88 : ; . POETAE MELICI.

2, [2-]
Φαίνεταί μοι κῆνος ἴσος ϑέοισιν
ἔμμεν ὥνηρ, ὕστις ἐναντίος τοι 819

ἑξάνει, καὶ πλασίον ἄδυ φωνεύ-
σας ὑπακούει
ὅ καὶ γελαίσας ἱμερόεν, τό μοι μάν
καρδίαν ἐν στήϑεσιν ἐπτόασεν᾽
ὡς γὰρ εὔιδον βροχέως σε, φώνας
οὐδὲν ἔτ᾽ εἴκει"
ἀλλὰ καμ μὲν γλῶσσα ἔαγε, λέπτον δ᾽

ἀκοάς, τὴν γλῶσσαν, τὰς ὄψεις, τὴν χρόαν, πάνϑ᾽ ὡς ἀλλότρια διοι-
χόμενα ἐπιζητεῖ καὶ καϑ' ὑπεναντιώσεις ἅμα ψύχεται, καίεται, ἀλο-
γιστεῖ, φρονεῖ; ἢ γὰρ φοβεῖται ἢ παρ᾽ ὀλίγον τέϑνηκεν (Hermann
φρονεῖ, φοβεῖται, παρ᾽ ὀλίγον τέϑνηκεν, conira Heller ἦ γὰρ φοβεῖ-
ται, μὴ παρ᾽ ὀλίγον τεϑνήκῃ), ἵνα μὴ ἕν τι περὶ αὐτὴν πάϑος φαίνη-
ται, παϑῶν δὲ σύνοδος. ldem carmen respicit Plut. Erot. c. 18: 4vcm
δὲ (ἡ Zamqo) ἀληϑῶς μεμιγμένα πυρὶ φϑέγγεται καὶ διὰ τῶν μελῶν
ἀναφέρει τὴν ἀπὸ τῆς καρδίας ϑερμότητα, Μούσαις εὐφώνοις
ἐωμένη τὸν ἔρωτα, κατὰ Φιλόξενον. — ἡ καλὴ Σαπφὼ λέγει, τῆς
ἐρωμένης ἐπιφανείσης τήν τε φωνὴν ἴσχεσθαι καὶ φλέγεσθαι τὸ
σῶμα καὶ καταλαμβάνειν ὠχρότητα καὶ πλάνον αὐτὴν καὶ ἴλιγγον.
Λεχϑέντων οὖν ὑπὸ τοῦ “αφναίουν τῶν μελῶν ἐκείνων ὡς ........
Excidit hic Sapphus locus inde a v. 7. Disputavit de hoc carmine Heller
in Philol. XI 481seqq. — V. 1. κῆνος Apoll. de Pron. 335A: Δ ἰολεῖς
wivos' φαίνεταί μοι κῆνος ἴσος ϑεοῖς (ita cod.) £. &, ap. Long.
ub videtur κεῖνος, sed non recte voluerunt ex eodem Apoll. 336 A: 4/o-
Asig σὺν τῷ F' φαίνεται οι wijvog, Σαπφώ, Kor restituere, alius
enim ille Sapphus est versus, cf. Catull, qui carm. LI haec vertit: Jie
mi par esse Deo videtur. — V. 2. ἔμμεν, Ahrens ἔμμεν᾽. — ὄστις, Blom-
field ὄττις, — ἐναντίος codd., ἐναντίον vulgo. Ceterum cod. Par. ἐμ-
μένων ἤροστις ἐναντιὸς τοιξζάνει, Ambr, El. Laur. Vat. 2. 8 ἐμμένων
Vat. 2. 8 ἐμμένον) ἥρως τις ἐναντίος τοι. — V. 8. ἰξάνει Vat. 2, vulgo
ἱξάνει, Blomfield ἐσδάνει. --- πλασίον, Par. Ambr..Vat. 9. 8 πλησίον,
Laur. πλησίων. — àv φωνεύσας, vulgo ἁδυφωνεύσας, Neue «àv φω-
νείσας, Vat. 2 ἀδὺ φώνου σαῖς, Vat. 3 ἀδύφων. σαῖς, Laur. Par. Ambr.
ἁδύφων. σαῖς, Robortelli ἁδυφωνούσας, unde vulgo ἁδυφωνεύσας. —
V. 5. γελαίσας Buttmann et Neue, vulgo γελώσας, sed Vat. 2. 3 Par.
Laur. γελαῖς, Ambr. El. γελᾷς" δή, Doederleim coni. καὶ γελᾶϊς. — μοι
μάν Hartung, vulgo μοι ᾽μάν (ἐμάν), Vat. 9. 8 Par. Laur. μὴ ἐμάν,
Stephanus uo: τάν, Ahrens δὴ ἔμαν, Hermann μ᾽ ἄμμαν. --- V. 6. ἐπτό-
«csv, Laur. ἃ m. sec. ἐποπτόασεν, Vab. 2 utrumque, Robortelli ἐπ-
ἑπτόασεν. — V. 7. dg γὰρ εὔιδον βροχέως os, φώνας scripsi, libri ὡς
γὰρ σ᾽ ἴδω (Vat. 2. 8 εἴδω, El. ἰδῶ) βρόχεώς μὲ (βροχέως μὲ Laur.
Ambr.) φωνάς (Laur. Ambr. φώνας), Seidler ὡς γὰρ εἰσέδω βροχέως σε
φωνᾶς, Hermann ὡς ἴδω γάρ σε βρόχε᾽, ὥς μὲ φωνᾶς, Ahrens ὥς σε
γὰρ (8o, βροχέως μὲ φώνας, Blass ὡς γὰρ εἰσίδω βρόχε᾽, ὥς με. Har-
tung ὡς γὰρ εἶδόν σ᾽, ἐκ βροχίοιο (quod interpretatur e faucibus).
Heller ὡς γὰρ ἐσιίδω, βροχέας. — V. 8. εἴκει, El. (Laur.) ἥκει,
Toup ἴκει. — V. 9. καμ, Vat. 2. 3 Par. Laur. κἄν, — μὲν γλῶσσα,
Vat. 2 Laur. ue γλῶσσαν. Mendose admodum Plut. de prof. (vid. infra)