H2 . POETAE MELICI.

τῶν ἐκ Πιερίας, ἀλλ᾽ ἀφάνης κήν ᾿4ἴδα δόμοις 899
φοιτάσεις πεδ’ ἀμαύρων νεκύων ἐκπεποταμένα.
69.

Οὐδ᾽ i«v δοκίμοιμι προσίδοισαν φάος ἀλίω
ἔσσεσϑαι σοφίαν πάρϑενον εἰς οὐδένα πω χρύνον

τοιαύταν.

10. [23.]
Τίς δ᾽ ἀγροιῶτίς τοι ϑέλγει νόον,
οὐκ ἐπισταμένα τὰ βράκε᾽ ἔλκην ἐπὶ τῶν σφύρων;

Hartung οὐδεμί᾽ οὐδ᾽. βρόδων Brunck, v. ῥόδων. Cf. Orion 140, 18.
— πεδέχεις Plut. codd., , Stob, μετέχεις. Clem. Al. Paed. Π 218: ᾿ῴώδῳ
τὰς Μούσας Σαπφὼ χαταστέφει" οὐ γὰρ ἀπ᾽ ἀρχῆς δόδων τῶν ἐκ
περιεργίας. quae librorum menda dudum sunt sublata, sed qui
Ἑρμῆν λόγιον 1 428 inspexerit, Cobetum primum hoe vidisse eredi-
derit. — V. 3. κἦν, ap. Stob. A Voss. xs/v, Hecker «1c. — 4ἴδα, ἀΐδαο
A, deinde Voss. δομοφοίτασις. — V. 4. — Salmasius, v. παῖδ᾽.

V. 5. ἐκπεποταμένα A Voss, vulgo ἐκπεποταμέναν (Gesner ex interpol.
οὐδεὶς δέ σε βλέψει παῖδ᾽ dp. v. ἐκπεποταμέναν).

Fr. 69. Chrysipp. περὶ ἀποφατικῶν 18: εἰ Σαπφὼ οὕτως ἀπεφη-
νατο Οὐδ᾽ ἴαν δοκίμοιμι κτᾶ., ubi Ahrens δοκέμωμι scripsit, quam
formam Choerobosc. Epim. 1 842. Cram. An. Ox. IV 341, 20 memo-
rant, legiturque in Balbillae earmine in Memnonis colosso: ὠλλ᾽ ἔγω
οὐ δοκίμωμι σέϑεν. At nulla est causa, cur alteram formam Aeolensibus
abiudicemus, qui ad eundem modum etiam δέδοιμε, et similiter γέλαιμι,
πλάναιμι, moy dixerunt, quae exempla locupletibus testimoniis fir-
mata sunt: ae tuetur has formas etiam L. Hirzel de dial. Aeol. p. 24
et 56. Aliud exemplum supra fr. 37 extat, ubi in tradita scriptura
δοκεῖ μοι vel δοκέμοι vel δοκίμοιμ(ι) delitescit; ac tertia quidem persona
bis legitur in Theocriti carmine melico XXX v. 25 et 26, ubi in codice
eadem corruptela δοκεῖ uo. reperta, item participium δοκέμοις apud
Theoer. XXIX 19 restituendum esse suspieatus sum. Est haud dubie
ex eodem carmine, ex quo fr. 68. — V. 9. ἔσσεσθαι, Hecker γένεσθαι
requirit.

Fr. 0. Athen. D 21€: Σαπφὼ περὶ ᾿ἀνδρομέδας σκώπτει" τίς
δ᾽ ἀγριῶτίές (ἀγροιῶτις ΒΟ) τοι ϑέλγει νόον οὐκ ἐπισταμένη τὰ βράκεα
ἕλκεν (ἕλκειν BO) &. τ. σφ. Οἱ. Eust. 1910, 49 ubi ἀγροιῶτις legitur ei
Toi omissum, Philemon 61 ubi ἀγρειῶτις et ἕλκει, pariterque τοι Om.
Respicit huc Maxim. Tyr. XXIV 9: Κωμῴδεϊ (Σωκράτης) σχῆμά που
καὶ κατάκλισιν σοφιστοῦ, καὶ αὕτη (Σαπφώ)' τίς δ᾽ ἀγφοιῶτιν (cod. Par.
δὲ ἀγφοιωτειν) ἐπεμμένα στόλην, quibus plerique ita usi sunt, ut con-
iungerent cum fragmento apud Athenaeum, velut ipse olim. conieei:
(4282), τίς δέ σ᾽ ἀγροιῶτις ἀγροιῶτιν ἐπεμμένα Σπόλαν. . ϑέλγει
vóov . .. οὐκ ἐπ. κτλ. Ahrens Cardo) τίς δ᾽ ἀ φόωτέν σε νόον ϑέλγει
ἐπεμμένα οὐκ ἐπ., Hartung τίς ϑέλγει νόον ἀγροιοτέρα τοι σπολάδ᾽
ἑμμένα. sed Maximus videtur memoriter sententiam tantum indicavisse,
versus 1 fortasse fuit:

Τίς δὲ θέλγει ἀγροιῶτις ὦ... — o v ror νύον.

V. ἃ. ἐπισταμένα et ἕλκην Neue, vulgo ἐπισταμένη et ἕλκειν.