16.ὃϑ : POETAE MELICI.

50. [54.]
"Eyo δ᾽ ἐπὶ μαλϑάκαν
τύλαν σπολέω μέλεα,

51. [19. 70.
Kij δ᾽ ἀμβροσίας uiv κράτηρ ἐκέκρατο,
"Eou&g δ᾽ ἔλεν ὕλπιν ϑεοῖς οἰνοχόησαι. 894
κῆνοι δ᾽ ἄρα πάντες καρχήσιά τ᾽ ἦχον
κἄλειβον, ἀράσαντο δὲ πάμπαν ἔσλα
5 τῷ γάμβρῳ.

Ἐν. 80. Herod. περὶ μον. 1ἐξ. 39, 27: Avodpápopsv ἐπὶ τὸ προχεί-
μενον, παραϑέμενοι τὸ τύλη, ὅπερ, οὐκ ἦν παρ᾽ ᾿ἀττικοῖς, ἀλλὰ μέμνη-
ται Σαπφὼ ἐν Sevréoo: ἐγὼ δ᾽ ἐπὶ... uéAso κἂν μέν τε τύλαγκας
ἀσπόλεα᾽ οὐ γὰρ ὃ τε σύνδεσμος. Respicit Pollux X 40: ἐν δὲ rig
νους Φάωνι κατὰ τὴν κοινὴν χρῆσιν ἔστιν εὑρεῖν τὰς τύλας,... ὥσπερ
καὶ παρὰ Σαπφοῖ. Hermann coniecit: . ἐγὼ δ᾽ ἐπὶ μαλϑακὰν [τύλαν
κασπολέω μέλε᾽, αἱ καὶ ἅμ᾽ ἐν τὲ τὺ ] por κασπολέεαι.  pentametris
aeolicis restitutis, quibus Sappho in libro seeundo usa sit: sed hoc
admodum incertum, nam potest libri numerus corruptus esse (possis
ἐν δ΄ coniicere), vel etiam diversa editione Herodianus usus est, vide
quae supra, monui. Apparet autem duo diversa, fragmenta afferri ab
Herodiano, estque post μέλεα inserendum καί κἂν μὲν κελ. vid. fr. 79.

Fr. 51. Coniunxi duo fragmenta in unum, et similiter Ahrens.
Vulgo singuli versus in binos versiculos divisi erant, coniunxit Lach-
mann. . V. 4. schema est:

-dXduvu-Xl-uu-ul.-
cum reliquorum haec sit species:
M HEP AMEULVEES T —

Fortasse Sappho hic quoque strophis quaternorum versuum usa versum
novissimum in hunc modum variavit. Prius Fragm. legitur apud Athen.
X 425 C: AAxatog δὲ καὶ τὸν “Ἑρμῆν εἰσάγει αὐτῶν (ϑεῶν) οἰνοχόον,
ὡς καὶ Σαπφὼ λέγουσα- κα δ᾽ duo. ... οἰνοχοῆσαι. et rursus eum
varietate lectionis lI 39 A: καὶ Σαπφὼ δέ φησιν" ἀμβροσίας. um δἢ
ἑλὼν ἔρπεν (sic BOD, ἕρπεν VL) ϑεοῖς Qvoyóncsv (sie C, οἰνοχοήσων
LV, voyons By. Eadem Eust. 1633, 1, qui addit ἔστι δὲ ἔ ἕρπις αἰγυ-
πτιστὶ ὃ οἶνος, καϑὰ καὶ ὁ “υκόφρων οἶδεν. Respicit etiam 1208, 18,
ef. Eudoc. 96. Adde praeterea Ath. V 192 C: παρὰ δὲ τῇ καλῇ Σαπφοῖ
χαὶ ὁ Ἑρμῆς οἰνοχοεῖ τοῖς ϑεοῖς. — V. 1. κῆ δ᾽ Lachmann, i. e. ἐκεῖ
δέ, L »&ó8 , V xaO, ABP κηδὰμ ροσίας. — V. 2. Ἑρμᾶς Athen. ll,
altero loco sie L, sed PV ἑρμαῖς, Eust. Ἑρμῆς. — δ᾽, Athen. X δὲ. —
ἕλεν Seidler, libri ἑλών, Hecker ἔ χὲν coniecit. — οἰνοχοῆσαι Athen. X
codd. — ὄλπιν Ath. X, altero 1. ἕρπιν. — Alterum fragmentum extat
apud Athen. XI 475 A: Μνημονεύει δὲ τῶν καρχησίων καὶ Σαπφὼ ἐν
τούτοις᾽ κοινῇ δ᾽ , ἄρα πάντες κτλ. Eadem Maerob. Sat. V 21, 6, sed
novissima verba ἀράσαντο wl. tantum in edd. vett. leguntur. — V. 3.
κῆνοι AB, κοινῆ PVL, Macrob. κοινῇ, sed cod. Thuan. κῆνοι. -- καρχή-
σιάώ τ᾽ ἦχον scripsi, Athen. καρχήσι᾽ ἔχον, Macr. καρχήσι᾽ εἶχον (cod.
Thuan. ἔσχον, edd. vett. ἔχον), Seidler x παρχησίων χέον, Hecker καρ-
quov ἕλον, Lachmann "αρχάσι᾽ ἔχευον. V. 4. κἄλειβον scripsi,