B cC ' ^ POETAE MELICI.

13[1]9 — 49^ 13 $15
Ποικιλόϑρον᾽, ἀϑάνατ᾽ Aqpódua,
παῖ zog, δολόπλοκε, λίσσομαί σε,
μή w ἄσαισι μήτ᾽ ὀνίαισι δάμνα,
πότνια, ϑῦμον"
ὅ ἀλλὰ τυῖδ᾽ ἔλϑ᾽, αἴποτα κἀτέρωτα
τᾶς ἔμας αὔδως ἀΐοισα πήλυι
ἔκλυες. πάτρος δὲ δόμον λίποισα
χρύσιον ἦλϑες
ἄρμ᾽ ὑπαζεύξαισα' κάλοι δέ σ᾽ ἄγον 816

Fr. 1. Dionys. de comp. verb. c. 23: Ἐποποιῶν μὲν οὖν ἔγωγε.
μάλιστα νομίξω τουτονὶ τὸν χαρακτῆρα (τὸν γλαφυρὸν) ἐπεξεργάσασϑαι
Ἡσίοδον, μελοποιῶν δὲ Zozmqo καὶ μετὰ ταύτην ᾿ἀνακρέονταά τε καὶ
Σιμωνίδην"... ἄρξομαι δὲ ἀπὸ τῆς μελοποιοῦ" Ποικιλόϑρον᾽ κτῖ.
Ταύτης τῆς λέξεως ἡ εὐέπεια καὶ ἡ χάρις ἐν τῇ συνεπείᾳ καὶ λειότητι
γέγονε τῶν ἁρμονιῶν. Carmen integrum etiam in epitome libri Dio-
nysiani legitur, quam edidit Fr. Hanov ope trium librorum DMR (Lip-
siae 1868). Librorum notae hae sunt: À — Aldina, C — cod. Colbertinus,
D — Darmstadiensis collatus a Werfero, G — Guelpherbytanus colla-
tus ἃ Schneidewino, M — Monacensis, collatus a Goellero et Üsenero,
P — Parisinus, cuius collatio extat apud Ahrensium Dial. Dor. 540, non
diversus a Regio 1, quem Hudson adhibuit, R — hehdigeranus post
Passovium collatus ab Hanovio. — V. 1. ποικιλόϑρον᾽ bis exhibet He-
phaest. 78 (ubi S ποικιλόφρων), ποικιλόϑρον AP, ποικιλόφρον M, ποι-
κιλόφρων D. — ᾿ἀφρόδιτα Ahrens, vulgo "4gooóíra, PC ᾿ἀφροδέταν. —
V. 2. λίσσομαι, D λίσομαι. — V. 8. ἄσαισι DPR. Schol. Heph. 64, &o-
σαισι À, ἄταισι M. ut olim legebatur, hinc M. Schmidt μὴ μάταισι coll.
Hesych. μάταισι᾽ ταῖς ματαιότησιν. — ὀνέαισι P, vulgo ἀνέαισι (Turneb.
E Schol. Heph. ἄσαις ἀμηδοκέαισι, qui scholiasta cum iterat μὴ δ᾽
ἠνέαισιν). — V. δ. τυῖδ᾽ Hephaest. 78 et Priscian. I 37, ap. Dionys.
τύδ᾽ (D τῦ δελφέ). — αἴ ποτὰ κἀτέρωτα, Heph. αἴ ποτε κἀτέρωτα (sed
C ποτα), cf. Hesych.: κατέροτα᾽ καὶ ἄλλοτε, ap. Dion. A ἐλϑέ που κατ᾽
ἔρωτα, DMR ἐλφέ πόκα τ᾽ ἔρ., CP ἐλϑέποκα κατ᾽ fo. Prisciani sordes

nolui adscribere. — V. 6. τᾶς ἔμας, τὰς ἐμὰς AMD. — αὔδως, αὐδῶς P,
αὐδὰς MD, αἰδῶς AC, vulgo αὐδᾶς, κλήδως Ahrens, nescio an αὔδας
sit revocandum. --- ἀΐοισα πήλυι scripsi, legebatur ἀΐοις ἀπόλυ (À dmó-

Aeg, M ἀπόλι, RD ἀπόλυ, G d&wioig: ἀπώλυ), L Vossius ἀΐοισα πολλὺ
(Baxter πόλλας), Hermann ἀΐοισα᾽ πολλὰ δ᾽ ἔκλυες, M. Schmidt ἀνίοισα
πώλῳ. Ne quis deceptus Kaibelii exemplo, qui in Balbillae carmine
ὀΐοισα deprehendisse sibi visus, id ipsum inferat, adhibeo Alc. fr. 45
ἐπάιον. — V. 1. λίποισα, A(P) λιποῖσα, vulgo λιποῦσα ut RD. — V. 8.
χρύσιον Schneidewin, libri χρύσειον, vulgo χρύσεον. -- V. 9. ἄρμ᾽ ὑπα-
ξεύξαισα scripsi, non &ou' ὑποξεύξασα (ita vulgo, ὑποξεύξαισα Neue,
ὑπαξευξαισα Ahrens)  Peilosin in Sapphus et Alcaei reliquiis ubique
revocavi, non solum grammaticorum consensum (adde etiam Apollon.
de pron. 268 C: πῶς δὲ οὐχὶ γελοίως Αἰολικὸν εἰρήσεται τὸ ἱερώνυμος
καὶ ἔτι τὸ ὁμώνυμος δασυνόμενα:) sed etiam Balbilae epigramma-

*j Numeri adiecti sunt editionis Neuianae.