SAPPHO, 91

4. [4] ^ ^ 881
᾿μφὶ δὲ ψῦχρον κελάδει δι’ ὕσδων
μαλίνων, αἰϑυσσομένων δὲ φύλλων
κῶμα καταρρεῖ.

5. (5]
. . Ἔλϑε Κύπρι
χρυσίαισιν ἐν κυλίκεσσιν ἄβρως 882

ἀργυρέα legendum, nisi quod praeterea alia omissa sunt, nam ἀργυρία
mediam sedem occupare debebat, Ahrens "4orsoeg δι᾿ ἀργυρίαν σε-
λάναν. ᾿
Fr. 4. Hermog. Walz. Rhet. III 315: Καὶ τὰς μὲν οὐκ αἰσχρὰς
ἡδονὰς ἔστιν ἁπλῶς ἐκφράξειν, οἷον κάλλος χωρίου καὶ φυτείας δια-
φόρους καὶ ῥευμάτων ποικιλίαν καὶ ὅσα τοιαῦτα. “Ταῦτα γὰρ καὶ τῇ
ὄψει προσβάλλει ἡδονὴν ὁρώμενα καὶ τῇ ἀκοῇ, ὅτε ἐξαγγέλλοι τις.
Ὥσπερ Kj Σαπφώ" ἀμφὶ δὲ ὕδωρ Ψυχρὸν x. δι᾽ ὄσδων (sic Vind.
Port, ἢ κλάδων marg. Vict.) . καὶ at. (Vind. supra ἢ κινουμένων)
δὲ φ. κῶμα (Vind. supra ἢ ὕπνος, Par. ἐν ἄλλοις οὐκ 1 τὸ κῶμα)
κπαταρρεῖ. καὶ ὅσα πρὸ τούτων γε καὶ μετὰ ταῦτα εἴρηται. In Schol.
ib. VII 888: Ἀμφὶ δὲ ὕδωρ v. x. δι’ ὄσδων μαλίνων. sed Schol.
V 534 recte ὕσδων et sic Et. Vindob. Cod. CCV f. 109: ὕσδος ὁ ὄξος
παρ᾽ Αἰολεῦσιν᾽ οὗτοι γὰρ τρέπουσι τὸ o εἰς v καὶ τὸ ξ διαλύουσιν εἰς
τὸ σ καὶ ὃ. ὡς παρὰ Σαπφοῖ" ἀμφὶ δὲ ὕδωρ ψυχρὸν κελαδεὶ δι᾿ ὕσδων
μαλίένων. — V. τ. ὕδωρ expunxi, quippe quod sit ex interpretatione
additum, auctore Neuio. Antea conieceram ἀμφὶ δ᾽ ὕδωρ (pog ev)
ψῦχρον, nisi malis ἠρέμα addere, cf. Luciani Philop. 3 τό τε ὕδωρ
ἠρέμα κελαρύξον τὰς ψυχὰς καταϑέλξειε. Sed sive de aqua, sive potius
de aura circa fontem per frondes leniter spirante sermo fuit, certum
est Nympharum hortos describi, cf. Demetr. Eloc. CXXXI: ᾿Εἰσὶν αἵ
μὲν ἐν τοῖς πράγμασι χάριτες οἷον Νυμφαῖοι κῆποι, ὑμέναιοι, ἔρωτες,
ὅλη ἡ Σαπφοῦς ποέησις. Hom. Od. o 209: Angl δ᾽ ἄρ᾽ αἰγείρων δα-
ποτρεφέων ἦν ἄλσος Πάντοσε κυνκλοτερές, κατὰ δὲ ψυχρὸν ῥέεν ὕδωρ
'γψόϑεν ἐκ πέτρης, βωμὸς δ᾽ ἐφύπερϑε τέτυκτο Νυμφάων. Theocr.
VII 135: Πολλαὶ δ᾽ ἄμμιν ὕπερϑε κατὰ κρατὸς δονέοντο Ἄἴγειροι πτε-
λέαι ve^ τὸ δ᾽ ἐγγύθεν ἱερὸν ὕδωρ Νυμφᾶν ἐξ ἄντροιο κατειβόμενον
κελάρυσδε. Ovid. Heroid. XV 157: * Est nitidus vitroque magis per-
lucidus omni Fons sacer: hunc multi numen habere putant. Quem
supra ramos expandit aquatica lotos, Una nemus: tenero cespite terra
viret.^ Horat. Epod. 2, 27 ,Frondesque dta recte Markland pro fon.
tesque) “΄ Obstrepunt manentibus, omnos quod invitet leves.''
V. αἰϑυσσομένων Neue, Hermog. καὶ αἰϑυσσομένων, ubi Walz
καὶ Hermogenis esse putat, quasi duo exempla afferantur. Conieci
κατϑυσσομένων, cf. Hesych. : Θύσσεται" τινάσσεται. et Θυσσόμεναι"
σειόμεναι. — V. 8. καταρρεῖ, Ahrens καρρέει, si quid mutandum, malim

κατάγρει.
Fr. 5. Athen. XI 463 E: Καὶ κατὰ τὴν καλὴν οὖν Σαπφώ."
Ἐλθὲ... οἰνοχοοῦσα τούτοισι τοῖς ἑταέροις ἐμοῖς γε καὶ σοῖς (col

ΑΒ) quae Athenaei sunt verba ut Welcker vidit, Hermann alii Sapphus
versum T'oigós τοῖς ἐμοῖς ἕτάροις τε καὶ σοῖς inesse putant. Fortasse
est ex illo carmine, in quo Sappho fratrem Larichum pocula mini-
strantem induxit, vid. fr. 139. — V. 2. γχρυσίαισιν Neue, χρυσέαισιν