96 ' POETAE MELICI.

ποίκιλος μάσλης ἐκάλυπτε, “ὐδι-
ον κάλον ἔργον.

90. [84.]

ες Παντοδάπαις μεμιγμέ-
να χροΐαισιν.

vol.
ες Ἔμεϑεν δ᾽ ἔχεισϑα λάϑαν.

* 22.
22.. .H vw! ἄλλον
(μᾶλλον) ἀνθρώπων ἔμεϑεν φίλησϑα.

Seidler, vulgo πόδα. — V. 2. μάσλης Bekker in Polluce bis, ex codd.
ut videtur, vulgo μάσϑλης, ut ap. Schol. Arist. Illam formam recenset
Hephaest. 18: m οτάσσεται δὲ ἡμίφωνον ὑγροῦ... καὶ τὸ c τοῦ 1
κατὰ πάϑος, ὡς ἐν τῷ μάσλης

Fr. 20. Schol. Apoll. Rhod. I 727: ᾿Ερευϑήεσσα δὲ (ἡ τοῦ Ἰάσονος
δίπλαξ), ἀντὶ τοῦ πυρρά, ὑπέρυϑρος, καὶ ἔστι παρὰ τὸ Σαπφικόν᾽ παν.
με. χροιαῖσιν, ubi χροΐαισιν Seidler restituit. nisi forte Sappho seri-
pserat παντοδάπαισιν μεμιασμένα | χροίαισιν versibus asclepiadeis usa.

Fr. 21 et 22. Apollon. de pron. 343 B: Ἐμεϑεν" πυκνῶς αἱ χρή-
σεις παρ᾽ Δἰολεῦσιν. ἐμέϑεν δ᾽ ἔχεισϑα λάϑαν. ἢ vív ἄλλον ἀν. ἐμ.
φιλῇσϑα. Haud dubie Sapphus sunt fragmenta. Non recte Hartung
utrumque fragmentum in hune modum coniunxit ... ἔμεϑεν δ᾽ ἔχει-
σϑα, [4τϑι, λάϑαν. o od] τιν᾽ ἄλλον | μᾶλλον ἀνθρώπων ἔμεϑεν φίλη-
σϑα; Sunt diversorum carminum reliquiae, ne numeri quidem conve-
niunt, nam fr. 21 videtur hendecasyllabi Phalaecii pars esse, quem
numerum fr. 68 et 59 deprehendimus, nisi forte scribendum ἔμεϑεν δ᾽
ἔχεισϑα  λᾶϑος. Cum anceps sit iudicium, certe nolui haec duo frag-
menta separare. — Fr. 22. V. 9. μᾶλλον adieci. — φίλησθα scripsi,
vulgo φιλῇσϑα, Ahrens φίλεισϑα. Fr. 21. ἔχεισϑα pariter atque φίλη-
σϑα fr. 22 indicativi formae sunt. Cum φίλησθϑα componas οἶδησϑ'α,
quod Choerob. p. 592 Aeolensibus attribuit, cf. Arcad. p. 168, quod in
'llheocriti carmine XXX v. 13 restitui, sed fortasse aliud verbum
ibi delitescit, sed clausula etw certe deprehenditur. At ἔχεισϑα non
convenit cum 'Theocrito XXIX 4 ἐϑέλησθα (ita libri, Ahrens ἐϑ'έ-
Atto), huc adde, quod Et. Flor. (Miller Misc. 99) apud Hom. ll. 4
133 ἢ ἐθέλεις ὄφρ᾽ αὐτὸς ἔχῃς γέρας videtur ἐθέλησϑ'ια testificari.
Deprehendimus igitur apud Aeoles in ampliore forma eandem seripturae
diversitatem, quae in breviore clausula comparet, vid. ad Ale. fr. 5, 1.

Omnino auctioris formae pers, 2 sing. σϑα origo incerta: ambigitur,
utrum ϑὰ adhaereat integrae figurae verbi, quemadmodum Οὔλυμπόν-
9s, "Epgsfógós alia dicuntur, an clausula σϑὰ subiecta sit themalti,
quemadmodum οὐρανόϑεν al. dicuntur: hoc si sumimus, ἔχεισϑα alia
id genus non magis rationem habent, quam "Eofffevegw, ἑτέρῃφιν
similia. Hoc, quod iam in proeedosi proposui, probante 'Curtio de
verbo Gr. I 54, etiam nune tueor. Litem de clausulae figura dirimit
οἶσϑα, quod Herodianus quidem syncopae auxilio usus vel potius abusus

.