SAPPHO. - 80

10 αὔτικα χρῷ πῦρ ὑπαδεδρύμακεν,
ὀππάτεσσι δ᾽ οὐδὲν ὕρημ᾽, ἐπιρρύμ-
βεισι δ᾽ ἄκοναι.
& δὲ μίδρως κακχέεται, τρόμος δὲ

κατὰ μὲν γλῶσσαν ἔαγ᾽, ὧν δὲ λεπτὸν, ubi cod. Par. x. p. γλῶσσαν
γελοπ... Pro μὲν, quamvis tueatur Plut., malim uev, quae forma
non est Lesbiis abiudicanda, apud Theocr. σεῦ legitur. — ἔαγε, Cobet
Mnem. N. | 362 πέπαγε corrigit, ac simplex verbum aptum, sed κατὰ
h. 1. additum conieeturae adversatur. 'Tradita scriptura, quae etiam
in eorruptela ap. Plut. deprehenditur, non est sollicitanda, κατέαγε
γλῶσσα est fracta et debilitata lingua, ut torpeat, quod alius γλῶσσα
δέδεται sive ναρκᾷ dici solet. Hiatus asperitatem sustaleris Aeolica
restituta littera, neque tamen JFéeye quod plerisque placuit, sed potius
«ἔξαγε seribendum, quod etiam Christ requirit. Quod praeterea olim
proposui γλῶσσ᾽ ἐθαγε, retracto, quandoquidem diaeresis exemplum
apud Lesbios poetas non extat. Sane in medio vocabulo melius quam
in primore servatur littera Aeolica, ut εὐάλωκα et εὐέϑωκεν testi-
fieantur, atque ita apud Hesiod. Op. 534 οὗτ᾽ ini νῶτ᾽ εὔαγε (nisi
νῶτα ξέξαγε malis) non νῶτα ἔαγε scribendum: diaeresin autem

tuentur ἀντμή et ἀὐτμήν. zm. Vio χρῷ scripsi atque ita cod. Par.
Plut., legebatur χρῶ, Ahrens χοῶν. - ὑπαδεδρόμακεν Par., Vat. 2. E
Laur. ὑπεδεδρόμακεν, vulgo ,"moüsüg, — V. AL ὀππάτεσσι (vel ὀππά-

τεσσιψ) libri, Robortelli -ὀμμάτεσσιν. — ὄρημ᾽, ἐπιρρόμβεισι, P ὁρηῖ μὴ
ἐπιρόμβεϊσι, Vat. 2. 3 ὁρῆμ᾽ (ορῆμ᾽) ἡ ἐπιρομβεῖσι, Laur. ορῆμ᾽ ἡ ἐπι-
ρόμβεισι, vulgo ἐπιρρομβεῦσι, Manutius ὄρημι᾽ βομβεῦσιν δ᾽ ἀκοαί μοι.
Ego conieci ἐπιβρόμεισι, Heller ἐπιρροίσδεισι. --- V.12. ἄκουαι Laur.,
PVat. 2. 3 ἄκουε. — V. 18. d δὲ μέδρως κακχέεται scribere malui,
quam & δὲ J/ógoc w., litteram p, quam librorum et grammaticorum
consensus tuetur, non ausus immutare. Alias quoque p litterae .F vica-
ria est, velut μάλευρον, quo Alcaeus utitur, arguit, ad eundem modum
Variant nomina Βέτως et Míros, Βελιστίχη (βελεστίχη) et Μελιστίχη,
ut quorum origo obseura est velut μονθϑνηεύω et ὀνθυλεύω praeter-
mittam. Veteres quidem grammatici Aeolicam hanc formam non agno-
scunt, nam cum ἴδρως ex hoc ipso loco proferant, eos manifestum est
& δέ μ᾽ ἴδρως κακχχέεται legisse, verbi structura plane vitiosa, itaque
non dubitavi vel nullis auctoribus, sed rationi confisus μίδρως novare.
Legebatur κα δ᾽ ἰδρὼς ψυχρὸς χέεται, Vat. 2 ἐκ δὲ μ᾽ ἱδρώς ψυχρὸς
κα,κχέεται, Vab. 8 ἔκαδε μ᾽ ἰδρὼς ψ. κι, Par. ἐκαδὲ μ᾽ ἴδρῶς. ψ. κ.
Spengel vidit ψυχρὸς delendum esse, unde Sehneidewin coniecit x&»-
ϑεμ᾽ ,δρῶς (vel ἐκ δὲ «έδρως) κακχέεται, Hermann καὸ δὲ «Εἔδρως
παπχέεται. Spengelii correctionem confirmavit Cram, An. Ox. I 208,
13: ἹΔΡΩ͂Σ' τοῦτο παρ᾽ Αἰολεῦσι ϑηλυκῶς λέγεται. ἀναδέχεται κλέσιν
ἀκόλουθον ϑηλυκῷ γένει" Asp! ἰδρὼς κακὸς χέεται, ὅμοιον τῷ
ἠώς" εἶται ἡ γενικὴ ἰδρῶς. Adde Schol. Hom. Il. x, 2. Resp. haec Plut.
vit. Demetr. c. 38: Τῆς δὲ Στρατονέκης καὶ καϑ᾽ ἑαυτὴν καὶ μετὰ τοῦ
Σελεύκου φοιτώσης πολλάκις ἐγένετο τὰ τῆς Σαπφοῦς pw περὶ αὖ-
τὸν πάντα᾽ φωνῆς ἐπίσχεσις, ἐρύϑημα πυρῶδες, ὄψεων ὑποδείξεις (Toll.
coni. ὑπολεέψεις), ἰδρῶτες ὀξεῖς, ἀταξία καὶ ϑόρυβος ἐν τοῖς σφυγμοὶς,
τέλος δὲ τῆς ψυχῆς κατὰ κράτος ἡττωμένης, ἀπορία καὶ ϑάμβος καὶ
ὠχρέασις. item de profect. in ,irtut, 6. 10: τὰ Σαπφικὰ ταυτὶ παρ-
ἕπεται, κατὰ μὲν γλῶσσ᾽ ἔαγ᾽ ἂν δὲ Δ. αὐ. χρῶ πῦρ ὑποδέδρομε
καὶ (a. ὑποδεδρόμηκε) ἀϑόρυβον δὲ ὄψιν καὶ πρᾷον ὄμμα, φϑεγγομένου
δ᾽ ἀκοῦσαι ποθήσειας. qui locus in Cram. An. Par. 1 399 sic scriptus: