SAPPHO. . 83

ubi affert fr. 33, sed adversantur tantum non omnia, quae ex lib. II
proferuntur, velut fr. 24. 95, quamquam hie licet diserepantium quo-
dammodo componere, fr. 50 (vid. adn.), fr. 67, quod chorimnbicos tetra-
metros ostendit (ut potius libro IIT iuserendum foret), denique fr. 80
(siquidem ex lib. II est depromptum), quod seeundum grammaticorum
doctrinam ex ionicis a maiore constare videtur. — Liber III constabat
choriambicis tetrametris Sapphicis, vid. Hephaest. p. 00: τὸ δὲ ἀκατά-
λήκτον Σαπφικὸν ἑκκαιδεκασύλλαβον, ᾧ τὸ τρίτον ὅλον Σαπφοῦς γέ-
γραπται.

᾿ μυν-«ττυν-«υν-ὺν

— Liber V secundum Atil. Fortunat. II p. 353: (,, Maecenas atavis edite
regibus Asclepiudeon metrum vocatur ... ante illum usi Alcaeus ...
et Sappho hoc integro usa est im libro quinto'^) versibus Asclepiadeis
eoustabat, sed non confirmant duo quae supersunt fragmenta, nam
fr. 44 ad Glyconeos, fr. 89 ad Ionicos a minore videtur pertinere. Sed
huie quidem libro inserta fuisse etiam alius generis carmina dilucide
testatur Atilius Fortunat. I 315 (Caesio Basso h. libellum vindicare stu-
duit Keil), ubi de versu hendecasyllabo sive Phalaecio disserit: ,, Nam
hie versus apud Sappho frequens est, cuius in quipto libro complures
huius generis et continuati et dispersi leguntur. Frustra Keil p. 295
hune dissensum conciliare studet, asserens non librum mfegrum diei,
sed versum, i. e. nullo ineremento auctum. At si At. Fort. I epiploces
artificio utentem sequimur, Asclepiadeus est ηὐξημένος Glyconeus. Porro
seeundum Keilii interpretationem At. Fort. lI censendus esset abiu-
dieare Aleaeo integrum versum, quem soli Sapphoni vindicaverit: quod
quam praeposterum sit, non opus- est pluribus persequi. — In libri VII
line sec. Hephaest. 60, quemadmodum h. l. correxi, legebantur tetra-
metri antispastici (qui potius asynarteti iambici sunt, vid. fr. 96).
Dissensus, qui inter hos grammaticos intercedit, cum non ferendus esse
videatur (nam haud dubie uterque eiusdem metrici graeci sequitur
auctoritatem), facile tolli poterit, si priore loco correxeris in libro quarto
(pro quinto): atque satis commode librum IV, 81 continebat carmina
versibus Asclepiadeis minoribus condita, veteres grammatici subiecerunt
libro III. Librum V, quem Atil. Fort. 1 adhibet, carmina variis
metris inclusa complexum esse apparet.*) — Denique Kpithalamia,
quae variis admodum numeris constabant, peculiari libro comprehensa
fuisse auctor est Servius Virg. Georg. I 31, vide fr. 105. — Has diffi-
eultates ita licet solvere, ut statuamus etiam Sapphus carminum duas
recensiones olim exstitisse: quarum altera carmina potissimum ad argu-
menti aequabilitatem disposita exhibuerit, altera eadem carmina secun-
dum numerorum genera digesta comprehenderit, qua quidem editione
metriei antiqui potissimum usi sunt. Et hanc quidem Aristophanes
videtur adornavisse, alteram, quam grammatici fere versaverunt, Ari-
starchus: nam hos principes Alexandrinorum auctores esse diversarum
recensionum certum est, cf. Heph. 134; sed ab utro haec vel illa sit
profecta, ambigi potest.

*) De versu Phalaecio eadem tradit Terentianus Maurus 25416,
dietitans hunc versum Sapphieum nuncupandum esse secundum artis
magistros: n«mque et iugiter usa saepe Sappho Dispersosque dedit sub-
inde plures inter carmina. disparis figurae. Adde Mar. Vict. HI 9. Ita-
que mirum nullum huius versus exemplum in Sapphus reliquiis repe-
riri; nàm fr. 186, quod olim hue rettuli, iam Aleaiecae strophae ad-
scripsi; fortasse fr. 105, quemadmodum olim refinxi, huc pertinet.

6*