SAPPHO. 99

καὶ μή τι Feímqv γλώσσ᾽ ἐκύκα xáxov,
αἴδως κέ σ᾽ οὐ κίχανεν ὄππατ᾽,
ἀλλ᾽ ἔλεγες περὶ τῶ δικαίως.

— V. 9. μή τι ξείπην Blomfield, μητιτειπὴν Ae, unt! εἰπεῖν ΟΥ̓́Ό. —
γλῶσσ᾽ ἐκύκα, Ae γλῶσσαι κυκαῖ, fort. ἐκύκαν Seribendum. — V. 3.
κέ σ᾽ o9 κίχανεν scripsi, vulgo μέν σε οὐκ εἶχεν, eod. Dresd. κέν σε
οὐ κἂν gsev, cod. Lips. xev σοῦ. Naeke κέ σ᾽ οὐκ ἂν εἶχεν, Melhorn κέ
σ᾽ οὐ κατεῖχεν, Mermann κέ τεὺς οὐκ εἶχεν, Ahrens praeeunte Volgero
κε νῦν σ᾽ οὐκ "xev, Scaliger xev οὐχί 6 εἶχεν, Neue δέ κεν s οὐκ
εἶχεν. — ὄππατ᾽  Blomfield, libri ὄμματ᾽. — V. 4. τῶ, QZb ὦ, cod.
Dresd. à δικαιῷ. Fortasse cum Spengelio Ἐῶ scribendum propter. prae-
positionem praegressam: digamma tuetur Fór. in titulo Locrensi, neque
refragatur κὦώτι, quod alibi legitur, quamquam etiam περ᾽ órc scribi
potest. — δικαέως scripsi, idemque coni. Ahrens, vulgo δικαίέω, Spengel
hanc correctionem non necessariam dicit, sed ipse olim sensit, intole-
randum esse περὲ τῶ δικαίω; nam coniecit περὶ Je δίκαιον, Schneidewin
ἀλλ᾽ ἔλεγες προσίδων δίχ᾽ ΟΝ — Cum Aristoteles fide 81 quis alius
dignus testificetur poetriam haee reseripsisse Aleaeo, apparet necessi-
tudinem, quae inter haec carmina intercedit, manifestam fuisse: itaque
non dubitavi Aleaei versui quem Aristoteles adscripsit Θέλω τι «Εείπην,
ἀλλὰ μὲ κωλύει αἴδως praemittere versum eiusdem numeri, quem ser-
γῶν Hephaestio "Ióniox* ἄγνα μειλιχόμειδε Σάπφοι, atque consenta -
neum est etiam Sapphonem in praegressa stropha Alcaeum nominatim
eompellavisse. Animadversione digni etiam numeri utriusque carminis:
Aleaeus ad Sapphonem scribens Sapphico utitur versu, sed hendeea-
syllabon anaerusi auxit, ut numeri lenitatem propria gravitate tempe-
raret, ac videtur hoc metrum, quod novavit, in hoc uno carmine ad-
hibuisse. Sappho Aleaeo reseribens praeter solitum Alcaicam stro-
pham, cuius indoles ἃ suae poesis natura abhorrebat, adhibuit. Haec
igitur singularis ars, quam in numeris deprehendimus, 'consilium utrius-
que carminis egregie illustrat Aristotelisque testimonium planissime
confirmat. — Weleker memor fabellarum, quae feruntur de aliorum
poetarum et Sapphus commercio, olim iecit, fortasse Sapphus earmen
ab interpretibus demum antiquis cum Alcaei carmine compositum esse,
atque inde famam pervagatam exortam esse, vid, Kl. Schriften I 110 seq.
Quamvis autem largiatur, me iure duos illos Aleaei versus in unum
coniunxisse, non tamen omnem fidem denegat Stephano narranti de
carmine dramatico Sapphus, in quo Alcaeus sive alius quis cum puella
amata sermones seruerit. liquidem nunquam animum inducam Áristo-
ielem gravissimum harum rerum arbitrum, commenticia fama decep-
tum perperam Lesbiorum poetarum carmina interpretatum esse, Ste-
phanum autem, scilieet magistellum Byzantinum saeculi XI vel XII,
qui latrocinia Βενετικμῶν xal Ῥωμαέων commemorat, non solum Sapphus
libros usurpavisse, sed etiam carminis institutum penitus introspexisse.
Et Welcker quidem denuo alio loeo (Alte Denkmüler II 230) recensens
artis monumenta, quibus haee Lesbiorum poetarum coneertatio illu-
stratur, in eandem fere sententiam disputavit. Inde Overbeck Gesch.
d. gr. Plastik I 136 ed. 1 confidenter edixit, «quae de Alemei et
Sapphus commercio ferautur, temere conficta, versus autem subdi-
tielos esse: atque nuper Blass in eandem fere sententia! commen-
tatus est. Cf. quae de Stephano Aristotelis interprete Brandis expo-
suit (Philol. IV 80 £éq.).

7*