SAPPHO. ' 85

10 ὥκεες στροῦϑοι περὶ γᾶς μελαίνας
πύκνα δινεῦντες πτέρ᾽ ἀπ᾿ ὠράνω αἴϑε-
ρος διὰ μέσσω.
αἷψα δ᾽ ἐξίκοντο" τὺ δ᾽, ὦ μάκαιρα,
μειδιάσαισ᾽ ἀϑανάῳρ προσώπῳ,
15 ἤρε᾽, ὄττι δηὐτε πέπονθα κὥττι
δηΐτε κάλημι,
κῶώττι μοι μάλιστα ϑέλω γένεσϑαι

tum fidem secutus: atque fr. adesp. 55 A, 8 plane est traditum ΟΥ̓ Κ᾽
OT'T(. Sane aliquot loci Sapphus et Aleaei refragari videWantur, sed
ex his complures nunc librorum auctoritate emendati sunt, quo minus
dubitavi ad eundem modum reliquos corrigere, velut Sapphus fr. 52
ἔρχεϑ᾽ ὥρα et καϑεύδω, fr. 54 o9" ὧδ᾽ (ubi varia seriptura οὐδ᾽ testi-
fieatur ὧδ᾽ olim scriptum fuisse), fr. 68 οὔτε τότ᾽ οὔϑ' ὕστερον, cuius
loci restitutio omnino incerta, fr. 93 ἐφέκεσθαι.  Aleaei fr. 15 καϑύ-
περϑὲν ei πρώτισϑ᾽ ὑπὸ (ubi libri partim πρώτιστα), fr. 629 ἐδέξανϑ᾽
ἄγναι (quod corrigendum esse docet fr. 55), denique fr. adespot. 61
ἐφόρεις. Intactum reliqui Alc. fr. 39 καϑέταν, quod quomodo sit cor-
rigendum prorsus incertum.  Fatendum sane psilosin passim ambigui-
iate laborare, velut Alc. fr. 75 εἷς i. e. εἷς, et multo magis Sapphus
fr. 8b. KAnig ἀγαπάτα i. 6. ἃ ἀγαπάτα, quare veterum grammaticorum
more ibi syllabam productam notavi. At recentiores Aeolenses haud
aspernati sunt spiritum asperum, id quod tituli docent, etiam Lesbii,
in quibus est καϑόδος alia; neque mirum, nam tempore vergente Aeo-
lica quoque dialectus proprius accessit ad communem sermonis con-
suetudinem. Ahrens Aeolicam psilosin arctioribus finibus circumseri-
bendam censuit, sed quae sollerter excogitavit, infirma sunt. —  cyov,
ADMR ἄγον, P ἄγων. Verba xciot ... στροῦϑοι affert Herodian. π.
pov. λέξ. 42, 17. Respicit Athen. IX 391 E. cf. Hesych.: ὠκέες otgov-
ϑοί, ταχεῖς, εὐπρεπεῖς, κοῦφοι. Ceterum Blomfield coni. ὠκέα. — V. 10.
περὶ yag MDP, R περὶ γῆς, apogr. Vict. περὶ γᾶν μέλαιναν, πτέριγας
Δ, πτέρυγας Ursinus, quod olim probavi, ita ut v. 11 scriberem δινεύον-
τὲς eiecto vocabulo πτέρα, quod iam Ursinus delevit. περὶ γᾶς est idem
quod ὑπὲρ γᾶς, convenientius sane huie loco προτὲ γᾶν μέλαιναν, sed
adversatur paradosis, nee προτὶ γαὶς μελαίναις pluraliter probabile. Her-
maun πτέρυγος, postea πτέρυγας et περάτων ἀπ᾽ αἰϑέρος, Hartung ποτὶ
γᾶς (quod non aptum) vel πεδὰ γᾶν μέλαιναν. — V. 11. δινεῦντες DM,
δινῆντες PC, δινῦντες G ut vulgo. — πτέρ᾽, P πτέρα. — ὠράνω a-
ϑέρος διὰ μέσσω, APG óoavo: ϑέρος δ᾽ ἀμεέσπω (A &uec πω), C ὠρανῶ᾽
ϑέρος (de ultimis non constat), D ὠπωρανώϑερος διὰ μέσω, item R,
qui μέσων, M οὐρανῶ αἰϑέρος διὰ μέσως. Ahrens coni πύκνα δίννον-
τες (idem antea δίνεντες) πτέρ᾽ ἀπ᾿ ὠράνω 9' ἔδος πεδὰ Λέσβω ay
ἄρ᾽ ἐξίκοντο Hartung πτέρα πόρφυρ᾽, αἴϑερος δ. μ. — V. 18. αἷψα
δ᾽ MD et Vict. apogr., αἱψ᾽ ἄλλ᾽ PA, vulgata ante Hudsonum αἷψα δ᾽
ἄρ᾽. Blass αἷψά μ᾽ desiderat. — Z2E/xovto, M ἐξήκοντο, D ἐξήκοντος.
— τὺ δ᾽, D τί δ᾽. — μάκαιρα, P. μάκειρα. — V. 14. μειδιάσαισ᾽ Neue,
vulgo μειδιάσασ᾽. -- V. 15. δηύτε llermann, δ᾽ ἤν vo P, δ᾽ ἦν τὸ
eeteri. — κῶττι Sylburg, M «óc, D κῶτι κα, vulgo x' ὅττι. — V. 16.
ónove Hermann, δ᾽ qvre P, ónjv ve C, δ᾽ ἣν τε ἃ, δεῦρο MD. —
καάλημι M, καλημμι APCR, xdiinugv D. — V. 17. κώττι μοι scripsi,
legebatur κ᾿ ὅτε ἐμῷ, P κόττ᾽ ἐμῷ, C κὄττι ἐμῷ, MD xdi γ᾽ ἐμῷ.