ΒΑΡΡΗΟ. 9ῦ

18. [12.]
᾿Ἰρτίως μ᾽ & χρυσοπέδιλλος “ὕως.

19. [83.] 886
.... Πόδας δέ

referendum esse ad vocabulum σταλαγμόν, quod praecesserit, usus Ety-
mol. vulg. testimonio: quae coniectura nunc plane firmata est, nam
illa verba Sapphici versus numeros ostentant. Sed pro στάλαγμον
nescio an rectius στάλυγμον scribatur, cf. Anaereon fr. 44 ἀνασταλύξω,
Hesych. ἀστυλάξει (i. e. ἀσταλύξει) λυπεῖίται) μετὰ κλαυϑμοῦ et ἀστα-
λυχεῖν, κλαίειν. — Alterum fr. extat in Et. M. 336, 38: Τὰ γὰρ δύο
66 εἰς L τρέπουσιν Αἰολεῖς" τὸ γὰρ ἐπιπλήσσω immidto. Σαπφώ"
Τὸν δ᾽ ἐπιπλάξοντ᾽ (Miller Misc. 110 ἐπιπολάξοντ᾽) ἄνεμοι φέ-
ροιεν. Auetius Herodian. περὶ μον. λέξ. 23, 18: τὸ δὲ αὐτὸ ἐπὶ τοῦ
πλάξω. Τὸν δὲ ἐπιπλάξοντες ἂν ἐμοὶ φ. καὶ μελεδῶναι ἀντὶ
τοῦ ἐπιπλήσσοντες. Verbum πλάξω hinc affert Herodian. περὲ διχρόν.
360. Seidler scripsit τὸν δ᾽ ἐπιπλάξοντ᾽ ἄνεμοι φερ. καὶ μελέδωνα, 1. e.
custodem: at epitheton illud ventis potius convenit, itaque scripsi ἐπε-
πλάζοντες duot... καὶ μελεδώναις, cf. Hesych. ἡ“μώνας. τὰς ἀνε-
μώνας Αἰολεῖς, unde etiam descendit μεταμώνιος. ln voce ἄνεμος ex-
irita est E, quemadmodum ἄφνος pro ἄφενος dicitur, inde 4MMOZ
ortum, quamquam Aeoles alias solent in assimilatione radicis litteram
conservare, unde ὄππα, yoozze, ἄλιππα dixerunt, cum Doriensium
sermo origines verborum obscurare non dubitaverit; denique neglecta
geminatione fit duoc, quemadmodum  Aeoles γόνα, κάλιον, κάλιστος
dixerunt. In vocabulis, quae ab ἄνεμος descendunt, velut ὠμώνα et
μεταμώνιος, hoc compendium nnlli dubitationi obnoxium, de principali
verbo fortasse aliquis scrupulus haereat. ltaque aliam medelam cir-
eumspexi. Si Áeolenses poetae non prorsus dualem numerum aspernati
suni, possis ἐπιπλάξοντε ἄνεμοι seribere, sed pugnat hoc adversa fronte
eum veterum grammaticorum auctoritate. quamquam Boeoti non igno-
rant. lam Et. M. Sapphoni tribuit verbum compositum, Herodianus
autem πλάξω, non solum in libello z. μον. 4., sed etiam zx. διχρ. 360:
τὰ διὰ τοῦ ἀξω δισύλλαβα συστέλλει τὸ à, ὑπεσταλμένων τῶν Αἰολέων,
διὰ τὸ πτάξω καὶ πλάξω ἐπιπλήσσω. quae Lehrs interpolavit καὶ πλάξω,
ὅϑεν ἐπιπλάξω ἀντὶ τοῦ ἐπιπλήσσω, quem secutus est Lentz Herod.
II 14; unde possis suspicari olim scriptum fuisse:

Τὸν δὲ πλάξοντες ἄνεμοι φέροιεν.

unde proclivi errore ἐπιπλάξοντες ortum. Verum syllaba anceps pror-
sus abhorret ab arte Lesbiorum poetarum, neque Doriensium prosodia
γυναίκες, πτώκες abutendum ad hanc licentiam defetdendam. Itaque
etiam nunc ἄμοι tueor.

Fr. 18. Ammon. 23: Auagrdvs: Σαπῳὼ λέγουσα: Aotíoc piv ἃ
χρυσοπέδιλος αὖ ὡς ἀντὶ χρονικοῦ ἐπιρρήματος. μ᾽ ἃ Seidler scripsit,
αὔως Scaliger, Ahrens praeterea χρυτοπέδιλλος.

Fr. 19. Sehol. Aristoph. Pac. 1174: “ιαφέρουσι γὰρ ef Δυδικαὶ
βαφαί, καὶ Ὅμηρος... καὶ Σαπφώ" πόδα δὲ «rà. Cf. Pollux VII 93:
Τὰ μέντοι Τυρρηνικὰ εἴη ἂν ὁ Σαπφοῦς μάσϑλης, ΠΙοικίλος μάσϑλης
εἶπε (om. Bekk.) “ὐδιον καλὸν (A κακὸν) ἔργον. — V. 1. πόδας