SAPPHO. 91

1538. Β΄ ; 886
Καὶ ποϑήω xal μάομαι.
* 24.
Οὔ τι μοι ὕμμες.
25. [11]

"4s ϑέλετ᾽ ὕμμες.

ab οἴδασϑα repetit, sed manifestum est, quemadmodum ἔοιγμεν, δέ-
δοιγμεν, ἄνωγμεν, ἄνωχϑι alia dicuntur, ita etiam verbi stirp! adhae-

rescere clausulam οἶδ---σϑα, unde extrita ὃ ortum οἶσϑα. Vicissim
ἦσϑα i. e. ἔα-- σϑα praeteriti temporis notam & servat. Ad eundem
modum fuit olim in Sapphus versu seriptum Zyso9«, quae legitima est
forma (item ap. Theogn. 1316, ubi cod. ἔχοισϑα, Bekker ἔχεισϑα, et
in hymno Hom. in Cer. 366 ὀχήσεσθα, ubi cod. σχήσησϑα, Hermaun
σχήσεισϑα correxit, nam mitto Epicharmi versum ap. Athen. VII 286 C
ἔχησϑα, qui nondum in integrum restitutus) lam librarii, qui antiquas
litteras sui saeculi consuetudini accommodaverunt, prono errore ἔ ἔχεισϑα
substituerunt, item pro ἐθέλεσθα seripsere non satis constanti ratione
usi ἐθέλησθα, id quod Theocritus secutus est. Traditam scripturam
quae quam sit incerta librorum varietas arguit, ita demum possis tueri,

si revoeaveris ad verborum declinationem in μὲ, quorum clausulam
longa vocalis vel diphthongus solet antecedere. At ἔχησι aliaeque id
genus indieativi formae quae perhibentur admodum sunt suspectae,
vide quae ad Ibyci fr. 7 disputavi. lam quae supersunt huius clau-
sulae σϑα exempla, facilem habent explicatum: nam neque ea moran-
tur, quae a verbis in μὲ cadentibus descendunt, velut ποϑόρησϑα, δί-
δοισϑα (quod veteres grammatici recte referunt ad aeolicam verbi
figuram δίδουμε), neque plusquamperfecta, velut Archilochium 7070060970,
neque exempla optativi «ut coniunetivi (quae inprimis frequentantur,
nisi quod hie ambigas iota mutum utrum addendum an detrahendum
sit. Denique aeolieum φαῖσϑα (ita enim pro φέσϑα apud Apollonium
Soph. 162, 26 corrigendum esse iam olim in addendis monui) Homerico
δίδοισϑα aequiperat. Cf. quae dixi ad Sapph. fr. 32.

Fr. 98. Et M. 485, 45: Of Αἰολεῖς. ... ἀδικήω (sequitur Sappho
fr. 1, 20) .. . ποϑέω, ποϑήω, olov: xal m. x. μάχομαι (DM μαάομαι).
Eadem Et. Gud. 294, 40 ubi μάομαι. Videtur Sapphus esse.

Fr. 34 et 26. Apollon. de pron. 879 B: Ὑμεῖς. ... Αἰολεῖς ὄμμες
οὔ τί μοι ὕμμες. Gg Dile! ὕμμες ἐν δευτέρῳ Σαπφώ. Apparet prius
fr. non esse Homerieum ll. α 335, sed utrumque fragmentum Sapphus
ex eodem libro ut videtur, sed cum utrumque colon Ádonii speciem re-
ferat, haec libro I potius quam 1I aacribenda esse suspiearis. At possunt
hae reliquiae carminis esse, cuius versus geminatis Adoniis constabant,
velut fr. 27. Praeterea iam supra monui grammaticos fere alia quam
metricos recensione usus esse. — ἃς, Ahrens ἃς i. e. ἕως requirit.

Fr. 26. Athen. XIII 699 C: Χαμαιλέων δ᾽ ἐν τῷ περὶ Σαπφοῦς
καὶ λέγειν τινάς φησιν εἰς αὐτὴν πεποιῆσθαι ὑπ᾽ ᾿ἀνακρέοντος τάδε"
Σφαίρῃ δηὖτε κτλ. ... καὶ τὴν Σαπφὼ δὲ πρὸς αὐτὸν ταῦτά φησιν
εἰπεῖν" κεῖνον wt. . Ὄτι δὲ οὐκ ἔστι Σαπφοῦς τοῦτο τὸ

PonrAz Lyn. II. 7