: ὃ δὲ ϑέλει τοιοῦτόν ἐστι" βλαβερωτέρας ἀντὶ τοῦ αὐτὴ (haec iria
verba deleo, fuit in marg. adseriptum ἄση vel ἄσα ἀντὶ τοῦ ἄτη)
οὐδαμῶς μοῦ (leg. σοῦ) ποτὲ εἰρήνης σέϑεν (leg. Εἰφήνη e et deleas
σέϑεν) ἐπιτυχοῦσα. Libri variant, A ἀσαροτερασουδαμ᾽ ἀπ ὥρανα, σ
ἀσαρωτέρα σουδαμὰ πωώρανα, Ρ ἀσαρωτέρας. οὗδαμ᾽ ἀπ’ ὦρανα, 8 ἀσα-
φωτέρας οὐδάμ᾽ πώρανα, M ἀσσαφοτέρας οὐδ᾽ ἅμα πῶρανα, N ἀσαρο-
τέρα σοῦ δ᾽ ἅμ᾽ ἐπ᾽ ὦρανε, FIBH ἀσαροτέρα σοῦ δ᾽ ἄμ’ ἐπώραναν.
Deinde τυχοῖσα SNH, τυχοῖσαν CPM, τυχοῦσα BFl Blomfield ἀσαρο-
τέρας οὐδαμά πω, ᾽ραννα, σέϑεν τύχοις ἄν, quod probavit Hermann,
nisi quod ἴραννα scripsit, idem tamen etiam ᾿οὐδάμ᾽ ἔπ᾽, ὦ ἤραννα pro-
posuit. Ahrens οὐδάμ᾽ ἔτ᾽, ὦ ἤραννα, Hecker τυχοίσας requirit, Hartung
"Eooevve proprium esse nomen censet, denique Westphal novo modo
conformavit, sed non satis assequor, quid sibi velit. Scholiasta autem
non legit ὦ ἤραννα, sed proprium nomen Εἴρηνα vel potius Εἴφαννα,
dicit enim ὥσπερ δὲ ᾿φροδέτη ᾿ἀφρόδιτα φασὶ συστέλλοντες τὸ à, οὕτω