SAPPHO. z 81

95 ἔλθε μοι καὶ vOv, χαλεπᾶν δὲ λῦσον
ἐκ μεριμνᾶν, ὕσσα δέ μοι τέλεσσαι 818
ϑῦμος ἱμέρρει. τέλεσον᾽ σὺ δ᾽ αὔτα
σύμμαχος ἔσσο.

ribus abhorrebat: Alcaei quidem desiderio obtemperare noluit: Phaonis
pulchritudinem unum alterumve carmen videtur illustravisse, inde ortae
fabulae de Sapphus impotente amore. At eadem mulierum amicitias
ardentissimo desiderio expetebat, atque hoc ipsum carmen planissime
arguit id quod Horatius dieit Carm, II 13, 24, ubi Sapphonis ingenium
descripsit, Aeoliis fidibus querentem Sappho puellis de popularibus. At-
que ob id ipsum grammatici hoc carmen primo loco posuerunt, num
ex Hephaestione colligo primi libri primam odam fuisse. Denique si
quis accuratius huius carminis indolem examinaverit, animadvertet,
Sapphonem hic ut alias lusisse et poetarum more ingenio indulgentem
fictus res exaggerasse, cum carmen II, quod ad mulierem referendum
esse manifestum est, ardentissimum desiderium prodat. Itaque etiam
mune tueor, quod olim commendavi, xo9x ἐϑέλοισα. — V. 25. ἔλϑε,
ἐλϑή D. -- γαλεπᾶν D, χαλεπόν R, APC χαλεπάν, et AP μέριμναν.
Aecentus hic et similibus locis num Aeoliei sermonis consuetudini con-
veniat, valde dubito: equidem credo Aeolenses hic quoque accentu re-
iracto χαλέπαν μερίμναν pronuntiavisse, et Κυλέχναν ἀπὸ Τηΐαν Alc.
fr. 43, ut vel librorum pars exhibet, quemadmodum Ποσείδαν et Ποτί-
uv dixerunt: nihil tamen novavi, pariterque Ἑρμᾶς Sapph. fr. 01 to-
leravi, ubi Ἔρμας potius exspectaveram. Sed quod nunc scribi solet
ἀμμέων et dd (Sapph. fr. 32. Alo. fr. 88 et 96), cuius loco Aeolen-
ses etiam ἄμμων dicebant (vid. Apollon. de pron. 381 A: ὡς τὴν ἁμὲς
“ωρικὴν καὶ ἔτι τὴν ἄμμες Αἰολικὴν ὁμοίως ταῖς εἰς ἔς ληγούσαις εὖ-
ϑείαις ἰσοσύλλαβον ἔχειν γενικήν- ἁμῶν γὰρ καὶ ἄμμων), id ἄμμεων et
ὕμμεων seribere non dubitavi: nam littera € semimuta nimis est debi-
lis, quam quae hune tenorem impediat, quemadmodum etiam lones
Hieóso, Ὀρέστεω, Attiei Μενέλεως, ἀνώγεων dixerunt. Atque etiam
apud Homerum passim veteres non tantum ἥμων οὐ ὕμων, sed etiam
ὕμεων scribebant: v. schol. Il. O 499: τρίτην ἀπὸ τέλους ἔχει τὴν ὀξεῖαν.
Debebam fortasse eodem pacto etiam ἄλγεων (Alc. fr. 95) corrigere ubi
ἀλγέων scribi solet, sed anceps haereo. Item οὐδείς et οὐδέν (Alc. fr.
50 et 76) non mutavi, Ac vel quae grammatici praecipiunt, dubita-
tioni sunt obnoxia, velut quod dieunt Áeolenses αὐτὰρ et ἀτὰρ ut vul-
gus protulisse, quos secutus sum Sapph. fr. 73, Ale. 34, 5, non omni
ex parte certum: nam fuerunt, qui vel apud Homerum αὗταρ scriben-
dum censerent, velut grammaticus Et. M. 172, 30 et Ptolemaeus (Apol-
lon. de coni. 508, 6), neque ratione caret, si diverso accentu in Home-
ricis carminibus m et ἀτὰρ scribatur. — V. 96. ὄσσα et τέλεσσαι,
libri ὅσα et τελέσαι, sed deiude P τέλεσσον. — V. 9T. ἰμέρρει, R ἢ ἱμεί-
θει, Α ἱμέρει, P μέρει, D ἱμέρα. — σὺ δ᾽ αὔτα, DMR σὺ δ᾽ αὐτὰ
(Β αὐτῆ), conieci σὺ δηύτε (δαύτε), Ahrens σὺ δ᾽ αὕτᾳ, (i. e. σαυτῇ).
— V. 38. ἔσσο D, vulgo ἔσο, om. AP, Ahrens coni. ἔσθι (i. e. io81).

Fr. 2. Longinus de Subl. e. 10: Οἷον ἡ Σαπφὼ τὰ συμβαίνοντα
ταῖς ἐρωτικαῖς «μανίαις παϑήματα ἐκ τῶν παρεπομένων καὶ ἐκ τῆς ἀλη-
ϑείας αὐτῆς ἑκάστοτε λαμβάνει. Ποῦ δὲ τὴν ἀρετὴν ἀποδείκνυται;
ὅτε τὰ ἄκρα αὐτῶν καὶ ὑπερτεταμένα δεινὴ καὶ ἐχλέξαι καὶ εἰς ἄλληλα
συνδῆσαι. Φαίνεται wr, ... φαίνομαι ᾿4λλὰ πᾶν τολματὸν
ἐπεὶ πένητα. Οὐ ϑαυμάξεις ὡς ὑπ᾽ αὐτὸ τὴν ψυχήν, το σῶμα, τὰς