ü4 € -* ὁ pOETAE MELICI. "i4 C : " 884 Ταῖς κάλαις ὕμμιν (τὸ) νόημα τώμον οὐ διάμειπτον. 15. [60] eO. Ἔγων δ᾽ ἐμαύτα τοῦτο σύνοιδα. 16. [8] Ταῖσι (δὲ) ψῦχρος uiv ἔγεντο ϑῦμος, παρ δ᾽ ἴεισι τὰ πτέρα. 11. [11] ess. Kar ἔμον στάλαγμον᾽ τὸν δ᾽ ἐπιπλάξοντες ἄμοι φέροιεν καὶ μελεδώναις. forma est, de qua dixi ad Pind. Pyth. IV 92. adde fr. ladesp. 55A 9 διάκηται et 55B, 3 δύνᾶμαι. Antea E iuitus sum; utitur hac forma Theocr. II 149 (ubi Hermann ἐρᾷ rev correxit) et I 78 ἐρᾶσαι (vulgo ἔρασσαι), item Homerus Il. Π 208 ἐράασϑε, quod Buttmann con- iecturae ope removere conatus est; neque vero 'lheognidi 256 haee forma obtrudenda. Fr. 14. Apollon. de pron. 384 C: Ὕμμιν Αἰολεῖς" ταῖς κάλαις κτλ. — V. 1. τὸ add. Bekker. — V. 9. νόημα, Cod. νοημμα, Ald. Corn. cop. 266 B Aeolenses νόαμα dixisse perhibet. Conieci aliquando haec ita refingenda esse: Ταῖς κάλαις ὕμμιν νόημα τὦμον οὐ ξάμειπτον. eodem versus numero, qui fr. 85 comparet, Fr. 15. Apollon. de pron. 324 B: Αἰολεῖς βαρέως" ἔγων (ἐγων) δ᾽ ἔμ᾽ αὔτᾳ τ. e. Σαπφώ. Prorsus alio modo iterat haec 363A: xel παρὰ τοῖς Αἰολικοῖς δὲ ὡς ἐν παραϑέσει ἀνεγνώσϑη᾽ ἔμ᾽ αὔτα τοῦτ᾽ ἔγων σύνοιδα. Scribendum ἐμαύτᾳ, vid. Aleaei fr. 78. Ahrens συνόϊδα: ac sane Aeoles σύνοιδα etiam per diaeresin extulisse testatur Choerobos- cus 592 Herodiani epimerismis usus, cf. ad Alcaei fr. 145, sed haud- quaquam compertum hoc loeo quattuor syllabarum esse ' vocabulum, praesertim eum propter seripturae varietatem ne numeros quidem fru- stuli certa ratione disceribere liceat. Fr. 16. Schol. Pind. Pyth. I 10: Ἡ δὲ Σαπφὼ imi τοῦ ἐναντίου ἐπὶ τῶν περιστερῶν' Ταῖσι ψυχρὸς κτλ. — V. 1. δὲ adiecit Neue, Boeckh ταῖς scripsit, nec tamen emendatio certa, conieci ταῖσιν «iw ὥγρος, vel ταῖσιν ἄβλη χρος. — - ἔγεντο Boeckh, vulgo ἐγένετο. Fu. 17. Coniunxi duo fragmenta: prius exhibet Et. M. 576, 22: “Μελεδῶναι, αἴ τὰ μέλη ἔδουσαι φροντίδες ὅϑεν Ἡσίοδος .. .. καὶ οἵ Αἰολεῖς σταλαγμὸν τὴν ὀδύνην λέγουσιν" (cod. Flor. Miller Misc. 213 addit; Zemoo: κατ᾽ ἐμὸν στελεγμόν") ἀποστάξουσι γὰρ καὶ ῥέουσιν. Ego iam in proecdosi ante Milleri librum editum divinaveram τὸν v. 3