80 ᾿ : POETAE MELICI.

μαινόλᾳ ϑύμφῳ᾽ τίνα δηὖτε Πείϑω ; 811
μαῖς ἄγην ἐς σὰν φιλότατα, τίς 6, ὦ
- 90 Vox, ἀδικήει;
καὶ γὰρ αἰ φεύγει, ταχέως διώξει,
αἱ δὲ δῶρα μὴ δέκετ᾽, ἀλλὰ δώσει:
αἱ δὲ μὴ φίλει, ταχέως φιλήσει
κωύκ ἐϑθέλοισα.

Cf. supra v. 15 ades, infra v. 25 xe9x, similiter in Balbillae epi-
grammate est κῶσσα. Elisionem possit aliquis tueri adhibito Alcaei
fr. 13A lóvdv ὕμμι, nam 'lheocriti versus in carmine aeolico 80, 19
TÉ ἔσχατον ἔσσεται aphaeresin, non elisionem ostentat. — γένεσθαι,
DM γενέσθω, rell. αὖ videtur γενέσϑαι: — V. 18 seq. τίνα δηὖτε
Πείϑω μαῖς ἄγην ἐς σὰν Seidler, nisi quod λαῖς scripsit, P τιναϑ᾽
ἐυτεπείϑωμαι (correctum in καὶ "vel feu) σαγηνέσσαν, epitome τίνα
δήδτι (δ᾽ ἠῦτε R, δ᾽ ἠῦτε D) πειϑὼ καὶ σαγήνεσσαν, Α τίνα δ᾽ εὔτε
πείϑωμαι σαγηνεύσαν, vulgo τίνα δ᾽ εὖτε πύϑωμαι σαγηνεῦσαι (φιλό-
τητός σ᾽ 1 ὦ Σαπφώ, δύέκην) ex manifesta interpolatione. Ego conieci
τίνα δηῦτ᾽ ἀπείϑην (vel ἐπεύϑ' 0) μαῖς ἄγην ἐς σάν, Hermann τίνα
δηὖτε πείϑω καὶ σαγηνάεσσαν φιλότατα, Ahrens τίνα δηὖτε πείϑω μὴ
σάλην (i. e. ἀσαλεῖν, ἀφροντιστεῖν vid. Hesyob.) εἰς σὰν φιλότατα, Har-
tung Seidlerum sequitur, sed ἄπυιϑ'εν (i. e. ἄπωϑεν) requirit, Blass
πείϑωμαί σ᾽ ἄγην 1. e. σοι ἄγην. — Υ͂. 50. Ψάπφ᾽ ἀδικήει Gaisford,
cf. Et. M. 485, 41: οἵ Αἰολεῖς τὰ τῆς πρώτης συξυγίας διὰ τοῦ ἢ προ-
φέρουσιν, dà o, ὦψά T ἀδικήη (Ὁ ὠψαφ᾽, M ὠψα δαδικήν), eadem
Et. Gud. 294, 39 "ubi ὄψαϑ᾽ ἀδικίη. Apud Dion. P τες σωψαπφα δίύτη,
libri epitomae τίς ὦ σαπφὼ δίκη, "A Ψαπφαδίκη, Ursinus et Stephanus
Σαπφοῖ, ἀδικεῖ. Seripturam Uem hoc loco librorum auctoritas tue-
tur, in epigrammate Anthol Pal. IX 191 versus lex flagitat Ἤριννα
Ὡμαπφοῦς, ubi Σαπφοῦς vulgo legitur, quod etiam Scehneidewin correxit.
Traditum ἀδικήη, cum hoc uno loco 3 pers. littera H terminetur,
immutare non dubitavi, cf. Ale. fr. 5, 1. — V. 21. αἰ, GP εἰ, D εἴ.
— φεύγει, G φεύγεις, 'D φάγοι. — V. 99. ci, D of. — δέκετ᾽, Ρ δέ
κετ᾽, epitome. δὲ καὶ τἄλλα, nisi quod D καὶ om. — dis, ἄλλα PD.
Blass δέκετ᾽ ἅμα 1. e. nostra. — V. 98. ci, R αἱ, D ot, — V. 24. «osx
ἐϑέλοισα Scripsi, nam de puellae. amore agitur, minus recte Blomfield
κωύκ ἐϑέλοισαν, PC κὠώνκ (O x oj) ἐθέλοις, D *0 & (£toug) καὶ
ϑέλεις, M E A εἰ καὶ ϑέλεις, item R, nisi quod κῶ᾽, G ἡ ἠώ 9 καὶ ἐθέ-
λοις, Δ κὠδκ ἐθέλοι. In librorum varietate fortasse κωῤκπὶ ϑέλοισα
delitescit, nam ϑέλειν etiam iufra fr. 25 et Alc. fr. 82 legitur; item in
titulis Lesbiis κα κέ τι ϑέλη, unde etiam in aliis locis velut ὄππα κε
ϑέλη, 0 xe ϑέλη, ὄττι κε ϑέλη litterarum divisio certa, sed nomen
ἐθελόντας est. '"lheocritus in melieis carminibus utraque. verbi forma
promiseue usus est. Vocula οὐκὶ etiam apud Theocritum extat 30, 23.
— Welcker (Mus. Rhen. XI 226 seq.) contendit omnino κωύκ ἐθέλοι.
σὰν scribendum esse, quod etiam Scehneidewin probavit, non ratio-
nibus usus, sed exemplis minime idoneis: neque enim aptum huic
loco οὐκ ἐθέλοισαν, nam amor, quem iam non expetebat, Sappho,
molestus multo magis, quam gratus erat futurus. Iam si οὐκ ἐϑέλοισαν
Scripseris, omnino ambiguum, utrum viri an puellae amorem Sappho
expetiverit. Weleker non dubitavit ad viri desiderium hoe carmen
referre, non recte, si quid video: omnino enim Sappho a virorum amo-