SAPPHO, : . 101

33. [14]
Ἠράμαν uiv ἔγω σέϑεν, dri, πάλαι πότα.

84, [27.] :
Σμίκρα μοι πάϊς ἔμμεν ἐφαίνεο κἄχαρις.

(ἔφησθα) praeteriti, vid. Schol. Hom. 11. Φ 186. Forma praesentis
φῆσϑα semel, quod sciam, usus est Homerus Od. B 149. Apollonius,
qui etiam 0d. y 301 agnovit, haud dubie secutus est grammaticorum
praecepta ac scripsit σὺν δὲ τῷ i γραπτέον, ἐπεὶ καὶ οἵ Αἰολεῖς φαῖσϑα
λέγουσιν" (τὸ δὲ φῆσϑα) ἀντὶ τοῦ ἔλεγες (ἄνευ τοῦ i). Aeoles igi-
iur dixerunt φαῖμι, φαῖσϑα, φαῖσι diphthongo usi, quemadmodum δέ-
δοιμι, δίδοις vel δίδοισθϑα, sed pers. 3 sing. erat etiam brevior forma.
φαῖ, quam ap. Aleae. fr. 86 pro go: restitui, in usu, quae non ex
φαῖσι decurlata est, sed pro ΦΗΣΙ Aeoles extrita sibilante ger
dixerunt, quemadmodum δέδοι reliqua. Alia rursus origo diphthongi
in 3 pers. plur. φαῖσει, quam apud Alc. fr. 85 Hephaestionis opti-
mus liber A testifioatur, quaeque etiam fr. 50 οὖ Sapph. fr. 56 re-
stituta est, ubi vulgo φασὶ legitur, nam ibi ὁ est additum ut litterae
V extritae (D4NZI) detrimentum resarciretur. — ὕστερον Volger resti-
iuii, Seidler ὦ. zérsoov mavult. — ἄμμεων, M ἀμμέω. Huc for-
tasse spectat. Aristid. III 508 (vide supra fr. 10). Quod deinde dicit
Dio: Ad4« μὲν γὰρ ἤδη τινὰς καὶ ἑτέρους ἔσφηλε καὶ ἐψεύσατο" γνώμη
δ᾽ ἀνδρῶν ἀγαθῶν οὐδένα, ἡ κατ᾽ ἄνδρα μοι ὀρϑὸς £ ἕστηκας. fort. etiam
ex Sapphone petitum est. — Sapphus esse conieci aliquando versum
ap. Stob. Flor. XXVI 1:

Ac$o Πιερέσι στυγερὰ καὶ ἀνάρσιος

(libri Πιερίδων et ἀνάρατος) ui temere cum Sophoclis. loco coaluerit :
(Ad9e δὲ μόνον φάρμακον) ὀδύνας, l ΜΕελέοις εὐποτμότατα ϑνατοῖς |
᾿ἀνέχουσα βίου βραχὺν ἰσϑμόν sive Μσύνα δ᾽ ἀκεσώδυνος εἷς άϑα,
μελέοις κτλ.

Fr. 38. Hephaest. 49: Τῶν δὲ ἀκατάλήκτων τὸ μὲν πεντάμετρον
καλεῖται Σαπφικὸν τεσσαρεσκαιδεκασύλλαβον, ó δεύτερον Σαπφοῦς
ὅλον γέγραπται" Ἠράμαν χτλ. Ἄτϑι Bentley, Fl. Turn. BHN &ve, CM
&rr, Cod. Ming. 489 AP ἅτοι. — πότα Blomfield, legebatur πόκα (etiam
Plotii cod. A, TOPA exhibet B). Eadem Apostol. VIII 68b (ἅτε), cor-
rupta affert Plotius 260. ᾿

Fr. 34. Plutarch. Erot. c. 5: Χάρις γὰρ οὖν, ὦ Πφωτόγενες, ἡ τοῦ
ϑήλεος ὕπειξις τῷ ἄρρενι ,“πέκληται, πρὸς τῶν παλαιῶν, ὡς καὶ Πίνδα-
ρος ἔφη͵ τὸν Κένταυρον ἄνευ χαρίτων ἐκ τῆς Ἥρας γενέσθαι, 3 καὶ τὴν
οὔπω γάμων ἔχουσαν diga 7 Σαπφὼ προσαγορεύουσα φησιν, ὅτι Σμι-
xod μοι, παῖ, ἔμμεναι φαίνεαι. κἄχαρις. Cf. Schol. Pind. Pyth. II 75:
καὶ Xemqo' Mixo μοι πάϊς ἔμμεναι λιϑόχαρις, ubi cod. Gott. φῆλιεό-

egi; exhibet. Maxim. Tyr. XXIV 9: Οὐ προσιέναι φησὶν ὁ Σωκράτης
᾿Αλκιβιάδῃ, ἐκ πολλοῦ ἐρῶν, πρὶν ἡ γήσατο ἱκανὸν εἶναι πρὸς λόγους,
Σμικρά μοι παῖς ἔτι φαίνεο καὶ (Davis κοὐ) χαρίεσσα, Σαπφὼ λέγει.
Quae emendavi: nam certum est, versum esse ex eodem carmine, quo
superius fragmentum. cf. Terentian. Maur. 2154: ,,Cordi quando fuisse
sibi canit Atthida Parvam, florea virginitas sua cum foret. unde ortum
ilud ap. Mar. Victor. 152: ,,Cordi florea virginitas mihi cum foret."
"AyeQig ex .hoc loco afferre videtur Bekkeri Gramm. I 473, 25, respieit
Hesych. κάχαρις ... ἢ χαρίέξεσϑαι μὴ δυναμένη ἢ οὐκ εὔχαρις. Ahrens
fuus»! flagitat, Hartung edidit Euíxoo μοι πάϊς, "Ar O16, ἐφαίνεο κἄχα-